Σ’ ένα τροπάριο της σημερινής Ακολουθίας, ο υμνογράφος απευθύνεται προς τον Άγιο Δημήτριο, «ως τον συμπαθέστατον του Κυρίου μάρτυρα» και αυτός είναι ένας από τους λόγους που θεωρείται από τους πλέον συμπαθείς και λαοφιλείς Αγίους της Εκκλησίας.
Ο Άγιος Δημήτριος ήταν συμπαθής, ως στρατιώτης Ιησού Χριστού. Αν για την επίγειο πατρίδα του ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, για την ουράνιο πατρίδα ήταν απλός στρατιώτης. Και αν είναι μία φορά τιμή να είναι κανείς αξιωματούχος στις στρατιές του κόσμου, αποτελεί μύριες φορές τιμή να είναι κάποιος στρατιώτης της παρατάξεως του Κυρίου, της στρατευομένης Εκκλησίας του Χριστού. Στην ζυγαριά των αξιών, που λειτουργούσε θαυμάσια στην καρδιά του Δημητρίου, η αξία «στρατιώτης Ιησού Χριστού» (Β Τιμ. 2, 3), βάρυνε περισσότερο από το αξίωμα του στρατηγού και του δούκα.
Ήταν, επίσης, συμπαθής ο Άγιος Δημήτριος, ως ιεραπόστολος του Χριστού. Η διδασκαλία του Ευαγγελίου ήταν ένας πόθος και ένα πάθος. Θεωρούσε τον εαυτό του επιστρατευμένο στο κήρυγμα και στην κατήχηση του θείου λόγου. «Ουδείς – λέγει ο Παύλος – στρατευόμενος εμπλέκεται ταις του βίου πραγματείαις, ίνα τω στρατολογήσαντι αρέση» (Β Τιμ. 2, 4). Ο χριστιανός, δηλαδή, δεν εμπλέκεται με εγκόσμια πράγματα, που φυλακίζουν την καρδιά και το μυαλό, τον χρόνο και το ενδιαφέρον του. Ένα πράγμα τον ενδιαφέρει. Να αρέσει στον Αρχηγό και τελειωτή Χριστό. Κι εκείνο που αρέσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον Χριστό, είναι η ιεραποστολή, το να δίδει κανείς και στους άλλους την μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Και ο Άγιος Δημήτριος, δια της διδασκαλίας του και του κηρύγματός του, πόσες ψυχές δεν οδήγησε προς το Βάπτισμα και προς τον Χριστό!
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει, πως ο Άγιος Δημήτριος είχε γίνει κατά πάντα μιμητής του Δεσπότου Χριστού με τις αρετές που τον κοσμούσαν: την αγάπη, την ταπείνωση, την πραότητα, την αγνότητα, την παρθενία του σώματος και της ψυχής. Ακόμη και το μαρτύριο του Αγίου, δια της λογχευθείσης του πλευράς, τον κάνει μιμητή και σ’ αυτό του πάθους του Κυρίου μας. Και δια των παθημάτων του, αναπληρώνει «τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού» (Κολ. 1, 24).
Ο μετανοημένος προφητάναξ Δαβίδ, όταν συνειδητοποίησε που οδηγήθηκε ακολουθώντας τις αμαρτωλές επιθυμίες του, στράφηκε με μεγάλη μετάνοια και θερμά δάκρυα προς τον Θεό και αναφώνησε: «Ετοίμη η καρδία μου, ο Θεός, ετοίμη η καρδία μου» (Ψαλμ. 56, 8). Μακάριος εκείνος που η καρδιά του είναι εντελώς έτοιμη να ακολουθήσει το θέλημα του Θεού. Τί σημαίνει ετοιμότητα καρδιάς; Το να ακολουθεί ο άνθρωπος με χαρά το θέλημα του Θεού και να μην έχει εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με δικές του σκέψεις και επιθυμίες.
«Ετοίμη καρδία», σημαίνει καρδιά κεκαθαρμένη από την υπερηφάνεια, ταπεινωμένη ενώπιον του Θεού. Σημαίνει καρδιά που έχει αδειάσει απ’ όλες τις κοσμικές επιθυμίες και αυταπάτες και είναι στραμμένη μόνο προς τον Θεό. Σημαίνει καρδιά θεραπευμένη από κάθε ανησυχία, φόβο και βιοτική μέριμνα, καθησυχασμένη και ενδυναμωμένη από την παρουσία της Χάριτος του Θεού.
Ο Άγιος Δημήτριος σε όλη του την ζωή ήταν μία «ετοίμη καρδία» προς τον Θεό. Ο τρόπος ζωής του, η πνευματικότητά του, η αγιοσύνη του, η φιλανθρωπία του, το μαρτύριό του, ήταν μία ζώσα ετοίμη καρδία από αγάπη για τον Χριστό.
Σήμερα, σε ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από εξωτερικές και εσωτερικές συγκρούσεις, από φόβους, ανησυχίες, βία, υπερηφάνεια, σκληρότητα και γενικότερα μία κοινωνία που κυριαρχούν τα άγρια ένστικτα, ας είναι ο Άγιος Δημήτριος παράδειγμα «ετοίμης καρδίας», και ας πρεσβεύει προς τον Θεό, όπως κάνει τόσους αιώνες ως σωτήρας των Ελλήνων Μακεδόνων, για την σωτηρία των ψυχών μας.
