Δεν υπάρχει πιο εκρηκτικός συνδυασμός μιας σοβαρής κατάστασης με μια ασόβαρη κυβέρνηση. Ένας θίασος ποικιλιών, ένα θέατρο του παραλόγου. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πέτσας δηλώνει ότι είναι πιθανό ένα lockdown, ενώ ο κ. Κοντοζαμάνης το αποκλείει. Κανονικά ο δεύτερος, ως έχων την φροντίδα της υγείας (δεν χρειάζεται πανικός, παρακαλώ), θα έπρεπε να υπογραμμίζει την πιθανότητα ενός lockdown για λόγους διαφύλαξης του αγαθού, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ως έχων την γενικότερη εποπτική εικόνα (της οικονομίας συμπεριλαμβανομένης) θα ανέμενε κάποιος να είναι πιο επιφυλακτικός. Δεν βγάζεις όμως άκρη με τους γίγαντες του επιτελικού κράτους. Αν έχουν κάτι απολύτως κοινό, είναι η άγνοια του κινδύνου ότι θα εκτεθούν. Ο λόγος είναι οι λίστες που φέρουν το όνομα του κ. Πέτσα.
Το γκροτέσκο της υπόθεσης με τις μάσκες-αλεξίπτωτα δεν πρέπει να κρύψει την βαθύτερη ουσία. Ανατέθηκε η κατασκευή τους σε μια βιομηχανία αλουμινίου. Όχι φυσικά για να είναι ανθεκτικές, αλλά για άλλους λόγους, που έχουν να κάνουν με τις διακλαδώσεις του επιτελικού κράτους. Αύριο μπορεί να είναι μια εταιρεία αμιάντου. Για τους ίδιους προφανώς λόγους. Είναι τουλάχιστον ιεροσυλία να χρησιμοποιείται η πανδημία ως τέτοιου είδους ευκαιρία.
Με τούτα και με τ’ άλλα ο πρωθυπουργός, ο οποίος στην πρώτη φάση της πανδημίας είχε τα διαγγέλματα για μπρέκφαστ, έχει αποσυρθεί απ’ το προσκήνιο της διαχείρισης του δεύτερου κύματος. Καλό θα ήταν να εμφανισθεί και να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν, καταλογίζοντας την καθ’ ύλην ευθύνη στους αρμόδιους υπουργούς. Δεν μπορεί για όλα τα κακά να φταίει ο Χατζηπετρής. Στο κάτω-κάτω ο Χατζηπετρής δεν έγινε πρωθυπουργός. Ούτε κάν υπουργός.
ΥΓ1: Αυτός που ήταν χθες αγκαλιά με τον Ζάεφ δεν πιστεύω να ήταν ο Κ. Μητσοτάκης…. Μάλλον ξεγελάστηκα απ’ αυτές τις μάσκες.
ΥΓ2: Η κατάσταση προσομοιάζει με την όπερα μπούφα. Μπορεί να είναι μια όπερα δραματική και στο ενδιάμεσο να εκτυλίσσονται κωμικές πράξεις. Το δράμα δεν είναι γι’ αυτούς που την παίζουν, αλλά γι’ αυτούς που την ζουν.
ΥΓ3: Βλέποντας τον Κ. Μητσοτάκη να μάχεται για τα δίκαια της Βόρειας Μακεδονίας, αναρωτιέστε ποιό είναι το κωμικό και ποιό το τραγικό. Όταν κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους για προδότες ή όταν παριστάνει ο ίδιος τον υπερπατριώτη; Και τα δύο αυτά μπορεί να τα συνδυάσει η όπερα μπούφα.
