Γράφει η Ξένια Παπαναστασίου κοινωνική λειτουργός
Η επικαιρότητα. Μια συνθήκη διαρκώς μεταβαλλόμενη, που το τελευταίο διάστημα επαναφέρει στο προσκήνιο με το πιο σκληρό και απάνθρωπο τρόπο ζητήματα που αφορούν και δοκιμάζουν την ψυχική ανθεκτικότητα όλων μας.
Υπάρχουν ειδήσειςπου δεν τις “διαβάζεις” απλώς.Τις νιώθεις να κάθονται μέσα σου πιο βαριά απ’ όσο θα ήθελες.Η απώλεια ενός εφήβου σε δυστύχημα με πατίνι είναι μία απ αυτές τις στιγμές.Γιατί πίσω απο τον τίτλο και τις λέξεις ,υπάρχει πάντα ένα παιδί, που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει και μία οικογένεια που καλείται να μάθει να αναπνέει διαφορετικά, απο τη μια στιγμή στην άλλη.
Σε τέτοιες στιγμές,ο εύκολος δρόμος είναι οι κρίσεις και οι απόλυτες απαντήσεις.Ο δύσκολος,αλλά πιο ουσιαστικός,είναι να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε.Οχι για να δικαιολογήσουμε,αλλά για να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας ,όταν μεγαλώνουμε παιδιά σε ένα κόσμο που κινείται ταχύτατα και δεν προλαβαίνουμε να τον επεξεργαστούμε
ΕΦΗΒΕΙΑ Μια ηλικία ανάμεσα στο “θέλω” και “μπορώ”.
Η εφηβεία είναι μία περίοδος γεμάτη ένταση,ανάγκη για ελευθερία,εξερεύνηση αλλά και ανάγκη για αποδοχή.Ο ‘εφηβος δεν είναι ούτε παιδί ,ούτε ενήλικας.Θέλει να δοκιμάσει τα όριά του,να νιώθει δυνατός και να ξεχωρίζει.Όμως ,έχει και μια βαθιά ανάγκη για ασφάλεια ,ακόμα κι αν δεν το παραδέχεται.Αυτό το “διπλό” είναι που κάνει την εφηβεία τόσο όμορφη αλλά και τόσο ευάλωτη,αφού η παρόρμηση πολλές φορές προηγείται της σκέψης
ΤΑ ΟΡΙΑ.Οχι τοίχοι αλλά χέρια που κρατούν .
Τις περισσότερες φορές η λέξη “’όρια” ακούγεται σκληρή και άκαμπτη,πόση τρυφερότητα όμως κρύβει…..Πίσω απο ένα παιδί που μαθαίνει να περπατάει είναι δύο χέρια που δεν το εμποδίζουν να προχωρήσει,απλά το βοηθούν να μην πέσει.
Για έναν έφηβο,τα όρια δεν χρειάζεται να είναι πολλά.Χρειάζεται όμως να είναι σταθερά και καθαρά.Δεν θα τα επιβάλλουμε απο τη θέση εξουσίας του γονέα-επειδή το λέω εγώ-Τότε,.είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αποτύχει η όλη προσπάθεια.Τα όρια χτίζονται μέσα απο τη σχέση και τη συνδιαλλαγή με το παιδί.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ.Οι άνθρωποι που προσπαθούν μέσα σε πίεση
Είναι εύκολο να μιλάμε για γονεική ευθύνη.Στη πραγματικότητα ,οι γονείς προσπαθούν για την καθημερινή διαβίωση,φορτωμένοι ,κυριολεκτικά,με άγχος και ενοχές .Συχνά χωρίς αρκετή υποστήριξη.
Κανένας γονιός δεν έχει όλες τις απαντήσεις.Οι περισσότεροι κινούνται ανάμεσα στο “να προστατεύσω “ και στο να “αφήσω χώρο”.Αυτό το ανάμεσα όμως είναι εξουθενωτικό.
Είναι σημαντικό ,να είναι παρόντες στη ζωή του παιδιού τους.Να μιλούν και να ακούν.Να θέτουν όρια ,όχι απο φόβο ,αλλά απο νοιάξιμο κι απο φροντίδα.Και κυρίως,να αντέχουν οτι το παιδί τους ,κάποια στιγμή ,θα διαφωνήσει,θα αντιδράσει και ίσως ,για λίγο ,θα απομακρυνθεί.Αυτό δεν σημαίνει ότι χάνεται η σχέση.Αντίθετα,δοκιμάζεται και δυναμώνει.
ΤΑ ΠΑΤΙΝΙΑ .Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ.
Είναι εύκολα ,γρήγορα ,διασκεδαστικά,απλά,άρα και ασφαλή’. Ομως δεν είναι πάντα έτσι.Η απροσεξία ,η βιασύνη ,η υπερεκτίμηση του έφηβου εαυτού,αλλά και η απουσία προστατευτικού εξοπλισμού,μπορούν να αποβούν επιζήμιες.
Πέρα απο την ενημέρωση και την συνολική προώθηση μιας διαφορετικής κουλτούρας (μην ξεχνάμε εξάλλου οτι τα παιδιά κάνουν ο.τι βλέπουν όχι ο,τι ακουν) ,το κλειδί βρίσκεται πάλι στη σχέση γονέα και παιδιού.
Αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κρατήσουμε απο αυτή την τραγωδία είναι ίσως η ανάγκη να ξανασυναντηθούμε μέσα στην οικογένειά μας.Να μιλήσουμε περισσότερο,να ακούμε πιο βαθιά,να βάζουμε όρια χωρίς ντροπή και χωρίς ενοχή.
Ας θυμόμαστε ότι πολλές φορές το ¨΄οχι¨που λέει ένας γονιός σήμερα μπορεί να είναι αυτό που θα προστατεύσειτη ζωή ενός παιδιού αύριο.
