• 🏠 Master Σουίτα με Θέα το Ιόνιο: Ολόκληρος ο 3ος όροφος ανήκει σε εσάς! Χαλαρώστε στο ιδιωτικό σας μπαλκόνι με πανοραμική θέα στο απέραντο γαλάζιο.
• 🏊‍♂️ Ιδιωτικός Παράδεισος Χαλάρωσης: Βουτήξτε στην κρυστάλλινη ιδιωτική πισίνα και απολαύστε τον ήλιο στις αναπαυτικές ξαπλώστρες, περιτριγυρισμένοι από έναν καταπράσινο κήπο.
• 🎾 Αθλητισμός & Ψυχαγωγία: Το δικό σας ιδιωτικό γήπεδο τένις και γήπεδο ποδοσφαίρου σάς περιμένουν για ατελείωτες ώρες δράσης, ενώ οι μικροί μας φίλοι θα λατρέψουν την ασφαλή παιδική χαρά.
• 🌊 Μια Ανάσα από τη Θάλασσα: Η πεντακάθαρη παραλία του Καλαμιτσίου απέχει μόλις 200 μέτρα, ενώ η διάσημη παραλία Μονολίθι βρίσκεται σε απόσταση 5 λεπτών.

• 4 Ευρύχωρα υπνοδωμάτια & 3 Μπάνια
• Πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα & Σαλόνι με τζάκι
• Smart τηλεοράσεις & High-speed Wi-Fi σε όλους τους χώρους
• Ιδιωτικό, ασφαλές parking

The post Απόδραση στην Απόλυτη Πολυτέλεια: Ανακαλύψτε τη Ria Villa Preveza!  appeared first on agrinionet.gr.

Σήμερα έφυγε από κοντά μας μια, κατ’ εμέ, Αγία της ζωής, με τον σωκρατικό ορισμό του ανθρώπου, όπου το σημαίνον εμπεριέχει απόλυτα το σημαινόμενο. Ο άνθρωπος, λέει ο Σωκράτης, ονομάστηκε «άνθρωπος» διότι «αναθρεί ά όπωπε», παρατηρεί δηλαδή, με μεγάλη προσοχή, ό,τι βλέπει. Και το συλλογίζεται προκειμένου να δώσει νόημα κι ουσία στη ζωή του. -Πράξη ενεργητική και συνάμα δυναμική. –

Ο ορισμός επεξηγεί όχι μόνο την προσωπικότητά της Μαρίας Τσούτσου, αλλά και τον δικό μου χαρακτηρισμό ως «Αγίας της ζωής». Διότι η Μαρία Τσούτσου λειτούργησε και θα εξακολουθεί να λειτουργεί ως πρότυπο στη μακριά, μέσα από τη διαδοχή των γενεών, γήινη διαδρομή μας.

Ένα πρότυπο κοντινό κι οικείο. Με μια προσήνεια καταλυτική. Μακριά από διαπιστευτήρια και τυπολαγνείες. Άμεση αμεσότατη σε όλα της. Με μια καθαρότητα μοναδική. Και μια ταπεινότητα υποβλητική. –Τόσο που δική της χρέωνε την τιμή του χαιρετισμού σου και την αντάμειβε με τον δικό της τρόπο. Σκύβοντας και φιλώντας σου το χέρι!-

Ό,τι μεγάλο μέσα της η αγάπη. Ως πράξη ελευθερίας, ως επιλογή, κι όχι ως υποταγή στη μοίρα. Καλωσόρισε τον καρπό της μητρότητάς της, πρωτομάνα αυτή και μεγαλοκυρά, και τον διακόνησε με ευθύνη, μεγεθύνοντας την αγκαλιά της να στέρξει και τους καρπούς των άλλων μανάδων, που δεν είχαν τη δική της δύναμη κι ευλογία να νοιαστούν και να υποστηρίξουν τα διαφορετικά τους παιδιά.

Μέσα από τον δικό της Γιώργο αγωνίστηκε να κερδίσει και για δικό τους λογαριασμό την πρόνοια και τον σεβασμό της αδιάφορης πολιτείας. Να ορίσει τα προτερήματά τους και τις δυνατότητές τους. και να τους αποδώσει την αξία που πραγματικά είχαν κι έχουν σε όσους απέστρεφαν το βλέμμα απ’ αυτά ή τα έβλεπαν με μίζερη συμπόνοια.

Μες στο μικρό γήινο δέμας της έπαλλε μια μεγάλη καρδιά με θεία πνοή. Από Θεού το «γένοιτο» της επιθυμίας της, που έγινε όραμα και σκοπός ζωής κι αξία υλοποιήσιμη.

Βρήκε ψυχές που την έστερξαν με την έγνοια τους και την προσφορά τους στον δρόμο της. Είναι αλήθεια! Και τους πρέπει τιμή γι’ αυτό. Αλλ’ αυτή ήταν ο οδηγός, αυτή κι η παραμυθία της ελπίδας που ευοδώθηκε σε πίστη κι υλοποιήθηκε σε μεγάλα έργα. Χωρίς ψήγμα έπαρσης, χωρίς διεκδίκηση ιδιαίτερης προσωπικής τιμής και θέσης!

Θυμάμαι με απέραντη συγκίνηση την πρώτη φορά που τα παιδιά από το Εργαστήρι Παναγία Ελεούσα, παρέλασαν τιμώντας τους ηρωικούς μας προγόνους τη νύχτα της Εξόδου! Έκλαιγα από συγκίνηση… Και περνώντας η εικόνα απευθυνόμενη νοερά στους Εξοδίτες… «Μπορείτε», τους είπα, «να είστε περήφανοι για μας!»

Τόσης μεγάλης αξίας θεωρώ την ύπαρξη αυτού του ιδρύματος στην πόλη μας, που παρέχει εκπαίδευση και φροντίδα σ’ αυτά τα παιδιά.

Γιατί ο πολιτισμός μια πόλης ή ενός κράτους για μένα ορίζεται από τη φροντίδα των ανθρώπων εκείνων που δεν μπορούν οι ίδιοι να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους. Κι αυτό το οφείλουμε ακέριο στη Μαρία Τσούτσου!

Πλατιοί, πολύ πλατιοί οι ορίζοντες της καρδιάς της. Και χωρίς εκπτώσεις η αγάπη της φώτιζε και την πιο αθέατη γωνιά. Εκεί όπου όχι μόνο οι διαφορετικοί, αλλά κι απόκληροι της ζωής αναζητούσαν απάγκιο. Εκείνο το πληθωρικό «Το καλύτερο για τα παιδιά μας!» που τόσο αβίαστα κελάρυζε από τα χείλη της και που καθόριζε όλες της τις επιλογές, από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη, γινόταν δάκρυ συγκίνησης στα βλέφαρα όλων των στερημένων από αγάπη, επί γης, ανθρώπων, που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους από τα χείλη των αγαπημένων τους ότι αξίζουν το καλύτερο! Σ’ αυτό το καλύτερο, σήμερα γέρνουμε, καλή μας Μαρία, το ποτήρι με το κόκκινο κρασί της μνήμης σου, να τρέξει αίμα, να ποτίσει η γη αγάπη, να φυτρώσει παντού η ομορφιά για να δρέψουμε όλοι εμείς τους καρπούς της ψυχής σου!

Γιατί εσύ Μαρία ψυχή έδωσες και ψυχή πήρες. Σε καιρούς χαλεπούς όπου η όποια προσφορά διεκδικεί προνόμια τιμής, μνείας και θέσης…. Εσύ πήρες βλέμματα γελούμενα, τρυφερά αγγίγματα και φιλιά ανεπιτήδευτης ευγνωμοσύνης.

Μ’ αυτά κατευόδιο πας στον άλλο κόσμο! Μ’ αυτά και μερικές πολύ σφιχτές, μεταγγιστικές, αμοιβαίας αγάπης, αγκαλιές για ένα κοινό σκοπό, που άλλο δεν προσδοκά από αυτά τα γελούμενα βλέμματα, τα τρυφερά αγγίγματα και τα ανεπιτήδευτα φιλιά ευγνωμοσύνης που σήμερα σε συντροφεύουν εσένα στον άλλο κόσμο!

The post Μαρία Τσούτσου-Αγία της ζωής! appeared first on agrinionet.gr.

Ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου Κώστας Αριστόπουλος φιλοξενήθηκε στον ΔΥΤΙΚΑ FM 92,8 και τη Δήμητρα Λαοπόδη, σε μια συνέντευξη γεμάτη μνήμες, βιώματα και βαθιά αγάπη για τη δημοτική μουσική.

Γεννημένος το 1964 στο Αγρίνιο, ο Κώστας Αριστόπουλος μεγάλωσε σε δύσκολα χρόνια, σε μια εποχή που η φτώχεια και οι στερήσεις ήταν μέρος της καθημερινότητας. Από μικρή ηλικία γνώρισε τον αγώνα της ζωής, ωστόσο βρήκε διέξοδο και έκφραση μέσα από τη μουσική. Προερχόμενος από οικογένεια με παράδοση στο κλαρίνο –με τον παππού, τον πατέρα και αργότερα τον γιο του να ασχολούνται με το ίδιο όργανο– η σχέση του με τη μουσική φάνηκε από πολύ νωρίς ότι ήταν βαθιά και ουσιαστική.

Αυτοδίδακτος, όπως ο ίδιος τονίζει, έμαθε κλαρίνο «με το αυτί», ακούγοντας τους παλιούς και προσπαθώντας να αναπαράγει τις μελωδίες. Σε ηλικία μόλις 7-8 ετών έπιασε για πρώτη φορά το όργανο, ενώ στα 10 απέκτησε το πρώτο του προσωπικό κλαρίνο. Τα πρώτα του βήματα ήταν δύσκολα: μαζί με φίλους του, περιφέρονταν έξω από μαγαζιά για να ακούσουν μουσική, αφού δεν είχαν τη δυνατότητα να μπουν μέσα. Την επόμενη μέρα προσπαθούσαν να παίξουν όσα είχαν συγκρατήσει.

Σύντομα άρχισε να παίζει σε ταβέρνες και μικρά μαγαζιά, συχνά αντιμετωπίζοντας την απόρριψη, αλλά χωρίς να το βάζει κάτω. Το πρώτο του μεροκάματο, σε ηλικία 9-10 ετών, ήταν 100 δραχμές, τις οποίες έδωσε στη μητέρα του, όπως έκανε πάντα μέχρι να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια. Παντρεύτηκε μόλις 20 ετών και απέκτησε επτά παιδιά και, σήμερα, 17 εγγόνια, δημιουργώντας μια μεγάλη και δεμένη οικογένεια.

Η καλλιτεχνική του πορεία ξεκίνησε ουσιαστικά στην εφηβεία, όταν σε ηλικία 13 ετών τον «ανακάλυψε» η τραγουδίστρια Ιωάννα Τσαχάλου. Από εκεί και πέρα ακολούθησαν συνεργασίες με σημαντικά ονόματα της δημοτικής μουσικής, με τον ίδιο να ξεχωρίζει τη συνεργασία του με τον Γιάννη Κωνσταντίνου, τον οποίο θεωρεί «οικογένειά» του. Στην πορεία συνεργάστηκε με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, χτίζοντας το όνομά του στον χώρο της παραδοσιακής μουσικής.

Ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις του κατέχει η γνωριμία του με τον μεγάλο λαϊκό ερμηνευτή Στέλιος Καζαντζίδης. Όπως ανέφερε, τον γνώρισε σε νυχτερινό κέντρο στην Αθήνα, όπου ο Καζαντζίδης είχε πάει για να ακούσει τον Γιάννη Κωνσταντίνου. Η συνάντηση αυτή τον σημάδεψε, καθώς, όπως είπε, επρόκειτο για έναν άνθρωπο απλό, σεμνό και γεμάτο φιλότιμο, που αγαπούσε βαθιά τον κόσμο και τη μουσική.

Μιλώντας για τα πανηγύρια, που αποτελούν βασικό πυλώνα της δημοτικής μουσικής, ο Κώστας Αριστόπουλος στάθηκε στις μεγάλες αλλαγές που έχουν σημειωθεί με τα χρόνια. Όπως υπογράμμισε, παλαιότερα υπήρχε μεγαλύτερος σεβασμός, με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά, να χορεύει και να στηρίζει τους μουσικούς μέσα από τις παραγγελίες τραγουδιών. Σήμερα, όπως σημείωσε, η εικόνα έχει διαφοροποιηθεί, με πιο έντονα τα στοιχεία του «μοντέρνου», γεγονός που –κατά την άποψή του– έχει αλλοιώσει σε έναν βαθμό την αυθεντικότητα της παράδοσης.

Παρά τις αλλαγές, ο ίδιος παραμένει πιστός στη δημοτική μουσική και στις αξίες που τη συνοδεύουν, τονίζοντας πως το φιλότιμο και ο σεβασμός αποτελούν βασικά στοιχεία τόσο για έναν καλλιτέχνη όσο και για έναν άνθρωπο συνολικά. Με πολυετή παρουσία στο χώρο και μια ζωή γεμάτη εμπειρίες, ο Κώστας Αριστόπουλος συνεχίζει να υπηρετεί με συνέπεια και αγάπη την ελληνική παραδοσιακή μουσική.

The post Από τις φτωχικές γειτονιές του Αγρινίου στα μεγάλα πανηγύρια – Η συγκλονιστική διαδρομή του Κώστα Αριστόπουλου appeared first on agrinionet.gr.

Η είδηση έχει συγκινήσει την τοπική κοινωνία της Ιερά Πόλη Μεσολογγίου, με πλήθος πολιτών, φίλων και συνεργατών να εκφράζουν τη συμπαράστασή τους και να του στέλνουν ευχές για γρήγορη αποκατάσταση της υγείας του.

Μέσα από μήνυμά του, ο ίδιος ευχαρίστησε θερμά όσους τον στηρίζουν σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, τονίζοντας ότι η περιπέτεια που περνά έχει αλλάξει την καθημερινότητά του και τον κρατά μακριά από όσα επιθυμεί να υλοποιήσει.

Η ανάρτηση του Νίκου Κορδόση

«Από τα βάθη της καρδιάς μου σας ευχαριστώ θερμά για τις ευχές που μου έχετε απευθύνει αυτή την περίοδο, που μια μεγάλη περιπέτεια υγείας έχει αλλάξει πλήρως τη ζωή μου και με εμποδίζει να υλοποιήσω αυτά που ονειρεύομαι. Πάντα με αγάπη, Νίκος».

The post Δοκιμασία υγείας για τον Νίκο Κορδόση – Συγκίνηση και κύμα συμπαράστασης στο Μεσολόγγι appeared first on agrinionet.gr.

Ο Γιώργος Παππάς δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ήταν μια εποχή ολόκληρη για τον Παναιτωλικός. Ήταν το «10 το καλό», ο ιστορικός αρχηγός που συνέδεσε το όνομά του με τις πιο φωτεινές σελίδες της ομάδας και της πόλης.

Γεννημένος στο Αγρίνιο το 1952, παιδί της πλατείας Χατζοπούλου, μεγάλωσε με τη μπάλα στα πόδια και το όνειρο στα μάτια. Από εκείνα τα στενά της γειτονιάς ξεκίνησε ένα ταξίδι που έμελλε να τον οδηγήσει στην καρδιά της κερκίδας και στην αιωνιότητα της τοπικής ποδοσφαιρικής μνήμης.

Το 1969-70, μόλις 17 ετών, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Παναιτωλικού, σε μια απαιτητική χρονιά στη Β’ Εθνική. Ο σπουδαίος προπονητής Σωτήρης Καρποδίνης δεν δίστασε να εμπιστευτεί το νεαρό «πουλέν» του. Και ο Γιώργος τον δικαίωσε πανηγυρικά. Επιθετικός χαφ με άριστη τεχνική, φαντασία, κοφτή ντρίπλα και ευθύβολο σουτ, εξελίχθηκε γρήγορα σε ηγετική φυσιογνωμία. Ήταν μια διαρκής απειλή για κάθε άμυνα, ένας ποδοσφαιριστής με ουσία στο παιχνίδι του.

Το τιμητικό «10» στην πλάτη δεν ήταν απλώς ένας αριθμός. Ήταν η σφραγίδα της ποιότητας και της προσωπικότητάς του. Το φόρεσε σχεδόν σε όλη τη 15χρονη πορεία του στον Παναιτωλικό, οδηγώντας την ομάδα στην ιστορική άνοδο στην Α’ Εθνική τη σεζόν 1974-75. Ως αρχηγός, μαζί με σπουδαίους συμπαίκτες, αποτέλεσαν την πιο παραγωγική επιθετική γραμμή της κατηγορίας.

Στις δύο χρονιές στην Α’ Εθνική (1975-76 και 1976-77) παρέμεινε βασικός και αναντικατάστατος, παρά τις ηχηρές μεταγραφές. Συνολικά κατέγραψε 299 συμμετοχές και 78 γκολ με τη φανέλα του Παναιτωλικού, κατακτώντας θέση στην πρώτη τετράδα των κορυφαίων σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Φόρεσε 18 φορές το εθνόσημο με τις Εθνικές Νέων και Ελπίδων, τιμώντας όχι μόνο την ομάδα αλλά και το Αγρίνιο.

Την περίοδο 1979-80 αγωνίστηκε και στον ιστορικό ΠΑΣ Γιάννενα, πριν ολοκληρώσει τη σπουδαία καριέρα του το 1984-85. Όταν «κρέμασε» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, είχε ήδη γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία.

Όμως ο Γιώργος Παππάς δεν έμεινε μόνο στο γήπεδο. Το πάθος του για τον αθλητισμό τον οδήγησε να σπουδάσει στη Γυμναστική Ακαδημία, περνώντας τρίτος με υποτροφία στις Πανελλήνιες, και να υπηρετήσει την εκπαίδευση ως καθηγητής σε λύκειο του Αγρινίου. Υπήρξε επιτυχημένος προπονητής σε ομάδες του νομού, πετυχαίνοντας ανόδους κατηγορίας, ενώ για ένα διάστημα προσέφερε τις υπηρεσίες του αμισθί και στον Παναιτωλικό.

Παράλληλα, είχε έντονη παρουσία στον δημόσιο βίο. Εκλέχθηκε κατ’ επανάληψη Νομαρχιακός Σύμβουλος (2002-2014) και Δημοτικός Σύμβουλος (2014-2019), ενώ υπηρέτησε για χρόνια ως πρόεδρος του Κυνηγετικού Συλλόγου Αγρινίου. Μαχητικός, ενεργός, με καθαρό λόγο και αγάπη για τον τόπο του, άφησε ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία.

Στην ιδιωτική του ζωή ήταν ένας άνθρωπος κοινωνικός, προσιτός, αγαπητός. Με τη σύζυγό του, την αρχιτέκτονα μηχανικό Σταυρούλα Γεωργακού-Παππά, δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια, αποκτώντας δύο γιους, τον Κωνσταντίνο και τον Φιλόλαο, και γνώρισε τη χαρά να γίνει παππούς μιας εγγονής.

Ο Γιώργος Παππάς ήταν κάτι περισσότερο από ποδοσφαιριστής. Ήταν αρχηγός μέσα και έξω από το γήπεδο. Ήταν σύμβολο ήθους, προσφοράς και συνέπειας.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής, ο Σύλλογος Παλαιμάχων απέσυρε την κίτρινη φανέλα με το νούμερο 10. Το «10 το καλό» δεν θα φορεθεί ξανά. Θα ανήκει για πάντα στον Γιώργο.

Και θα τον συντροφεύει στο μακρύ του ταξίδι, όπως ακριβώς συντρόφευε για χρόνια τα όνειρα μιας ολόκληρης πόλης.

The post Γιώργος Παππάς: Το «10 το καλό» του Παναιτωλικού appeared first on agrinionet.gr.

Συνέντευξη στον ΔΥΤΙΚΑ FM 92,8 και στη Δήμητρα Λαοπόδη παραχώρησε η Ελένη Καμένου, η οποία ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Ιορδανία, περιγράφοντας την καθημερινότητά της και την αίσθηση ασφάλειας εν μέσω των εντάσεων που επικρατούν στην περιοχή.

Η κ. Καμμένου βρίσκεται στο Άζρακ, ανατολικά της Ιορδανίας, κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία. Πρόκειται για μία περιοχή ιδιαίτερα επικίνδυνη αυτή την περίοδο, καθώς βρίσκεται σε μικρή απόσταση από αμερικανική στρατιωτική βάση, η οποία θεωρείται στόχος επιθέσεων από Ιρανούς. «Εδώ δεν υπάρχει άλλη Ελληνίδα, είμαι μόνη μου. Οι υπόλοιπες είναι στο Αμάν», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Όσον αφορά τη δυνατότητα απομάκρυνσης, η Ελένη εξηγεί ότι η πρεσβεία έχει στείλει έντυπα για όποιον θέλει να φύγει, ωστόσο εκείνη δεν τα συμπλήρωσε. «Πού να πας; Να μπεις στο αεροπλάνο και να πας πού, αφού πάνω στον ουρανό γίνεται ένας χαμός;», δηλώνει με αταραξία.

Η καθημερινότητα, όπως περιγράφει, έχει αλλάξει μόνο σε επίπεδο προσοχής: αποφεύγονται οι ανοιχτοί χώροι λόγω πτώσης υπολειμμάτων από πυραύλους και ντρόουν. «Χτυπάνε συνεχώς, αλλά η βάση τα εξουδετερώνει στον ουρανό. Προσέχουμε όσο μπορούμε», σημειώνει, ενώ προσθέτει ότι έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις και στο παρελθόν, αλλά όχι σε αυτό το βαθμό.

Η περιοχή του Άζρακ φιλοξενεί περίπου 17.000 κατοίκους, ανάμεσά τους Βεδουίνους. Η Ελένη αναφέρει ότι τα υπολείμματα των πυραύλων έχουν πέσει σε μη κατοικημένες περιοχές, μειώνοντας τον κίνδυνο για τους κατοίκους. Παρά τις συνεχείς σειρήνες και τις εκρήξεις, οι κάτοικοι παραμένουν ψύχραιμοι και προσέχουν να βρίσκονται σε ασφαλή σημεία. «Κατεβαίνουμε στο πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι για να βλέπουμε από πού έρχεται η απειλή», εξηγεί.

Η Ελένη Καμμένου εκφράζει ανακούφιση ότι τα παιδιά της βρίσκονται ασφαλή στην Ελλάδα, στο Αγρίνιο, ενώ η κόρη της μένει στο Αμάν και ακολουθεί κανονικά την καθημερινότητά της. «Η ζωή συνεχίζεται, τα σχολεία και οι δουλειές λειτουργούν κανονικά», σημειώνει, προσθέτοντας ότι οι κάτοικοι απλώς προσέχουν όταν χτυπούν οι σειρήνες.

Σε ό,τι αφορά την κοινωνική ζωή και την αντίδραση των κατοίκων του Άζρακ, η Ελένη περιγράφει μία σχετικά ψύχραιμη κατάσταση: «Όλοι βγαίνουν στις ταράτσες, φέρνουν pop corn, κάθονται και παρακολουθούν. Δεν υπάρχει πανικός».

Όσο για τη θρησκευτική διάσταση και τις επιπτώσεις της στην καθημερινότητα, η Ελένη τονίζει ότι η Ιορδανία είναι μία σύγχρονη χώρα όπου δεν υπάρχουν περιορισμοί όπως στο Ιράν. «Μπορείς να κυκλοφορείς ελεύθερα, να φοράς σορτσάκι και να πας όπου θέλεις», αναφέρει. Σχετικά με τη στάση των ντόπιων απέναντι στις εντάσεις στο Ιράν, εξηγεί ότι αρκετοί υποστηρίζουν την Τεχεράνη λόγω της υπεράσπισης της Παλαιστίνης, ωστόσο πρόκειται για ένα λαό που δεν εκδηλώνεται έντονα δημόσια.

Τέλος, η Ελένη καταλήγει: «Είναι μία ασφαλής χώρα και, όσο κι αν περνούν όλα αυτά από πάνω μας, δεν φοβάμαι ότι θα γίνει κάτι σοβαρό».

Η συνέντευξη της Ελένης Καμμένου αποτελεί μαρτυρία για την καθημερινή ζωή σε μία περιοχή που βρίσκεται υπό συνεχή απειλή, ενώ παράλληλα δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι προσαρμόζονται και διατηρούν την ψυχραιμία τους σε δύσκολες καταστάσεις.

The post Βόμβες και σειρήνες δίπλα στο σπίτι της: Η Αγρινιώτισσα Ελένη Καμμένου στην «καρδιά» της σύγκρουσης με το Ιράν – «Δεν φοβάμαι» appeared first on agrinionet.gr.

Ο Παύλος Μπερμπερίδης, μιλώντας στο AgrinioNet.gr, τόνισε τη σημασία της προσωπικής ευθύνης για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. «Πρέπει να βγούμε από τη διαδικασία της ζημιάς και να μπούμε στη διαδικασία της προστασίας», ανέφερε. «Το Αγρίνιο είναι το σπίτι μας και πρέπει ο καθένας να το προστατεύει, να το καθαρίζει, να το περιποιείται, όπως και όλα τα σημαντικά σημεία της πόλης που περνάμε και αγαπάμε».

Ο ίδιος, μαζί με τον πατέρα του, ανέλαβε προσωπικά την αποκατάσταση των ψηφίδων, επισκευάζοντας τα σημεία που είχαν υποστεί φθορές και φροντίζοντας το ψηφιδωτό να αναδειχθεί και πάλι στο ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο της πόλης. Η παρέμβαση αυτή θεωρείται συμβολική, καθώς υπενθυμίζει ότι η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν είναι μόνο θέμα των αρχών, αλλά και των πολιτών.

Στη συνέντευξή του, ο Παύλος Μπερμπερίδης τόνισε ότι η φροντίδα ενός μνημείου είναι «υπόθεση όλων μας», ενώ υπογράμμισε πως «ούτε τα κολονάκια ούτε οι συμβολικές ενέργειες αρκούν, αν δεν υπάρχει σεβασμός και αγάπη για τον χώρο που περνάμε όλοι».

Η αποκατάσταση του ψηφιδωτού έχει ήδη συγκεντρώσει τα βλέμματα κατοίκων και επισκεπτών, που πλέον μπορούν να θαυμάσουν ξανά ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά και καλλιτεχνικά σημεία του κέντρου του Αγρινίου.

The post Αποκατάσταση του ψηφιδωτού της πάλης του Ηρακλή με τον Αχελώο στο κέντρο του Αγρινίου. Τι λέει ο Π. Μπερμπερίδης appeared first on agrinionet.gr.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η Λίμνη Καστρακίου, η οποία έφτασε στο 101% της πληρότητάς της, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΑΔΜΗΕ. Οι τέσσερις γεννήτριες της λίμνης λειτούργησαν ταυτόχρονα στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους, παράγοντας μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας. Ακολουθούν οι Λίμνη Κρεμαστών και Λίμνη Στράτου, που επίσης έφτασαν σε υψηλά επίπεδα πληρότητας, ενισχύοντας την υδροηλεκτρική παραγωγή της περιοχής.

Στο τέλος, οι όγκοι νερού από τις τρεις λίμνες συγκεντρώνονται και απελευθερώνονται στον Αχελώο, δημιουργώντας τεράστιες ροές σε όγκο και ταχύτητα που κατευθύνονται προς τη θάλασσα. Οι εικόνες της κίνησης των νερών προκαλούν εντυπωσιασμό, καθώς αποτυπώνουν τη δύναμη του ποταμού και την επίδραση των συνεχόμενων βροχοπτώσεων στις τεχνητές λίμνες και στην παραγωγή ενέργειας.

Επιμέλεια βίντεο: Κωσταρέλλος Βασίλης

The post Χειμώνας 2025-2026: Οι τρεις τεχνητές λίμνες του Αχελώου φτάνουν στο 100% και οι ροές κατευθύνονται στη θάλασσα appeared first on agrinionet.gr.

Οι 25 μαθητές, συνοδευόμενοι από τον διευθυντή κ. Λαζαρίνη Φώτιο και τις εκπαιδευτικούς Σταυρούλα Μανιφάβα και Κωνσταντίνα Φουρνιώτη, συμμετείχαν ενεργά στην προετοιμασία του συσσιτίου, βοηθώντας στο μαγείρεμα, στη συσκευασία και στη διανομή των γευμάτων.

Σε ανάρτησή του, ο Ιερός Ναός ευχαρίστησε τη σχολική κοινότητα για τη συμμετοχή, επισημαίνοντας ότι οι μαθητές βίωσαν στην πράξη το μήνυμα της προσφοράς και της αλληλεγγύης, δίνοντας ένα ουσιαστικό μάθημα εθελοντισμού.

The post Μάθημα προσφοράς από το 5ο Γενικό Λύκειο Αγρινίου στα Συσσίτια του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Αγρινίου appeared first on agrinionet.gr.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν, πρόσωπα που κατέχουν δημόσιες θέσεις και μάλιστα υπηρέτησαν ή υπηρετούν την Ελληνική Αστυνομία, μέσω σχολίων σε κοινωνικά δίκτυα, να απειλούν;

Πώς μπορούν να εκπροσωπούν έναν δήμο, να είναι φορείς δημόσιας εξουσίας και ταυτόχρονα να προκαλούν φόβο ή να λειτουργούν με όρους εκφοβισμού;

Η αυτοδιοίκηση δεν είναι απλώς μια πολιτική βαθμίδα. Είναι ο θεσμός που έρχεται σε άμεση επαφή με τον πολίτη, που καλείται να διαχειριστεί προβλήματα καθημερινότητας, να χτίσει εμπιστοσύνη και κοινωνική συνοχή. Οι αντιδήμαρχοι οφείλουν να λειτουργούν ως παράδειγμα ήθους και νηφαλιότητας, όχι ως παράγοντες έντασης.

Ακόμη βαρύτερη γίνεται η αντίφαση όταν οι ίδιοι άνθρωποι φέρουν και την ιδιότητα του αστυνομικού. Η Ελληνική Αστυνομία έχει αποστολή την προστασία του πολίτη, την πρόληψη της βίας και τη διασφάλιση της έννομης τάξης. Δεν μπορεί κάποιος να ορκίζεται στην υπεράσπιση του νόμου και την ίδια στιγμή να κατηγορείται ότι τον παραβιάζει με τη συμπεριφορά του.

Σε μια κοινωνία που έχει πληρώσει ακριβά τη βία –λεκτική, θεσμική ή σωματική– δεν χωρούν γκρίζες ζώνες. Δεν μπορείς να καταδικάζεις τη βία το πρωί και να απειλείς το απόγευμα. Δεν μπορείς να μιλάς για δημοκρατία, όταν οι πράξεις σου θυμίζουν αυταρχισμό.

Η κοινωνία δεν ζητά λόγια, ζητά συνέπεια. Και οι θεσμοί δεν αντέχουν υποκρισία. Όποιος δεν μπορεί να υπηρετήσει τον ρόλο του με καθαρότητα, σεβασμό και αυτοσυγκράτηση, απλώς δεν μπορεί να τον υπηρετήσει καθόλου.

Η επίθεση τόσο στο δήμαρχο Αγρινίου, όσο και στους υπαλλήλους είναι καταδικαστέα. 

Από την στιγμή που καταδικάζεται και από τους αντιδημάρχους, τότε γιατί μέσα από το κοινωνικά δίκτυα απειλούν όποιον έχει, κακώς βέβαια, άλλη γνώμη;

Καταδικάζουν τη βία αλλά απειλούν με βία…

Ο δήμαρχος τι γνώμη έχει για αυτές τις συμπεριφορές;

The post Όταν η καταδίκη της βίας μένει στα λόγια appeared first on agrinionet.gr.