Υπάρχουν δρόμοι που κουβαλούν ιστορία. Υπάρχουν και δρόμοι που κουβαλούν καθημερινά προβλήματα. Η οδός Κρυστάλλη στο Αγρίνιο φαίνεται πως σήμερα καταφέρνει να κάνει και τα δύο.
Ένας δρόμος που φέρει το όνομα ενός σημαντικού Έλληνα ποιητή, του Κώστα Κρυστάλλη, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εικόνα που κάθε άλλο παρά τιμητική μπορεί να χαρακτηριστεί.
Λακκούβες, φθορές και σημεία όπου το οδόστρωμα έχει υποστεί σοβαρές ζημιές συνθέτουν την κατάσταση που καταγγέλλουν κάτοικοι και διερχόμενοι. Και όταν ένα κατεστραμμένο οδόστρωμα δεν αποτελεί πλέον απλώς αισθητικό πρόβλημα, αλλά μετατρέπεται σε κίνδυνο για την ασφάλεια των πολιτών, τότε το ζήτημα αποκτά άλλη διάσταση.
Ένα ατύχημα που χτυπά καμπανάκι
Τις προηγούμενες ημέρες, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έφτασαν στο AgrinioNet.gr, ένας 16χρονος ποδηλάτης έπεσε εξαιτίας της κατάστασης του οδοστρώματος, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί, ενώ το ποδήλατό του υπέστη σημαντικές ζημιές.
Το περιστατικό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ακόμη ένα «μικρό ατύχημα».
Γιατί η ερώτηση είναι απλή…
Πόσο πρέπει να περιμένουμε μέχρι μια λακκούβα να γίνει αιτία για έναν σοβαρότερο τραυματισμό;
Και κυρίως, πόσες προειδοποιήσεις χρειάζονται για να γίνει μια παρέμβαση πριν συμβεί το χειρότερο;
Η οδός Κρυστάλλη δεν είναι κάποιος ξεχασμένος δρόμος στην άκρη της πόλης. Είναι καταγεγραμμένη στο επίσημο χαρτογραφικό υλικό του Δήμου Αγρινίου ως Κωνσταντίνου Κρυστάλλη, ενώ υπάρχουν και σημερινές καταχωρίσεις διευθύνσεων επί της οδού.
Και όμως, ο δρόμος είχε αναπλαστεί
Εδώ βρίσκεται ίσως και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της υπόθεσης.
Το 2017 ολοκληρωνόταν η ανάπλαση της οδού Κρυστάλλη. Το έργο δεν αφορούσε απλώς ένα πρόχειρο «μπάλωμα». Προβλέπονταν εργασίες σε οδοστρωσία και ασφαλτικά, πεζοδρόμια, ρείθρα, ηλεκτροφωτισμό, ύδρευση και αποχέτευση.
Δηλαδή, πριν από περίπου εννέα χρόνια η οδός Κρυστάλλη είχε αποτελέσει αντικείμενο οργανωμένης παρέμβασης.
Κι όμως, σήμερα η εικόνα που περιγράφουν κάτοικοι και διερχόμενοι είναι αυτή ενός δρόμου που παρουσιάζει σοβαρές φθορές.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο γιατί δεν διορθώνονται οι λακκούβες.
Είναι και το άλλο…
Τι πήγε στραβά στη συντήρηση ενός δρόμου που είχε αναπλαστεί;
Ο Κρυστάλλης που μάλλον δεν θα ήθελε αυτόν τον δρόμο
Ο Κώστας Κρυστάλλης γεννήθηκε το 1868 στο Συρράκο της Ηπείρου και πέθανε μόλις στα 26 του χρόνια, το 1894.
Ποιητής και πεζογράφος, συνδέθηκε με τη φύση, το βουνό, την ύπαιθρο, το χωριό και τον άνθρωπο της ελληνικής υπαίθρου. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη αγάπη για τη φύση και την πατρίδα, ενώ ανάμεσα στα γνωστά έργα του βρίσκονται τα «Αγροτικά» και «Ο τραγουδιστής του χωριού και της στάνης».
Το όνομά του βρίσκεται σήμερα σε έναν από τους δρόμους του Αγρινίου. Και θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχει μια ειρωνεία…
ο ποιητής που ύμνησε τη φύση και την ελληνική γη τιμάται με μια πινακίδα, αλλά ο δρόμος που φέρει το όνομά του χρειάζεται να θυμηθεί τι σημαίνει φροντίδα και συντήρηση.
Ο Δήμος έχει να αντιμετωπίσει πολλά. Αλλά οι πολίτες έχουν να αντιμετωπίσουν τις λακκούβες σήμερα
Προφανώς ο Δήμος Αγρινίου έχει μπροστά του ένα μεγάλο και σύνθετο δίκτυο δρόμων και πολλές ανάγκες συντήρησης.
Ο ίδιος ο Δήμος, άλλωστε, είναι ένας μεγάλος αυτοδιοικητικός οργανισμός, που προέκυψε από τη συνένωση δέκα πρώην δήμων και εκτείνεται σε περισσότερα από 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη απάντηση σε κάθε πρόβλημα.
Γιατί ο πολίτης που περνά σήμερα από την Κρυστάλλη δεν βλέπει το μέγεθος της διοικητικής περιφέρειας.
Βλέπει τη λακκούβα μπροστά στον τροχό του.
Και ο 16χρονος ποδηλάτης που βρέθηκε στο έδαφος δεν είχε απέναντί του τον διοικητικό χάρτη του Δήμου. Είχε ένα κατεστραμμένο οδόστρωμα.
Αδιαφορία ή προτεραιότητες;
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Τι φταίει τελικά;
Η αδιαφορία;
Η έλλειψη προσωπικού και πόρων;
Η αδυναμία των υπηρεσιών να προλάβουν τις φθορές πριν εξελιχθούν σε σοβαρά προβλήματα;
Ή μήπως οι προτεραιότητες έχουν μετατοπιστεί αλλού;
Γιατί στους δρόμους της πόλης υπάρχουν σημεία όπου οι πολίτες περιμένουν μήνες και χρόνια για αυτονόητες παρεμβάσεις, ενώ την ίδια ώρα η συζήτηση για την επόμενη ημέρα του Δήμου Αγρινίου έχει ήδη αρχίσει να αποκτά πολιτικό ενδιαφέρον.
Και όταν μπαίνει στο τραπέζι το ενδεχόμενο της επόμενης πολιτικής ημέρας του δημάρχου Αγρινίου και μιας πιθανής μετάβασης σε βουλευτικό ρόλο, τότε εύλογα γεννιέται ένα ακόμη ερώτημα:
Μήπως κάποιοι ασχολούνται περισσότερο με την επόμενη εκλογική μέρα και λιγότερο με την επόμενη ημέρα των δρόμων της πόλης;
Δεν είναι διαπίστωση. Είναι πολιτικό ερώτημα που οφείλει να απαντηθεί από εκείνους που διοικούν.
Και οι «δικοί μας» δρόμοι;
Υπάρχει όμως και μία ακόμη συζήτηση που ακούγεται ολοένα και περισσότερο στην πόλη.
Ότι σε ορισμένες περιοχές, ιδιαίτερα εκεί όπου υπάρχουν ισχυρές αυτοδιοικητικές ή πολιτικές αναφορές και καταγωγές αιρετών, οι παρεμβάσεις εμφανίζονται ταχύτερες και πιο γενναιόδωρες.
Αν αυτό ισχύει, τότε πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα.
Ο Δήμος δεν μπορεί να λειτουργεί με λογική «δικών μας» και «άλλων».
Οι δρόμοι δεν ψηφίζουν.
Οι λακκούβες δεν έχουν κομματική ταυτότητα.
Και οι δημότες δεν πρέπει να χρειάζονται «μέσο», γνωριμία ή πολιτική πρόσβαση για να αποκατασταθεί ένας επικίνδυνος δρόμος.
Εάν υπάρχει διαφορετική μεταχείριση μεταξύ περιοχών, ο Δήμος οφείλει να δώσει εξηγήσεις. Εάν δεν υπάρχει, ακόμη καλύτερα: ας παρουσιάσει τα στοιχεία, το πρόγραμμα παρεμβάσεων και τα κριτήρια με τα οποία αποφασίζει πού θα πέσει άσφαλτος και πού όχι.
Ο δρόμος χρειάζεται απάντηση, όχι άλλη αναμονή
Ο Δήμος Αγρινίου διαθέτει μάλιστα επίσημο κανάλι υποβολής αιτημάτων πολιτών, μεταξύ άλλων μέσω της γραμμής 15194 και του ηλεκτρονικού πρωτοκόλλου.
Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι να υπάρχει απλώς ένας αριθμός στον οποίο ο πολίτης θα καταγγέλλει το πρόβλημα.
Το ζητούμενο είναι να υπάρχει λύση.
Η οδός Κρυστάλλη έχει ήδη ιστορικό παρεμβάσεων. Έχει ήδη δεχθεί έργα ανάπλασης. Έχει ήδη καταγραφεί ως δρόμος όπου έχουν συμβεί τροχαία περιστατικά, ενώ ακόμη και τα πεζοδρόμιά της έχουν στο παρελθόν προκαλέσει δικαιολογημένες διαμαρτυρίες λόγω φθορών.
Τώρα προστίθεται και το περιστατικό με τον 16χρονο ποδηλάτη.
Πόσα ακόμη χρειάζονται;
Ίσως τελικά η οδός Κρυστάλλη να αποτελεί απλώς έναν καθρέφτη της μεγαλύτερης εικόνας.
Μιας πόλης που μεγαλώνει, μιας διοίκησης που έχει πολλές υποχρεώσεις, αλλά και μιας καθημερινότητας όπου οι πολίτες ζητούν κάτι απολύτως απλό:
Να μπορούν να κυκλοφορούν με ασφάλεια στους δρόμους της πόλης τους.
Και αυτό δεν είναι ούτε προεκλογικό σύνθημα ούτε πολιτική χάρη.
Είναι στοιχειώδης υποχρέωση της αυτοδιοίκησης.
Τώρα η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο του Δήμου Αγρινίου.
Και οι δημότες περιμένουν να δουν αν στην οδό Κρυστάλλη θα πέσει επιτέλους άσφαλτος ή αν θα συνεχίσουν να πέφτουν… ποδηλάτες.
