Ο τρόπος που πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων σωρεία προσόντων υποψήφιων διευθυντών εκπαίδευσης, ώστε να επιλεγούν οι άριστοι στην κομματοκρατία και την φαυλότητα, δείχνει την επιστροφή της χώρας σε άλλες εποχές, που πιστεύαμε ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος θεωρούσε ξεπερασμένες.
Μέλος της ΔΑΚΕ στην Αιτωλοακαρνανία καταγγέλλει την ηθική της ανηθικότητας στο φιάσκο της επιλογής των διευθυντών, προσθέτοντας: “Λυπάμαι τους Πανεπιστημιακούς που γελοιοποιήθηκαν (…) που θυσίασαν φθηνά την αξιοπιστία τους, αλλά και τους πολιτικούς εκπροσώπους που εξέθεσαν την ίδια την Παιδεία.”
Ο ίδιος καταγγέλλει την σιωπή της ΔΑΚΕ για το φιάσκο των αδιαφανών διαδικασιών, θεωρώντας προφανώς ότι το εφεύρημα περί αριστείας αφορά την αξιοκρατία εντός του κυβερνητικού κόμματος.
Ακόμη και παράγοντες της ΝΔ στην εκπαίδευση, έστω για λόγους εσωκομματικού ανταγωνισμού, στηλιτεύουν τον χυδαίο παραγκωνισμό στελεχών με μεταπτυχιακά και διοικητική εμπειρία σε σημαντικά σχολεία της περιφέρειας τη χώρας αλλά και σε ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό. Όλοι αυτοί ποδοπατήθηκαν, προκειμένου οι φωστήρες του επιτελικού κράτους να φθάσουν στον εκλεκτό τους, που διέθετε διοικητική εμπειρία σε σχολείο με …έξι μαθητές, όπως σημειώνει και ο ως άνω καταγγέλλων.
Είναι προφανές ότι η χώρα επιστρέφει σε εποχές Μητσοτάκηδων, Φουρτουνάκηδων, Βροντάκηδων και άλλων “δημοκρατικών δυνάμεων”, που είδαν το εκσυγχρονιστικό φως στα υπουργεία της ΝΔ και ανέβηκαν πέντε-πέντε τα σκαλιά τους.
