Σοβαρές καταγγελίες της Ελισάβετ Κρητικού στον ΔΥΤΙΚΑ fm – «Αν γίνει σεισμός, ποιος θα βγάλει τα παιδιά από εκεί;»
Ειδικά σχολεία σε… όροφο, παιδιά με κινητικές δυσκολίες να ανεβαίνουν σκάλες, αίθουσες χωρισμένες με πρόχειρα διαχωριστικά, χωρίς επαρκείς χώρους για θεραπείες και εκπαιδευτικούς, και ένα σχολείο που πλημμυρίζει ακόμη και μετά από καλοκαιρινή βροχή.
Αυτή είναι η εικόνα που περιέγραψε στον ΔΥΤΙΚΑ fm 92,8 και την Δήμητρα Λαοπόδη η Ελισάβετ Κρητικού, πρόεδρος Ατόμων με Αναπηρία “Άγιος Λουκάς” μετά την αυτοψία της σε σχολικές μονάδες ειδικής αγωγής στο Αγρίνιο.
Και το ερώτημα που προκύπτει είναι…
Πόσο «ειδική» μπορεί να είναι η αγωγή, όταν το ίδιο το κτίριο δημιουργεί εμπόδια στα παιδιά που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύει;
Ειδικό σχολείο στον πρώτο όροφο!
Στο ΕΕΚ και το ΕΝΕΓΥΛ Αγρινίου φοιτούν περισσότερα από 100 παιδιά με διαφορετικές και σε αρκετές περιπτώσεις σοβαρές αναπηρίες.
Κι όμως, όπως καταγγέλλεται, το ένα σχολείο βρίσκεται στο ισόγειο και το άλλο στον πρώτο όροφο, με την πρόσβαση να γίνεται από σκάλες.
Για παιδιά με κινητικά προβλήματα, η πρόσβαση αυτή δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι ένα καθημερινό εμπόδιο.
Μάλιστα, σύμφωνα με την κ. Κρητικού, δεν υπάρχει καν ασφαλής πρόσβαση με κατάλληλη χειρολαβή στις σκάλες, ενώ η ίδια ανέφερε ότι παραλίγο να πέσει κατά την κάθοδό της.
Αίθουσες-«κλουβιά»
Η κατάσταση στους χώρους διδασκαλίας προκαλεί επίσης σοβαρά ερωτήματα.
Αίθουσες έχουν χωριστεί με διαχωριστικά, δημιουργώντας μικροσκοπικούς χώρους για τρία ή πέντε παιδιά. Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχουν ξεχωριστές αίθουσες για εργοθεραπεία, φυσικοθεραπεία, λογοθεραπεία και γυμναστική.
Όλα σε έναν χώρο. Επειδή δεν υπάρχει χώρος.
Και φυσικά, όταν οι αίθουσες δεν είναι κατάλληλες ούτε για ήσυχο μάθημα, η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται ακόμη δυσκολότερη. Ο ήχος περνά από τη μία αίθουσα στην άλλη και μαθητές και εκπαιδευτικοί προσπαθούν να κάνουν μάθημα μέσα σε συνθήκες έντονου θορύβου.
«Αν γίνει σεισμός 7 Ρίχτερ, ποιος θα τους βγάλει;»
Το πιο σοβαρό ζήτημα είναι αυτό της ασφάλειας.
Μετά και τον πρόσφατο σεισμό που σημειώθηκε στην περιοχή, η κ. Κρητικού έθεσε ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί:
Αν σε έναν ισχυρό σεισμό πρέπει να εκκενωθεί άμεσα ένα σχολείο που λειτουργεί σε όροφο και φιλοξενεί παιδιά με κινητικές και άλλες αναπηρίες, ποιος και πώς θα τα βγάλει από εκεί;
Δεν είναι υπερβολή. Είναι ζήτημα στοιχειώδους ασφάλειας.
Και όταν βρέχει, τα παιδιά… κολυμπούν
Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, σύμφωνα με την ίδια καταγγελία, το πρώτο Δημοτικό Ειδικό Σχολείο πλημμύρισε μετά από βροχή, καθώς νερά από το γήπεδο μπάσκετ οδηγήθηκαν προς τις αίθουσες.
Το πρόβλημα, όπως αναφέρθηκε, θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί με μια απλή τεχνική παρέμβαση.
Δεν έγινε.
Και τώρα το ερώτημα είναι τι θα συμβεί τον χειμώνα, όταν οι βροχές δεν θα είναι περιστασιακές αλλά συνεχείς.
Υπάρχει κλειστό σχολείο. Υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται σχολείο.
Την ίδια στιγμή, στο Αγρίνιο υπάρχουν κλειστά σχολικά κτίρια.
Η κ. Κρητικού έφερε στο προσκήνιο το Δημοτικό Σχολείο Αγίου Ιωάννη Ρηγανά, αναφέροντας ότι έχει γίνει λόγος για αξιοποίησή του από το Πανεπιστήμιο, διερωτώμενη γιατί ένας διαθέσιμος σχολικός χώρος δεν εξετάζεται για τις ανάγκες της ειδικής αγωγής.
Το θέμα πλέον δεν είναι ποιος «τάζει» ποιο κτίριο και πού.
Το θέμα είναι πού θα κάνουν μάθημα με ασφάλεια αυτά τα παιδιά.
Δεν ζητούν πολυτέλεια. Ζητούν τα αυτονόητα.
Οι εκπαιδευτικοί, σύμφωνα με την κ. Κρητικού, κάνουν τη δουλειά τους μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Το πρόβλημα είναι το κτιριακό, η πρόσβαση και οι υποδομές.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
Τα παιδιά αυτά δεν χρειάζονται «χάρες».
Δεν χρειάζονται υποσχέσεις.
Δεν χρειάζονται «ταξίματα».
Χρειάζονται ένα σχολείο που να μπορεί να τα φιλοξενήσει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Η ίδια η κ. Κρητικού το έθεσε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο: η πρόσβαση και η συντήρηση των σχολικών κτιρίων είναι ευθύνη του Δήμου.
Και πλέον η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των αρμοδίων.
Γιατί η ειδική αγωγή δεν μπορεί να λειτουργεί με «μπαλώματα». Και η πρόσβαση δεν μπορεί να τελειώνει… στις σκάλες.
