Ο μήνας που στα περισσότερα σπίτια η αγωνία αλλάζει μορφή. Γίνεται σιωπή στο τραπέζι. Πίεση στον αέρα. Βλέμματα κουρασμένα πάνω από τα βιβλία. Ξενύχτια, καφέδες, προγράμματα διαβάσματος.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά,βρίσκονται τα παιδιά.Παιδιά 17- 18 χρονών που καλούνται να αποφασίσουν- ή τουλάχιστον έτσι νιώθουν-αν θα ”πετύχουν΄΄ ή αν θα ΄΄αποτύχουν΄΄ στη ζωή τους μέσα σε λίγες ώρες εξετάσεων.
Σήμερα άκουσα πάλι τη φράση:΄΄Αν δεν περάσω θα τους απογοητεύσω όλους΄΄.
Δεν την είπε ένας ενήλικας με χρόνια στη πλάτη του. Την είπε ένα παιδί.Και σκέφτηκα πόσο βαρύ φορτίο κουβαλούν οι έφηβοι σήμερα.Όχι μόνο να γράψουν καλά.Αλλά να αποδείξουν ότι αξίζουν.
Στο γραφείο,τέτοια εποχή,βλέπω μαθητές που δεν φοβούνται μόνο τις εξετάσεις.Φοβούνται το βλέμμα των άλλων.
Την τρομακτική ερώτηση:”Πως έγραψες;”
Τη σύγκριση.
Την αποτυχία.
Την πιθανότητα να μην είναι ”αρκετοί”.
Κάποια παιδιά κλαίνε, επειδή κουράστηκαν.Κάποια, επειδή δεν αντέχουν άλλο να διαβάζουν.Κάποια, επειδή νιώθουν ενοχές όταν ξεκουράζονται.Και κάποια ,επειδή δεν ξέρουν ΠΩΣ να πούνε στους γονείς τους ,οτι φοβούνται.
Ξέρετε τι με συγκλονίζει περισσότερο;
Οτι πολλά παιδιά δεν ζητούν επιτυχία.Ζητούν αποδοχή .Να ακούσουν:”Σ΄αγαπώ.Κι ας μην τα καταφέρεις όπως περίμενες.”
”Σ΄αγαπώ.Η ζωή σου δεν τελειώνει σε μια κόλλα χαρτί.”
”Σ΄αγαπώ ……..γιατί υπάρχεις ”.
Απλά,ζεστά,ανθρώπινα.
Πόσο ανάγκη έχουν οι έφηβοι να ακούσουν κάτι διαφορετικό απο αυτό που φωνάζει η κοινωνία γύρω τους.Όχι μόνο ”Διάβασε” αλλά και ”Κοιμήσου.Φάε.Ξεκουράσου.Μίλα,αν το θες.”
Πίσω απο τους μαθητές,υπάρχουν παιδιά που ακόμα διαμορφώνονται.Παιδιά που χρειάζονται στήριξη και όχι μόνο απαιτήσεις.
Χρειάζονται γονείς που θα αντέξουν το άγχος τους χωρίς να το μετατρέψουν σε πίεση.
Χρειάζονται ενήλικες που θα θυμούνται οτι η εφηβεία δεν είναι μόνο στόχοι και επιδόσεις .Είναι και ευαλωτότητα.
Και ίσως τελικά, αυτό να είναι το πιο σημαντικό που χρειάζεται να θυμόμαστε όλοι αυτές τις μέρες .
Οι Πανελλαδικές μπορούν να κρίνουν μια σχολή.Οχι την αξία ενός ανθρώπου.
Κανένας βαθμός δεν μπορεί να μετρήσει την καλοσύνη,την ευαισθησία,τη δύναμη,τη μοναδικότητα και το φως που φέρνει μαζί του κάθε παιδί.
Ίσως λοιπόν,αντί να ρωτάμε συνεχώς ”Πόσο έγραψες; Πέρασες ;” να κάνουμε από σήμερα,απο τώρα, την αρχή, με το ”Πως είσαι πραγματικά; Πως νιώθεις;”Κι αυτή η ερώτηση ”ξεκλειδώνει” τις καρδιές όλων μας.Μικρών και μεγάλων,μαθητών και γονέων.
Σας το υπόσχομαι…….
Ξένια Παπαναστασίου
Κοινωνική Λειτουργός
Σπ.Τσικνιά 24
