Η χθεσινή σύνοδος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Πατρών ήρθε να επικυρώσει μία προειλημμένη απόφαση, που σφραγίζεται από συντεχνιακό πνεύμα, όμοιο του οποίου δεν συναντά κανείς πουθενά αλλού στην Ελλάδα, σε αυτή τουλάχιστον την ένταση. Η κυβέρνηση την γνώριζε, έστω κι αν δεν μπορούσε να την πάρει επισήμως στα χέρια της πριν επικυρωθεί από την Σύγκλητο και έσπευσε -με την απάντηση του κ. Άγγελου Συρίγου σε ερώτησή μου στην Βουλή- να την προϋπαντήσει.
Ήρθε όμως η ώρα να αναλάβει η κυβέρνηση την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ, διότι η απόφαση της συνόδου της Συγκλήτου δεν παύει να είναι παρά μία εισήγηση προς την Πολιτεία. Αν αυτή την αποδεχθεί, δεν θα μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι το “Σχέδιο Αθηνά” ήταν η απαρχή μιάς πολιτικής απόφασης ενός βαθέος συστήματος να οδηγήσει σε διάλυση την περιφερειακή Ανώτατη Εκπαίδευση στην Αιτωλοακαρνανία. Για να την αντικαταστήσει με τί; Ο κ. Συρίγος πρέπει να διευκρινίσει τί εννοεί όταν μιλάει για επικουρικό των γεωπόνων προσωπικό: Σε ποια ιδρύματα θα εκπαιδεύεται αυτό;
Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Λιβανός οφείλει να εξηγήσει πώς οραματίζεται την ίδρυση των πολλών τμημάτων που προτείνει. Ποια κυβέρνηση θα τα ιδρύσει; Διότι η σημερινή ξηλώνει και τα ήδη υπάρχοντα! Μήπως κάποια άλλη, που θα διαδεχθεί αυτήν της ΝΔ;
Τουλάχιστον ας είμαστε σοβαροί μπροστά στο δράμα ενός λαού και της νεολαίας, που μετά από μία δεκαετή κρίση έχει βυθισθεί στο σκότος μιάς πανδημίας, που απειλεί την οικονομία και την κοινωνία με ερημοποίηση. Η εξουθένωση της Περιφερειακής Ανώτατης Εκπαίδευσης δεν θα την επιτείνει;
Το “σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω” δεν ταιριάζει στην σημερινή οριακή συγκυρία για τα Πανεπιστημιακά Τμήματα και την Γεωπονική Σχολή στην Αιτωλοακαρνανία, της οποίας επιχειρείται ο μαρασμός πριν καν ανθοφορήσει και καρπίσει. Ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί οι πολίτες και οι φορείς του Νομού, πρέπει να κάνουν με κάθε τρόπο κατανοητό ότι δεν θα γίνουν αποδεκτές ντε φάκτο καταστάσεις και να ζητήσουν από την κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας να απαντήσει γιατί δεν επιθυμεί την παρουσία και την περαιτέρω ανάπτυξη των Πανεπιστημιακών Τμημάτων. Γιατί πλάι σ’ αυτά δεν επιθυμούσε -και γι’ αυτό ακύρωσε την σχετική απόφαση- τα διετή τμήματα σπουδών και τα δύο ερευνητικά κέντρα στο Νομό, “δεμένα” με αντίστοιχες τοπικές παραγωγικές ανάγκες; Πώς αλήθεια εννοούν την ανάπτυξη και την έξοδο από την σημερινή καταθλιπτική πραγματικότητα;
