Με την Ανώτατη Τιμητική Διάκριση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού τίμησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνό, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026.
Στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου τελέσθηκε πανηγυρικό Αρχιερατικό Συλλείτουργο την Κυριακή των Αγίων Πάντων, 7 Ιουνίου, για την έναρξη της Ναυτικής Εβδομάδος 2026, που εφέτος είναι αφιερωμένη στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, με αφορμή την συμπλήρωση διακοσίων ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.
Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο, συλλειτουργούντος του οικείου Ποιμενάρχου, Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, παρουσία πλήθους πιστών.
Κατά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος απένειμε στον Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνό την Ανώτατη Τιμητική Διάκριση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, τον Χρυσό Σταυρό, μετά Διπλώματος, για την 20ετή ευδόκιμη διακονία του στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού ως Αρχιδιάκονος, Προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Αναλήψεως και Πρωτοσύγκελλος.
Ο κ. Ιγνάτιος, κατά την προσφώνησή του ανέφερε τα εξής: «Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, ἀγαπητέ μου Δαμασκηνέ,
Ὑπάρχουν στιγμές στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας πού ξεπερνοῦν τό τυπικό τῶν ἐκδηλώσεων καί ἀγγίζουν βαθύτερα στρώματα μνήμης καί καρδιᾶς. Μία τέτοια στιγμή ζοῦμε τώρα, σέ αὐτή τή Θεία Λειτουργία. Θά μοῦ ἐπιτρέψεις αὐτόν τόν προσωπικό τόνο σήμερα, καθώς αἰσθάνομαι ὅτι δέν μιλῶ μόνο ὡς Μητροπολίτης Δημητριάδος. Μιλῶ ὡς ἕνας ἄνθρωπος πού εἶχε τήν εὐλογία νά συμπορευθεῖ μαζί σου γιά τριάντα ὁλόκληρα χρόνια.
Γιατί ὅταν κοιτάζω τό πρόσωπό σου δέν βλέπω μόνο τόν ἄξιο Μητροπολίτη τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας τῆς Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας. Βλέπω τόν πνευματικό ὑιό, τόν συνεργάτη, τόν συνοδοιπόρο, καί σήμερα τόν ἀδελφό. Καί ὅταν ἡ πορεία εἶναι τόσο μακρά, οἱ τίτλοι καί τά ἀξιώματα ὑποχωροῦν καί ἐκεῖνο πού μένει εἶναι οἱ ἄνθρωποι, οἱ στιγμές καί οἱ μνῆμες.
Θυμᾶμαι τά πρῶτα χρόνια τῆς κοινῆς μας διακονίας στόν Βόλο. Θυμᾶμαι τίς δυσκολίες, τίς προκλήσεις, τίς ἀπαιτήσεις μιᾶς ζωντανῆς καί δυναμικῆς Μητροπόλεως. Θυμᾶμαι ἀμέτρητες ὧρες ἐργασίας, συζητήσεων, σχεδιασμῶν, ἀγωνίας γιά τήν Ἐκκλησία καί τόν ἄνθρωπο. Καί μέσα σέ ὅλα αὐτά θυμᾶμαι τή σταθερότητά σου, τή σοβαρότητά σου, τήν ἐργατικότητα καί κυρίως τήν ἀφοσίωσή σου στήν ἀποστολή πού σου εἶχε ἀνατεθεῖ. Θυμᾶμαι ἕναν νέο κληρικό μέ φωτεινό βλέμμα, μέ ξεκάθαρη στόχευση, μέ βαθιά ἀγάπη γιά τήν Ἐκκλησία καί σπάνια διάθεση προσφορᾶς. Καί θυμᾶμαι ὅτι ἀπό τήν πρώτη στιγμή διέκρινα κάτι πού σπανίζει: τήν ἀποφασιστικότητα νά μήν ἀφήνεις τίποτε στήν τύχη.
Γιατί πάντοτε σέ χαρακτήριζε καί σέ χαρακτηρίζει ἡ ἐπιμονή στή λεπτομέρεια. Ὄχι ἀπό τελειομανία, ἀλλά ἀπό σεβασμό. Σεβασμό πρός τό ἔργο πού ἀναλαμβάνει κανείς, πρός τούς ἀνθρώπους πού διακονεῖ θυσιαστικά, ἀλλά καί πρός τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία.
Πίστευα πάντοτε — καί τό πιστεύω ἀκόμη περισσότερο σήμερα — ὅτι ἡ ποιότητα ἑνός ἀνθρώπου φαίνεται στά μικρά, στά φαινομενικά ἀσήμαντα, στά πράγματα πού οἱ περισσότεροι προσπερνοῦν. Καί ἐσύ ποτέ δέν προσπερνούσες τίποτε. Ἤθελες ὅλα νά εἶναι προσεγμένα, ὅλα νά ἔχουν τή θέση τους. Ὅλα νά ὑπηρετοῦν τήν ὀμορφιά, τήν τάξη, τήν εὐκοσμία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ὅλα νά εἶναι προεικονίσματα παραδείσου. Αὐτή ἡ φιλοκαλία πού σέ διακρίνει δέν ἦταν ποτέ ζήτημα αἰσθητικῆς μόνο. Ἦταν βαθιά θεολογική στάση. Γιατί γνωρίζεις ὅτι ἡ ὀμορφιά ἀποτελεῖ τρόπο μαρτυρίας καί βίωσης τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μέσα στόν κόσμο. Καί αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἀγάπη πρός τό ὡραῖο, αὐτήν τήν ἐκκλησιαστική αἴσθηση τοῦ κάλλους, τήν ἀποτύπωσες μέ τρόπο μοναδικό στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἀναλήψεως. Ἐκεῖ διοχέτευσες ὅλη τή δημιουργική σου μέριμνα καί τήν καλλιαισθητική σου εὐαισθησία, δημιουργώντας ἕναν ναό πού συνδυάζει τή λαμπρότητα και τήν ἀρχοντιά μέ τή λειτουργική πληρότητα, ἀφοῦ φρόντισες νά καταστεῖ μία ζωντανή κυψέλη λατρείας, προσφέροντας πλούσιες εὐκαιρίες λειτουργικῆς ζωῆς, προσευχῆς καί πνευματικῆς καλλιέργειας στόν λαό τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος εἰσέρχεται στόν ναό αὐτόν αἰσθάνεται ὅτι ἡ ὀμορφιά δέν λειτουργεῖ ὡς στολισμός, ἀλλά ὡς πρόσκληση πρός τόν οὐρανό, ὡς μία μαρτυρία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.
Καί μαζί μέ αὐτή τή φιλοκαλία ὑπάρχει πάντοτε μιά ἀξιοθαύμαστη ἐργατικότητα.Πολλές φορές ἀναρωτιόμουν ἀπό ποῦ ἀντλούσες τόση δύναμη, γιατί ὅσοι σέ γνώρισαν καί σέ γνωρίζουν ἀπό κοντά,βλέπουν ὅτι τίποτε ἀπό ὅσα πέτυχες δέν ἦταν ἀποτέλεσμα εὐνοϊκῶν συγκυριῶν. Ἦταν ἀποτέλεσμα καθημερινοῦ κόπου, πειθαρχίας, ἀμέτρητων ὡρῶν ἐργασίας, προετοιμασίας, σχεδιασμοῦ καί προσωπικῆς εὐθύνης. Δέν περίμενες ποτέ νά κάνουν οἱ ἄλλοι αὐτό πού ἔπρεπε νά κάνεις ἐσύ. Ἔμπαινες μπροστά καί ἀναλάμβανες ὅλο τό βάρος, ἐργαζόμενος ἐξαντλητικά, μέχρι νά ὁλοκληρωθεῖ τό ἔργο μέ τόν τρόπο πού ἔπρεπε καί πάντοτε τόν γνώριζες καλύτερα ἀπό τόν καθένα.Τεκμήρια αὐτῆς τῆς ἀκατάβλητης ἐργατικότητας παραμένουν μέχρι σήμερα σημαντικά ἔργα πού φέρουν τήν προσωπική σου σφραγίδα. Τό Ἐκκλησιαστικό Μουσεῖο Μακρινίτσας, πού ἀναδεικνύει τόν πνευματικό καί πολιτιστικό πλοῦτο τοῦ τόπου μας, μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο στη Μητρόπολή μας καί πόλος ἕλξης γιά ἐπισκέπτες ἀπό ὅλη τήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί τό Σουρλίγκειο Γηροκομεῖο Καναλίων, μία ζωντανή ἔκφραση ἀγάπης καί φροντίδας πρός τούς ἡλικιωμένους ἀδελφούς μας, γιά τό ὁποῖο νυχθημερόν μεριμνοῦσες. Ὅλα αὐτά καί πολλά ἀκόμη που δέν χωροῦν στό περιορισμένο πλαῖσιο μιᾶς προσφώνησης, μαρτυροῦν τήν ἱκανότητά σου νά μετατρέπεις τό ὅραμα σέ πράξη καί τή μέριμνα γιά τόν ἄνθρωπο σέ διαρκές καί χειροπιαστό ἔργο προσφορᾶς.
Πολλοί γνωρίζουν τόν σημερινό ἐπίσκοπο. Ἐγώ εἶχα καί ἔχω τήν εὐλογία νά γνωρίζω βαθύτερα τόν ἄνθρωπο πού ποτέ δέν ἀναζήτησε προβολή. Τόν ἄνθρωπο πού δέν φοβήθηκε τήν εὐθύνη. Τόν ἄνθρωπο πού ἐργαζόταν ἀθόρυβα, μεθοδικά καί ἀποτελεσματικά. Τόν ἄνθρωπο πού ἀγαποῦσε εἰλικρινά τήν Ἐκκλησία καί τούς ἀνθρώπους της.
Γι’ αὐτό καί ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τῆς ἐκλογῆς σου στόν θρόνο τῆς Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, αἰσθάνθηκα δύο ἀντικρουόμενα συναισθήματα. Ἀπό τή μία, τή χαρά ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀναγνώριζε τήν ἀξία σου καί σου καλοῦσε σέ μία ὑψηλότερη ἀποστολή. Ἀπό τήν ἄλλη, τήν ἀνθρώπινη λύπη ὅτι ἕνας τόσο πολύτιμος συνεργάτης θά ἔφευγε ἀπό κοντά μας.
Ὅμως ἡ πορεία πού ἀκολούθησε ἐπιβεβαίωσε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δίκαια σέ ἐμπιστεύθηκε. Μέ ὅραμα, σύνεση καί ποιμαντική εὐαισθησία, μέ «λογισμό καί μ’ ὄνειρο» γιά νά θυμηθοῦμε καί τούς Ἐλεύθερους πολιορκημένους, ἀνέλαβες τήν εὐθύνη μιᾶς μεγάλης καί ἱστορικῆς Μητροπόλεως. Ἀνέδειξες τήν ἐκκλησιαστική καί πολιτιστική της κληρονομιά, ἐνίσχυσες τίς ἱερατικές κλήσεις, στήριξες τόν κλῆρο καί τόν λαό σου καί κατάφερες νά δώσεις νέα πνοή σέ πρωτοβουλίες πού ἀγκαλιάστηκαν ἀπό ὁλόκληρη τήν ἑλληνική κοινωνία.
Ἰδιαίτερα κατά τήν ἐπετειακή χρονιά τῶν διακοσίων ἐτῶν ἀπό τήν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, κατόρθωσες νά μετατρέψεις μιά ἱστορική ἐπέτειο σέ γεγονός ἐθνικῆς καί πνευματικῆς αὐτογνωσίας. Μέ ἐκδηλώσεις κορυφαίου ἐπιπέδου, μέ ἔργα οὐσίας, μέ τήν ἐκ βάθρων ἀνακαίνιση τοῦ ἱστορικοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, πού λαμπρότερος ἀπό ποτέ ὑποδέχθηκε τήν εὐλογία τῆς ἔλευσης τῆς Παναγίας τοῦ «Ἄξιον Ἐστί», μία ζωντανή ὑπενθύμιση ὅτι ἡ Θεοτόκος παραμένει ἡ ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητος ἔφορος καί προστάτιδα τοῦ Γένους μας, ἔδωσες στό Μεσολόγγι τή δυνατότητα νά διατρανώσει τήν παρουσία του ξανά στόν ἀπανταχοῦ Ἑλληνισμό καί ὁλόκληρο τόν κόσμο. Καί ὅλα αὐτά μέ τόν τρόπο πού πάντοτε ἐργαζόσουν. Μέ συνέπεια, ἐπιμονή καί πίστη.
Ἀγαπητέ μου Δαμασκηνέ,
Ἡ τοπική μας Ἐκκλησία γνωρίζει νά εὐχαριστεῖ. Καί ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι μία ἀπό τίς πιό ὄμορφες ἐκφράσεις τῆς ἀγάπης. Ἡ σημερινή τιμή δέν ἀπονέμεται μόνο στόν Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας. Ἀπονέμεται καί στόν Πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος πού ἐπί εἴκοσι χρόνια κατέθεσε τό αἷμα τῆς καρδιᾶς του γιά τήν πρόοδο τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Ἀπονέμεται στόν ἀδελφό πλέον πού ἐξακολουθεῖ νά κατέχει ξεχωριστή θέση στήν καρδιά μου. Ἀπονέμεται στόν ἄνθρωπο πού ἐξακολουθεῖ νά ἔχει μιά ἰδιαίτερη θέση στήν καρδιά τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ τῆς Μητροπόλεώς μας.
Μέ αὐτά τά αἰσθήματα, καί ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα ἀγάπης καί εὐγνωμοσύνης,σου ἀπονέμουμε σήμερα τόν Χρυσό Σταυρό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος καί μαζί μέ αὐτόν σου προσφέρουμε κάτι ἀκόμη πιό πολύτιμο: Τή βεβαιότητα ὅτι ὁ λαός αὐτῆς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας δέν ξέχασε ποτέ τήν προσφορά σου καί συνεχίζει νά σέ ἀγαπᾶ, νά σέ καμαρώνει καί νά προσεύχεται γιά ἐσένα. Εἶναι μιά ὑπενθύμιση ὅτι οἱ δεσμοί πού δημιουργοῦνται μέσα στήν Ἐκκλησία δέν διακόπτονται ἀπό ἀποστάσεις καί μεταθέσεις. Εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς ἀγάπης ἑνός τόπου πού σέ γνώρισε, σέ ἐμπιστεύθηκε, σέ ἀγάπησε καί συνεχίζει νά χαίρεται καί νά καμαρώνει γιά κάθε βῆμα τῆς ἀρχιερατικῆς σου πορείας.
Εὔχομαι ὁ Κύριος νά σέ ἐνισχύει, νά σου χαρίζει ὑγεία καί δύναμη καί καρποφόρα διακονία γιά πολλά ἀκόμη χρόνια καί νά εἶσαι βέβαιος ὅτι ἐδῶ, στόν Βόλο, θά ἔχεις πάντοτε ἕνα σπίτι, φίλους, ἀδελφούς καί ἀνθρώπους πού προσεύχονται γιά ἐσένα καί σέ ἀγαποῦν ἀληθινά.
Ἄξιος».
Αντιφωνώντας, ο Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός ανέφερε: «Όταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης σας και Γέροντάς μου με προσκάλεσε να έρθω, ήξερα, ότι θα πρέπει να σας προσφέρω την ευλογία μιας Ιεράς Μητροπόλεως με τους Αγίους και τους Ήρωές της, όπως ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και οι Εξοδίτες πρόγονοί μας. Ήξερα, ότι θα πρέπει να σας προσφέρω το φως το πνευματικό των Αγίων της πίστεως και των Ηρώων της ιστορίας μας από την Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, ένα φως, που ιδιαίτερα αυτό το επετειακό έτος, ως δάδα πνευματική φωτίζει ολόκληρο τον Ελληνισμό απανταχού της οικουμένης.
Δεν ήξερα όμως ότι θα ελάμβανα αυτή τη μέγιστη δωρεά και την ευλογία και ομολογουμένως αισθάνομαι άβολα αυτή τη στιγμή ή μάλλον αισθάνομαι έντονη συγκίνηση, διότι μέσα από τα λόγια του Γέροντά μου ξαναζωντάνεψαν και εξήλθαν από το ιερό θησαυροφυλάκιο της θύμησής μου, όντως, μοναδικές εμπειρίες. Όλα όσα ειπώθηκαν έχουν μία δόση υπερβολής, ένεκα της αγάπης. Άλλωστε αυτή η αγάπη του υπήρξε για μένα η κινητήρια δύναμη για να αφιερωθώ στην Εκκλησία. Η αγάπη του πνευματικού μου πατρός προς την Εκκλησία και προς εμένα. Και από τότε, αυτή η δική του αγάπη άλλοτε με συγχωρούσε, άλλοτε με ανεχόταν, άλλοτε με δίδασκε, άλλοτε με ενέπνεε. Πάντοτε όμως η αγάπη αυτή ήταν η κινητήριος δύναμη και ταυτόχρονα και ο ενωτικός πνευματικός μας σύνδεσμος που δεν μπόρεσε καμία συγκυρία, κανένας πειρασμός, καμία δοκιμασία να τον διαταράξει.
Αν για κάτι αισθάνομαι, ότι πρέπει νυχθημερόν να ευχαριστώ τον Θεό, είναι γιατί χαρακτηρίστηκα από την ηλικία των 18 ετών, “παιδί του Ιγνατίου”. Έτσι με γνώρισαν οι συμφοιτητές μου στην Θεολογική Σχολή Αθηνών. Έτσι με γνώρισαν οι Κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και οι Κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Έτσι με γνώρισε και η σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και δεν εμπιστεύθηκαν εμένα, αλλά εκείνον επιβράβευσαν. Δεν θέλησαν να τιμήσουν εμένα, εκείνον τίμησαν. Εκείνον που τίμησε τόσο πολύ την Εκκλησία, επιλέγοντας όχι έναν συνεργάτη του, αλλά πολλούς συνεργάτες για να διακονούν το δικό του όραμα, τη δική του μέριμνα για την Εκκλησία∙ μια Εκκλησία ζωντανή, δυνατή και ανοικτή σε όλους.
Σεβασμιώτατε Γέροντά μου, σας ευχαριστώ για αυτή την τιμή. Σας ευχαριστώ για όλα, όσα μου προσφέρατε. Στην Ιερά Προσκομιδή σας μνημονεύω πάντοτε: «του πατρός ημών Ιγνατίου Αρχιερέως, πνευματικού και προστάτου ημών», γιατί έτσι ήσασταν για τη ζωή μου∙ ένας πνευματικός και ένας προστάτης∙ ένα λιμάνι που πάντοτε κατέφευγα.
Ό,τι είμαι, ό,τι απολαμβάνω, ό,τι αξιώθηκα να ζήσω το οφείλω αποκλειστικά και μόνο σε εσάς. Καθημερινά στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας αναφέρομαι σε εσάς και προσπαθώ το δικό σας όραμα να το υλοποιήσω και εκεί.
Τώρα απομένει η προσευχητική μας επικοινωνία. Η συμβουλή σας και η συμβολή σας θα είναι καθοριστική για τη συνέχιση της ταπεινής επισκοπικής μου διακονίας.
Η αφοσίωσή μου στο σεπτό πρόσωπό σας είναι δεδομένη και η εμπιστοσύνη μου είναι ακλόνητη.
Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή. Σας παρακαλώ να εύχεστε για την αναξιότητά μου πάντοτε».
Αμέσως μετά τελέσθηκε Ιερό Μνημόσυνο για τους αγωνιστές της ηρωικής Εξόδου του Μεσολογγίου και τους αγνώστους Ναύτες που έχασαν την ζωή τους στις θάλασσες της οικουμένης».
Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες στον ακόλουθο σύνδεσμο https://photos.app.goo.gl/GJiuZX2QBobgDtdA6
