Στη Μεγάλη Χώρα ή αλλιώς στο Ζαπάντι γύρω στο 1920, σύμφωνα με του παλιούς χτίστηκε το πρώτο δημοτικό σχολείο. Ένα τριθέσιο δημοτικό σχολείο από πέτρα που μέσα του έμαθαν γράμματα γενιές και γενιές. Άνθρωποι που σήμερα έχουν φτάσει τα 80 χρόνια λένε ότι εκεί πήγαν για πρώτη φορά σχολείο. Σ’ εκείνο το σχολείο έμαθα γκι εγώ τα πρώτα μου γράμματα. Από τα παράθυρα του τα μάτια μου έβλεπαν την μεγάλη εκκλησιά των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Οι μυρωδιές από τις τριανταφυλλιές που εμείς οι μαθητές περιποιούμασταν γέμιζαν τον τόπο κάθε άνοιξη. Κι όταν γινόταν οι εκδηλώσεις στήνονταν γλέντι με τους δασκάλους να σέρνουν το χορό και τους μαθητές να ακολουθούν φορώντας τις παραδοσιακές στολές του τόπου, κάθε 28 Οκτώβρη και κάθε του Ευαγγελισμού…
Και οι γενιές ανεβοκατέβαιναν τα σκαλιά… τα σκαλιά των μαθητικών μας χρόνων… Άσε που κάθε πρωί στοιχιζόμασταν ο ένας πίσω από τον άλλο κάναμε την προσευχή και μπαίναμε μέσα… Χαμός όταν χτυπούσε το κουδούνι για το διάλλειμμα… Ώσπου μια μέρα το κουδούνι σίγησε… Οι μαθητές έπαψαν να γεμίζουν τις αίθουσες… Το νέο σχολείο ήταν πια γεγονός… Κι όπως γίνεται συνήθως το παλιό σχολείο βυθίστηκε στο σιωπή… Τα χρόνια πέρασαν… Κι από το χωριό που μεγάλωνε κι έγινε δήμος πέρασαν πρόεδροι και δήμαρχοι… και το σχολείο άνοιγε τις πόρτες τους για κάποιους που δεν το σεβάστηκαν…Αντίθετα λες και το μισούσαν το πλήγωναν… του έσπασαν τα τζάμια, του κατέστρεψαν τα κάγκελα, σχεδόν του γκρέμισαν τα θεμέλια…
Κι ο καιρός περνούσε… κι αυτό γερνούσε και παραδίδονταν στην τύχη του… Προσπάθησαν κάποιοι να το σώσουν… αλλά… Λίγα χρόνια πριν πήρε τη σκυτάλη ο Γιώργος, ο Μέρκος… Κι αυτός πέρασε από τα πράσινα θρανία… όχι τα παλιά… τα πιο καινούργια… Και έτρεξε… και προσπάθησε και παρόλο που έλεγαν σιγά το πράμα τι κάνει αυτός… Αυτός, ο Γιώργος πήγε και ζήτησε από το δήμαρχο να βοηθήσει… Έβαλε κόσμο να το καθαρίσουν, να το βάψουν, να το ταβανώσουν, να χτίσουν και τα θεμέλια… Να το γιατρέψει και τα κατάφερε… Και το σχολειό σα να μου φάνηκε όταν το είδα ότι μια γωνιά του άστραφτε περισσότερο από τις άλλες… Λες να είχε κρυφτεί εκεί το χαμόγελο του και περίμενε υπομονετικά τόσα χρόνια να λάμψει; Μπορεί… Ευχαριστώ Γιώργο που έτρεξες και που ελπίζω να ανέβω ξανά τις σκάλες και να μπω στις αίθουσες που μεγάλωσα … εγώ και τόσοι άλλοι…
