συνέντευξη στη δημοσιογράφο Ελένη Βασιλοπούλου @elena_juniorsclub
Η Αρετή Φαρμάκη, είναι 11 ετών, μένει στο Αγρίνιο, πηγαίνει στην Ε΄τάξη δημοτικού και είναι ένα συνειδητοποιημένο παιδί, όπου αντιμετωπίζει την πανδημία και την κατάσταση αυτή που βιώνουμε, με υπευθυνότητα, γλυκύτητα, εκφράζει την αγωνία της για τους γονείς της, φοβούμενη μη νοσήσουν, τις λείπουν οι φίλοι, οι δραστηριότητες της, το σχολείο της, μα πιο πολύ, ο πατέρας της…
Είναι κόρη του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας, Νεκτάριου Φαρμάκη και της δικηγόρου Εύης Παππά, είναι πάνω απ΄όλα όμως ένα παιδί, όπου από τις απαντήσεις της, θα καταλάβετε αμέσως, ό,τι σ΄αυτή την μάχη με τον κορονοϊό, γνωρίζει καλά, πως πρέπει να στερηθεί τη παρουσία του πατέρα της και δε γκρινιάζει, δεν απαιτεί, είναι περήφανη για εκείνον, για τη μάχη που δίνει στην Περιφέρεια κι ας της λείπει πολύ…
Αν θέλεις να καταλάβεις την ποιότητα και το χαρακτήρα ενός ανθρώπου, τότε δες την οικογένεια του, τα παιδιά του και τον τρόπο που τα μεγαλώνει. Τα παιδιά, αντικατοπτρίζουν σαν καθρέπτες, τις συμπεριφορές των γονέων τους και η Αρετή Φαρμάκη, είναι ένα παιδί, με αξίες και πολλές αρετές!!! Ένα μικρό κοριτσάκι όπου μέσω των απαντήσεων της, θα αντιληφθείτε αμέσως την ωριμότητα και την ευγένεια της.
Είναι ένα κορίτσι, όπου σ” αυτή τη δύσκολη περίοδο, φοβάται την πανδημία, νοσταλγεί τον πατέρα, απολαμβάνει τη μητρική στοργή, γελά με την «τρέλα» του μικρότερου αδελφού και περιμένει με χαρά, το Καλοκαίρι!
Συνέντευξη:
j.c.: Πώς νιώθεις με όλη αυτή την κατάσταση που βιώνουμε, την πανδημία και τον εγκλεισμό;
Α.Φ.: Όλη αυτή η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και εγώ, όπως και όλοι πιστεύω, θέλουμε να τελειώσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
j.c.:Με τους φίλους σου, πώς επικοινωνείς; Σου λείπουν; Τι είναι αυτό που συζητάτε;
Α.Φ.:Οι φίλοι μου μού λείπουν πάρα πολύ, ειδικά η κολλητή μου, επικοινωνούμε με βιντεοκλήσεις και συζητάμε κυρίως πώς περνάμε την ώρα μας.
j.c.:Τι έχεις αλλάξει στη ζωή σου;
Α.Φ.: Στη ζωή μου έχουν αλλάξει πολλά, όπως το ότι ο μπαμπάς μου δεν είναι εδώ και το ότι δεν πηγαίνω σχολείο.
j.c.:Με το σχολείο, η τηλεδιάσκεψη και τα μαθήματα εξ αποστάσεως, σε βοηθούν στο να κατανοήσεις το κάθε μάθημα;
Α.Φ.:Δεν έχω κάποιο πρόβλημα στην κατανόηση του μαθήματος, απλώς θα προτιμούσα τα μαθήματα να γινόταν όπως πριν.
j.c.:Σου λείπει το σχολείο; Τι σου λείπει περισσότερο από αυτό;
Α.Φ.: Το σχολείο μου λείπει πολύ, μου λείπουν οι φίλοι μου και το παιχνίδι.
j.c.:Πώς είναι η μέρα σου μέσα στο σπίτι; Τι κάνεις για να περνάει ευχάριστα η ημέρα;
Α.Φ: Δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο, κάνω τα μαθήματά μου, ζωγραφίζω, διαβάζω βιβλία, βλέπω τηλεόραση, περνάω χρόνο με την οικογένειά μου και παίζω με το κινητό μου.
j.c.:Ο πατέρας σου, μέσω της θέσης του ως Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, έχει πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις. Μάλιστα, θα πρέπει να λείπει πολύ συχνά από το σπίτι. Επίσης, πρέπει να είναι συνέχεια με άλλο κόσμο. Πες μου τις σκέψεις σου και πώς νιώθεις που ο πατέρας σου δίνει τη δική του μάχη με τον ιό;
Α.Φ.:Είμαι πολύ περήφανη για τον μπαμπά μου και για το έργο που κάνει, αλλά και για τη βοήθεια που προσφέρει αυτές τις κρίσιμες στιγμές.
j.c.: Σου λείπει ο μπαμπάς; Τι θέλεις να κάνεις πρώτα όταν τον δεις από κοντά;
Α.Φ.: Μου λείπει πάρα πολύ και το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν τον δω θα είναι να τον πάρω μια τεράστια αγκαλιά.
j.c.:Όταν μιλάτε, τι του λες συνήθως; Τον συμβουλεύεις;
Α.Φ:Όταν του μιλάω του λέω τι έκανα μέσα στη μέρα, πως μου λείπει πολύ και πως ανυπομονώ να τον δω.
j.c.:Έχεις αγωνία ή φόβο, αν κολλήσει τον ιό κάποιος από την οικογένεια;
Α.Φ.: Φυσικά και έχω αγωνία γιατί λόγο δουλειάς η μαμά μου και ο μπαμπάς μου συναναστρέφονται με πολύ κόσμο.
j.c.:Εσύ πώς προστατεύεις τον εαυτό σου από τον Κορονοϊό;
Α.Φ.: Τηρώ τα απαραίτητα μέτρα και προφυλάγομαι και έτσι ξέρω ότι κινδυνεύω λιγότερο.
j.c.:Ρωτάς τον μπαμπά ή τη μαμά, για το πότε θα απαλλαγούμε από τον ιό;
Α.Φ.: Δεν τους ρωτάω συνέχεια γιατί ενημερώνομαι από τις ειδήσεις.
j.c.:Αν θα έγραφες ένα βιβλίο για όλο αυτό που ζούμε αυτή την περίοδο, με την πανδημία, τι τίτλο θα έβαζες;
Α.Φ.: Ο τίτλος του βιβλίου θα ήταν: ο Απρόσμενος και Θανατηφόρος Ιός.
j.c.:Ποιες εξωσχολικές δραστηριότες, σου λείπουν και ποια χόμπι μπορείς να κάνεις και μέσα στο σπίτι;
Α.Φ.:Περισσότερο μου λείπει το μπαλέτο το οποίο μπορώ και εξασκώ μέσα στο σπίτι.
j.c.:Αρετή, αν είχες απέναντι σου τον Πρωθυπουργό, τι θα του έλεγες;
Α.Φ.: Θα του έλεγα ότι έκανε πολύ καλά που έκλεισε τα σχολεία και μας έβαλε σε καραντίνα για να μην εξαπλωθεί ο ιός.
j.c.:Έχεις σκεφτεί τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Α.Φ.:Έχω σκεφτεί να γίνω δικηγόρος γιατί μου αρέσει αυτό που κάνουν οι γονείς μου ή ηθοποιός γιατί λατρεύω την υποκριτική.
j.c.:Πώς βλέπεις τους πολιτικούς τώρα; Άλλαξε κάτι (σχετικά με την άποψή σου) από τη στιγμή που ανέλαβε ο πατέρας σου, ως Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας;
Α.Φ.:Ως παιδί δεν είχα ποτέ άποψη για την πολιτική και ούτε τώρα έχω, απλά ξέρω ότι ο μπαμπάς μου κάνει το καλύτερο για την Περιφέρεια.
j.c.:Θα ήθελες να έχεις κι εσύ όταν μεγαλώσεις μια θέση ευθύνης; Να είσαι πολιτικός ή κάτι άλλο;
Α.Φ.: Δε θα ήθελα να γίνω πολιτικός γιατί πρέπει να έχεις αντοχές και να διαχειρίζεσαι πράγματα που εγώ δεν θα κατάφερνα.
j.c.:Θα σου δώσω 5 λέξεις και θέλω να μου πεις, τα συναίσθήματα που σου προκαλούν
Α.Φ.: Πανδημία: φόβος
Καλοκαίρι: χαρά
Πατέρας: νοσταλγία
Μητέρα: στοργή
Αδελφός: τρέλα
j.c.:Πώς θέλεις να είναι τα γενέθλια σου φέτος;
Α.Φ.: Φέτος θα ήθελα να κάνω τα γενέθλιά μου με την οικογένεια και τους φίλους μου στην πισίνα, αλλά είναι αδύνατον να γίνει στην παρούσα φάση.
Πλέον τα παιδιά έχουν τη δική τους απόλυτη άποψη για όσα συμβαίνουν στη ζωή, στην κοινωνία, στη χώρα, στον κόσμο και την εκφράζουν σε κάθε ευκαιρία. Αυτή η γενιά μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς και εξελίσσεται, γι αυτό πρέπει εμείς οι ενήλικες να την πάρουμε στα σοβαρά, γιατί το μέλλον όλων εξαρτάται απόλυτα από την αφθονία αυτών των σπόρων – αυτών των παιδιών, που θα ανθίσουν σύντομα.
Σ΄ευχαριστώ πολύ Αρετή, για το σήμερα και για όσα θα κάνεις στο μέλλον…
