Μέσω επικοινωνιακών κινήσεων και συσκέψεων, ο Κυρ. Μητσοτάκης, ο οποίος πρώτος επανέφερε θέμα εκτροπής του Αχελώου από την ΔΕΘ, προσπαθεί να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο επιχειρηματικό ενδιαφέρον ως λαϊκό αίτημα της Θεσσαλίας. Από την οποία Θεσσαλία, περιφερειακοί ή άλλοι παράγοντες προσπαθούν να αποκρύψουν το γεγονός ότι, ετσιθελικά, αρνούνται να προχωρήσουν στην υλοποίηση προβλεπόμενων έργων για την επίλυση του υδατικού της προβλήματος.
Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιλαμβάνεται την επιχειρηματικότητα με τριτοκοσμικό τρόπο ως ικανοποίηση «ημετέρων» χωρίς εξισορρόπηση συμφερόντων, περιφερειακή ανάπτυξη και σεβασμό δικαστικών αποφάσεων και ευρωπαϊκών Οδηγιών για την προστασία του περιβάλλοντος.
Στην πρεμούρα της να «στήσει» το παιγνίδι και να δημιουργήσει τετελεσμένα, αγνοεί παντελώς και με προκλητικό τρόπο την Αιτωλοακαρνανία, η οποία έτσι κι αλλιώς δικαιούται να θέτει το αίτημα για ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη, αφού δίνει τα νερά της για να ξεδιψάσει η Αττική. Περιφρονεί κάθε έννοια Κράτους με δικαιϊκή βάση και συνέχεια, και θέλει να επιφυλάξει σε ένα ποτάμι, που λατρευόταν σαν θεότητα, την τύχη των αρχαίων της Θεσσαλονίκης.
Κανονικά, για να μην επέλθει η εκδίκηση της Φύσης, πρέπει να προηγηθεί η αντίδραση της Κοινωνίας.
