Σφοδρή κριτική στον απολογισμό δράσης της Περιφερειακής Αρχής Φαρμάκη, άσκησε ο επικεφαλής της παράταξης «Μαζί Αλλάζουμε – Δυτική Ελλάδα» Κώστας Καρπέτας, κατά τη διάρκεια της τοποθέτησής του στην ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026.
«Από επικοινωνία χορτάσαμε, από ουσία έχουμε ανάγκη. Δεν αρκεί το αμπαλάζ. Το κουτί πρέπει να έχει και κάτι μέσα», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Καρπέτας υπογραμμίζοντας ότι ο Περιφερειάρχης παρουσιάζει μια εικόνα ευημερίας που δεν ανταποκρίνεται στην κοινωνική πραγματικότητα.
Όπως υπογράμμισε ο επικεφαλής της παράταξης «Μαζί Αλλάζουμε – Δυτική Ελλάδα», στον 7ο χρόνο της θητείας της σημερινής Περιφερειακής Αρχής, η Δυτική Ελλάδα παραμένει η φτωχότερη Περιφέρεια της χώρας.
«Αυτά είναι στοιχεία της Eurostat. Δεν τα γεννήσαμε εμείς», ανέφερε χαρακτηριστικά για να σημειώσει: «Κύριε Περιφερειάρχη, καταλαβαίνω την ανάγκη να περάσετε μια καλή εικόνα, αλλά τουλάχιστον μην προκαλείτε. Πείτε ότι γίνεται μια προσπάθεια. Πείτε ότι δεν έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει. Γιατί στον 7ο χρόνο της θητείας σας είστε ο Περιφερειάρχης της φτωχότερης Περιφέρειας της χώρας με 30,6% φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό, και της 5ης φτωχότερης Περιφέρειας σε όλη την Ευρώπη, και με ενεργειακή φτώχεια στο 30,3%».
Στο μέτωπο της ανάπτυξης, ο Κώστας Καρπέτας έκανε λόγο για απόλυτη στασιμότητα σε έργα κρίσιμης σημασίας, επισημαίνοντας ότι την ώρα που η χώρα προσπαθεί να προσελκύσει παραγωγικές επενδύσεις, η Περιφέρεια παραμένει ουραγός.
Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε σε μια μακρά λίστα παρεμβάσεων που παραμένουν στάσιμες, όπως είναι ο σιδηρόδρομος μέχρι την Πάτρα, η αναβάθμιση του αεροδρομίου Αράξου, η σύνδεση κρίσιμων οδικών αξόνων, τα αρδευτικά και ενεργειακά έργα, η Ενεργειακή Κοινότητα Μεσολογγίου, το Κολυμβητήριο Αγυιάς, και η αξιοποίηση του Λαδόπουλου.
«Όλα παρουσιάζονται ως ώριμα έργα που προχωρούν. Αλλά η κοινωνία δεν ζει από δελτία τύπου. Ζει από αποτελέσματα», αναφέρε ο κ. Καρπέτας, χαρακτηριζόντας τα έργα αυτά ως «έργα–σύμβολα στασιμότητας».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο δημογραφικό πρόβλημα: «Φτωχαίνουμε και λιγοστεύουμε στη Δυτική Ελλάδα». Η πτώση 24% στις εγγραφές μαθητών και το κλείσιμο 37 σχολικών μονάδων, όπως είπε, αποτυπώνουν ένα «μνημειώδες δημογραφικό σοκ».
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η τοποθέτηση του κ. Καρπέτα για τον πρωτογενή τομέα, καταλογίζοντας στην Περιφερειακή Αρχή πλήρη απουσία στρατηγικής στήριξης αγροτών και κτηνοτρόφων.
«Η πολιτική της Περιφέρειας δεν είναι απλώς ανεπαρκής· είναι αποτρεπτική», τόνισε, περιγράφοντας μια πραγματικότητα όπου οι παραγωγοί έχουν αφεθεί μόνοι τους απέναντι στην εκρηκτική αύξηση του κόστους παραγωγής, στην ενεργειακή ακρίβεια, στην έλλειψη νερού και στις ανύπαρκτες υποδομές.
Για τη διαχείριση της κρίσης της ευλογιάς, ο κ. Καρπέτας τόνισε ότι η Περιφέρεια περιορίστηκε στην τυπική εφαρμογή πρωτοκόλλων, χωρίς πρόσθετα μέτρα πρόληψης, χωρίς ενισχυμένους ελέγχους και χωρίς ουσιαστική στήριξη των πληγέντων.
Για τον τουρισμό, επικαλούμενος στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, μίλησε για «παγίδα φθίνουσας απόδοσης», με σωρευτική μείωση διανυκτερεύσεων και εσόδων από το 2019. «Αυτά δεν είναι ερμηνείες. Είναι αριθμοί. Αμείλικτοι», ανέφερε.
Το μήνυμα του Κώστα Καρπέτα ήταν ξεκάθαρο:
«Η Δυτική Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες και παρουσιάσεις έργων. Έχει ανάγκη από έργα που γίνονται».
Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Καρπέτα έχει ως εξής:
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ακούσαμε πριν λίγο μία ομολογουμένως καταπληκτική, στρεψόδικη ομιλία του Περιφερειάρχη.
Με πολλές λέξεις, μεγάλες εικόνες, μακρινούς ορίζοντες – «χαθήκαμε» στις γραμμές τους, όπως έλεγε ο ποιητής.
Όμως επιτρέψτε μου να πω το εξής ξεκάθαρα:
Από επικοινωνία χορτάσαμε· από ουσία έχουμε ανάγκη.
Δεν αρκεί, κύριε Περιφερειάρχη, το αμπαλάζ.
Το κουτί πρέπει να έχει και κάτι μέσα.
Και δυστυχώς, η πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία της Δυτικής Ελλάδας δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα ευημερίας που επιχειρήσατε να παρουσιάσετε.
Κύριε Περιφερειάρχη,
καταλαβαίνω την ανάγκη να περάσετε μια καλή εικόνα.
Αλλά τουλάχιστον μην προκαλείτε.
Πείτε ότι γίνεται μια προσπάθεια.
Πείτε ότι δεν έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει.
Γιατί στον 7ο χρόνο της θητείας σας είστε ο Περιφερειάρχης
της φτωχότερης Περιφέρειας της χώρας, με 30,6% φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό,
και της 5ης φτωχότερης Περιφέρειας σε όλη την Ευρώπη, και με ενεργειακή φτώχεια στο 30,3%.
Σε μια χώρα που βρίσκεται προτελευταία στην ΕΕ στη μέση αγοραστική δύναμη μισθού, με μόνη «παρηγοριά» να μας περνά η Βουλγαρία.
Αυτά είναι στοιχεία της Eurostat. Δεν τα γεννήσαμε εμείς.
Και η κοινωνική εικόνα είναι ακόμα πιο σκληρή:
Το 32% των πολιτών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές σε λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, όταν στην ΕΕ είναι 6,9%.
Στους άνω των 65 ετών, το ποσοστό φτάνει το 42,3%.
Στις μονογονεϊκές οικογένειες το 45,1%.
Το 19% των νοικοκυριών δεν μπορεί να ζεστάνει επαρκώς το σπίτι του.
Το κόστος στέγασης απορροφά το 35,5% του διαθέσιμου εισοδήματος, και πάνω από 50% στις ευάλωτες ομάδες.
Όταν το μισό εισόδημα πάει απλώς για να “έχεις σπίτι”, δεν μένει ζωή.
Και μετά μιλάμε για ευημερία και άλματα.
Την ίδια ώρα:
Τα ληξιπρόθεσμα χρέη των πολιτών έφτασαν τα 7,8 δισ. ευρώ στο πρώτο 9μηνο του 2025.
Τα φορολογικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 40% από το 2019, με τους πολίτες να έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη – όσοι αντέχουν ακόμα.
Και όμως, η Ελλάδα παραμένει προτελευταία στις επενδύσεις στην Ευρώπη.
Παραγωγικές επενδύσεις δεν γίνονται, γιατί:
η γραφειοκρατία διογκώθηκε και «ψηφιοποιήθηκε»,
η απονομή δικαιοσύνης καθυστερεί,
η διαφθορά – με κορυφή του παγόβουνου τον ΟΠΕΚΕΠΕ – υπονομεύει κάθε σοβαρό σχεδιασμό.
Στη Δυτική Ελλάδα ειδικά:
Ενδεικτικά μόνο:
Καμία μεγάλη ενεργειακή επένδυση,
το φυσικό αέριο… ακόμα το περιμένουμε, για το υδρογόνο ούτε καν συζητάμε,
ψηφιακές υποδομές ανύπαρκτες,
σιδηρόδρομος ανολοκλήρωτος, τα τελευταία έξι χρόνια παρατημένος,
Οδοντωτός σιδηρόδρομος σε απαξίωση, εκτός σύμβασης, χωρίς εγγυημένα δρομολόγια, Πούντα – Καλάβρυτα. Αεροδρόμιο Αράξου, Πλατυγιάλι, Αγρίνιο – Καρπενήσι, σύνδεση Ιονίας Οδού – Αγρίνιο, Ενεργειακή Κοινότητα Πόλντερ Μεσολογγίου, χερσαία ζώνη Κατακόλου, είσοδος Πύργου, περιμετρική Αμαλιάδας, Καϊάφας, φράγμα Πηνειού, αρδευτικά, ανασυγκρότηση Αρχαίας Ολυμπίας,
όλα σε απόλυτη στασιμότητα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ακόμα και οι οδικές υποδομές που διαθέτουμε, όπως π.χ. η 111 Πατρών – Τριπόλεως, φθείρονται λόγω ελλιπούς συντήρησης.
Κύριε Περιφερειάρχη,
και φτωχαίνουμε και λιγοστεύουμε στη Δυτική Ελλάδα.
Το δημογραφικό σοκ που βιώνουμε είναι μνημειώδες. Έχουμε πτώση των εγγραφών στα σχολεία μέσα σε μια χρονιά κατά 24% και έχουμε οδηγηθεί στο κλείσιμο 37 σχολικών μονάδων.
Αυτά όλα, αγαπητέ Περιφερειάρχη, δεν είναι αμέλεια.
Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.
Όπως πολιτική επιλογή ήταν και η εγκατάλειψη της πρόληψης απέναντι στις πυρκαγιές.
Οι φλόγες έσβησαν, κύριε Περιφερειάρχα.
Οι στάχτες κάθισαν.
Η καταστροφή έμεινε.
Και τα ποσά για αποκατάσταση υπολείπονται δραματικά των πραγματικών αναγκών.
Στον πρωτογενή τομέα, η πολιτική της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας δεν είναι απλώς ανεπαρκής· είναι αποτρεπτική. Αγρότες και κτηνοτρόφοι αφέθηκαν μόνοι τους απέναντι στην εκρηκτική αύξηση του κόστους παραγωγής, στην ενεργειακή ακρίβεια, στην έλλειψη νερού και στις ανύπαρκτες υποδομές. Δεν υπάρχει καμία συγκροτημένη, ελκυστική περιφερειακή πολιτική που να στηρίζει το εισόδημα, να μειώνει τα κόστη και να δίνει προοπτική παραμονής στην ύπαιθρο. Καμία σοβαρή πρωτοβουλία για αρδευτικά έργα, για ενεργειακές κοινότητες των παραγωγών, για μείωση του κόστους ζωοτροφών, για προστασία από τις εισαγωγές και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Το αποτέλεσμα είναι συγκεκριμένο: εγκατάλειψη εκμεταλλεύσεων, συρρίκνωση της κτηνοτροφίας, νέοι που φεύγουν από τη γη τους. Όταν η Περιφέρεια δεν στηρίζει τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο, δεν μιλάμε για αναπτυξιακή υστέρηση – μιλάμε για πολιτική εγκατάλειψη.
Στην κρίση της ευλογιάς περιοριστήκαμε στην τυπική εφαρμογή πρωτοκόλλων, χωρίς καμία πρόσθετη προστασία και καμία περιφερειακή πρόληψη.
Χωρίς ενισχυμένους ελέγχους, χωρίς σχέδιο θωράκισης των εκτροφών, χωρίς ουσιαστική στήριξη των κτηνοτρόφων.
Η Περιφέρεια λειτούργησε ως διαχειριστής διαδικασιών, όχι ως ασπίδα για την παραγωγή.
Και δεν πρέπει να μας εντυπωσιάζει ο κυνισμός του λόγου σας.
Πρέπει να μας απασχολεί ο λόγος του κυνισμού.
Γιατί όταν τα βασικά γίνονται πολυτέλεια,
όταν η ανάπτυξη μένει στις διαφάνειες PowerPoint,
όταν η Περιφέρεια αρκείται στον ρόλο του παρατηρητή,
τότε η κοινωνία κουράζεται, απογοητεύεται και απομακρύνεται.
Η Δυτική Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες.
Χρειάζεται σχέδιο, αλήθεια, σύγκρουση με τα προβλήματα.
Και κυρίως:
μια Περιφερειακή Αρχή που να στέκεται δίπλα στην κοινωνία – όχι απέναντί της.
Ας πούμε όμως και για τον τουρισμό, γιατί εκεί καταρρίπτεται άλλος ένας μύθος.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας για το διάστημα Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2025, δηλαδή μέσα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου:
Οι επισκέψεις αυξήθηκαν οριακά κατά 5,3% σε σχέση με το 2024.
Όμως σε βάθος χρόνου, από το 2019 έως το 2025, η Δυτική Ελλάδα έχει σωρευτική μείωση 22,11%.
Οι διανυκτερεύσεις μειώθηκαν κατά 8,1% σε έναν μόλις χρόνο.
Και σωρευτικά, η πτώση φτάνει το 41,46%.
Οι εισπράξεις μειώθηκαν κατά 17,37%, με σωρευτική μείωση 16,5% από το 2019.
Αυτά δεν είναι ερμηνείες.
Είναι αριθμοί. Αμείλικτοι.
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Ότι η Δυτική Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί σε μια παγίδα φθίνουσας απόδοσης:
περισσότερες – ή ίδιες – αφίξεις, λιγότερες διανυκτερεύσεις, πολύ λιγότερα έσοδα.
Την ώρα που η χώρα συνολικά έχει επιστρέψει – και ξεπεράσει – τα μεγέθη του 2019, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας αντί να συγκλίνει, αποκλίνει.
Και εδώ τίθεται το πολιτικό ερώτημα:
πού είναι ο ρόλος της Περιφερειακής Αρχής;
Γιατί δεν έχουμε απλώς μια Περιφερειακή Αρχή που κάνει λάθη.
Έχουμε μια λάθος Περιφερειακή Αρχή.
Μια Αρχή που επιμένει να συγκρίνει ανόμοιες περιόδους, να παρουσιάζει αποσπασματικά στοιχεία και να πανηγυρίζει, προκαλώντας μια κοινωνία που γνωρίζει και υποφέρει.
Και επειδή μιλάμε για ανάπτυξη, ας μιλήσουμε επιτέλους για τα έργα που ακούμε εδώ και χρόνια, αλλά παραμένουν στα χαρτιά.
Γιατί η Δυτική Ελλάδα δεν υποφέρει από έλλειψη εξαγγελιών.
Υποφέρει από έλλειψη υλοποίησης.
Π.χ.:
Ο σιδηρόδρομος μέχρι την Πάτρα παραμένει ανολοκλήρωτος και κάνουμε μόνο συζητήσεις και συσκέψεις.
Ο Οδοντωτός, αντί να ενισχύεται ως τουριστικό και κοινωνικό εργαλείο, απαξιώνεται και μένει εκτός θεσμικών εγγυήσεων.
Το πολεοδομικό σχέδιο της Πάτρας παραμένει παγωμένο, μπλοκάροντας επενδύσεις, κατοικία και αστική ανάπτυξη.
Το αεροδρόμιο του Αράξου παραμένει χωρίς αναβάθμιση και χωρίς στρατηγικό σχέδιο διεθνούς αξιοποίησης.
Οι ψηφιακές υποδομές, κρίσιμες για το Πανεπιστήμιο Πατρών και τις επιχειρήσεις, παραμένουν ανεπαρκείς.
Όλα αυτά παρουσιάζονται κάθε χρόνο ως «ώριμα έργα», ως «έργα που προχωρούν», ως «έργα που δρομολογούνται».
Αλλά η κοινωνία δεν ζει από δελτία τύπου.
Ζει από αποτελέσματα.
Και όσο τα έργα μένουν στα χαρτιά:
η ανάπτυξη μένει στα λόγια,
οι επενδύσεις φεύγουν αλλού,
οι νέοι φεύγουν από τον τόπο τους.
Υπάρχουν έργα – σύμβολα στη Δυτική Ελλάδα που δεν είναι απλώς καθυστερημένα.
Είναι εγκλωβισμένα σε έναν φαύλο κύκλο εξαγγελιών, ανακοινώσεων και αναβολών.
Πρώτον: η Ενεργειακή Κοινότητα στο Πόλντερ του Μεσολογγίου.
Ένα έργο που θα μπορούσε να μειώσει το ενεργειακό κόστος, να ενισχύσει την ενεργειακή δημοκρατία, να στηρίξει αγρότες και τοπικές κοινωνίες.
Κι όμως, παραμένει στα χαρτιά, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα, μόνο δεσμεύσεις ότι σας το έχει υποσχεθεί ο Πρωθυπουργός και διαρκείς ανακοινώσεις από Υπουργούς.
Την ώρα που η ενεργειακή ακρίβεια γονατίζει νοικοκυριά και παραγωγούς.
Δεύτερον: το Κολυμβητήριο της Αγυιάς.
Ένα έργο που αφορά τη νεολαία, τον αθλητισμό, τη δημόσια υγεία, έχει δημοπρατηθεί πρόχειρα, χωρίς τις σύγχρονες προδιαγραφές ενός ολυμπιακού κολυμβητηρίου.
Ένα έργο που ακούμε εδώ και χρόνια ότι «ξεκινά», ότι «μπαίνει σε τροχιά», ότι «ολοκληρώνεται σύντομα».
Και όμως, η πραγματικότητα είναι μία: δραματική καθυστέρηση, με την Πάτρα να στερείται βασικές αθλητικές υποδομές.
Τρίτον: η αξιοποίηση του Λαδόπουλου.
Ένα εμβληματικό ακίνητο, με τεράστιο αναπτυξιακό, πολιτιστικό και κοινωνικό αποτύπωμα.
Θα μπορούσε να είναι κέντρο καινοτομίας, πολιτισμού, επιχειρηματικότητας. Το παραλάβατε ως ένα δημόσιο έργο και το μετατρέψατε σε Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, με μικρότερο ποσό και μειωμένο τεχνικό αντικείμενο.
Μέχρι σήμερα παραμένει σύμβολο αδράνειας, χαμένο σε μελέτες επί μελετών και ατέρμονες παρατάσεις.
Αυτά τα έργα δεν είναι «τεχνικές εκκρεμότητες».
Είναι πολιτικές επιλογές.
Και όσο παραμένουν στάσιμα:
η ανάπτυξη αναβάλλεται,
η κοινωνία απογοητεύεται,
η Περιφέρεια χάνει πολύτιμο χρόνο και ευκαιρίες.
Η Δυτική Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από άλλες παρουσιάσεις έργων που «θα γίνουν».»
