«Κανείς ποτέ δεν έχασε από το τάξιμο», λέει ο σοφός λαός. Κι αν αυτός που τάζει ξέρει καλά να μανουβράρει τα πράγματα, τότε ποιος τη χάρη του!
Ειδικά όταν πρόκειται για έναν δήμαρχο που, έχοντας στο μυαλό του το επόμενο βήμα στην πολιτική του διαδρομή, πρέπει να κρατήσει ανοιχτούς λογαριασμούς με όλους. Ή, για την ακρίβεια, με όσους ονειρεύονται να καθίσουν κάποια στιγμή στην καρέκλα του.
Γιατί το να τάξεις λαγούς με πετραχήλια σε δύο, τρεις ή και περισσότερους επίδοξους διαδόχους δεν είναι απλή υπόθεση. Θέλει μαεστρία, γερά νεύρα και, κυρίως, την ικανότητα να αφήνεις τον καθένα να πιστεύει ότι είναι ο εκλεκτός. Κι όταν μάλιστα διαβεβαιώνεις ότι δεν θα διεκδικήσεις ξανά τον Δήμο, οι ενδιαφερόμενοι αρχίζουν να μετρούν από εκείνη τη στιγμή τις πιθανότητές τους. Άλλος βλέπει την καρέκλα να πλησιάζει, άλλος θεωρεί ότι έχει το προβάδισμα και κάποιος άλλος ποντάρει στις κομματικές του άκρες.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν επίδοξοι διάδοχοι. Είναι ποιος θα πάρει τελικά το χρίσμα του εκλεκτού. Εκείνος που έχει τις περισσότερες πολιτικές γνωριμίες ή εκείνος που αποδεικνύεται περισσότερο συνεργάσιμος; Γιατί, όπως φαίνεται, εκτός από τις ικανότητες, μετράει και το πόσο καλά μπορεί κάποιος να ακολουθεί τη γραμμή.
Με άλλα λόγια, πόσο yes man μπορεί να γίνει. Και, λόγω της ημέρας, yes sir! Να ακούει, να συμφωνεί, να μην αντιμιλά και να μην του χαλάει χατίρια. Με τέτοια προσόντα, μπορεί να φτάσει κανείς μακριά.
Κάποιος άλλος, πάλι, που διαθέτει ισχυρότερες κομματικές άκρες, φέρεται να έβαλε πλάτη θεωρώντας πως έτσι θα παραμείνει στο παιχνίδι. Μόνο που το συγκεκριμένο παιχνίδι θυμίζει όλο και περισσότερο Μονόπολη. Πολλοί παίκτες, περιορισμένες καρέκλες, συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και ο καθένας να περιμένει πότε θα κάνει … ταμείο.
Μόνο που εδώ δεν μοιράζονται οικόπεδα και ξενοδοχεία. Μιλάμε για δήμο και για μια πόλη που δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει πότε θα τελειώσει η παρτίδα των επίδοξων διαδόχων.
Και κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί όταν ο δήμαρχος έστρεψε το βλέμμα του στην κεντρική πολιτική σκηνή και άφησε πίσω του τους ανθρώπους που είχε επιλέξει για να συνεχίσουν τη δουλειά, η κατάσταση δεν έγινε καλύτερη. Αντιθέτως, τα προβλήματα της πόλης παρέμειναν, ενώ η καθημερινότητα των πολιτών εξακολουθεί να δοκιμάζεται.
Βέβαια, το κλίμα είχε στραβώσει πολύ νωρίτερα. Με συμπεριφορές που σε ορισμένες περιπτώσεις θύμιζαν αυλές καρδιναλίων, με ανθρώπους που υποτίθεται ότι έχουν ευθύνες να αναλώνονται σε δημόσιες σχέσεις, καφέδες και συζητήσεις υψηλής πολιτικής, την ώρα που τα προβλήματα συσσωρεύονται. Άλλοι ασχολούνται με τις προσωπικές τους δραστηριότητες, άλλοι αναλύουν τα τεκταινόμενα του δήμου και της χώρας και άλλοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει ότι η δημοτική διοίκηση δεν είναι ούτε καφενείο ούτε λέσχη πολιτικών συζητήσεων.
Κι ενώ οι συζητήσεις για τη διαδοχή φουντώνουν, η πόλη εξακολουθεί να περιμένει. Έργα που ξεκινούν και καθυστερούν να ολοκληρωθούν, δρόμοι που σκάβονται, ξανασκάβονται και δοκιμάζουν την υπομονή οδηγών και κατοίκων, πλατείες που αντί να προσφέρουν ελεύθερο χώρο μετατρέπονται σε γήπεδα και ποδηλατοδρόμια, που γεννούν ερωτήματα και μια εικόνα καθαριότητας που δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μιας σύγχρονης πόλης.
Και φυσικά, υπάρχουν και όσα δεν χωρούν σε πανηγυρικές ανακοινώσεις και φωτογραφίες από εγκαίνια. Οι προσβάσεις που λείπουν για τα άτομα με αναπηρία, οι παιδικές χαρές και οι ασφαλείς χώροι παιχνιδιού που θα έπρεπε να αποτελούν αυτονόητη προτεραιότητα, οι γειτονιές που ζητούν φροντίδα και οι πολίτες που δυσκολεύονται καθημερινά να κάνουν πράγματα τα οποία σε άλλες πόλεις θεωρούνται δεδομένα.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα που πρέπει να απασχολεί μια δημοτική αρχή. Όχι μόνο ποιος θα πάρει το δαχτυλίδι της διαδοχής, ποιος θα έχει την ευλογία του δημάρχου και ποιος θα καταφέρει να εξασφαλίσει θέση στην επόμενη ημέρα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο δήμαρχος ανακοινώνει μετά την παταγώδη αποτυχία των συνεργατών του, ότι θα είναι ξανά υποψήφιος και μάλιστα, μπορεί να φτάσει μέχρι και το 85%!
Το 85% είναι ασφαλώς ένας εντυπωσιακός αριθμός. Το αν μπορεί να γίνει πραγματικότητα είναι μια άλλη συζήτηση. Γιατί οι εκλογές δεν κερδίζονται με αριθμούς που ακούγονται ωραίοι στις συζητήσεις, αλλά με την κρίση των πολιτών στην κάλπη. Και η κρίση αυτή δεν διαμορφώνεται μόνο από τις μεγάλες εξαγγελίες, αλλά και από το αν ο δημότης μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια, να μετακινηθεί χωρίς εμπόδια, να βρει μια καθαρή πλατεία και να έχει έναν αξιοπρεπή χώρο για να παίξει το παιδί του.
Το μεγάλο ερώτημα, λοιπόν, είναι ένα: Ποια θα είναι η επόμενη μέρα;
Τι να περιμένουν οι πολίτες όταν η καθημερινότητά τους γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη;
Όταν η προσβασιμότητα παραμένει ζητούμενο, οι παιδικές χαρές και οι χώροι αναψυχής δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τα έργα μοιάζουν πολλές φορές με μια διαρκή υπόσχεση που μετατίθεται για αύριο;
Και τελικά, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για όλα αυτά;
Ο σημερινός δήμαρχος, οι επίδοξοι διάδοχοι ή εκείνοι που ήδη βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης και περιμένουν τη σειρά τους;
Γιατί η καρέκλα μπορεί να είναι περιζήτητη, αλλά ο δήμος δεν είναι προσωπικό φέουδο και οι δημότες δεν είναι κομπάρσοι στο έργο της διαδοχής.
Αν κάποιοι πιστεύουν ότι η πολιτική είναι μια παρτίδα Μονόπολη, όπου αρκεί να έχεις τις σωστές συμμαχίες και να μοιράζεις υποσχέσεις για να φτάσεις στο τέλος, ας κοιτάξουν λίγο έξω από τα γραφεία τους.
Εκεί βρίσκεται η πόλη. Και η πόλη δεν περιμένει να μάθει ποιος θα πάρει την καρέκλα. Περιμένει να δει ποιος θα ασχοληθεί επιτέλους με τα προβλήματά της.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το 85% δεν το εξασφαλίζουν οι υποσχέσεις προς τους διαδόχους. Το διεκδικεί κανείς από τους πολίτες. Και αυτοί, όσο κι αν κάποιοι τους υποτιμούν, έχουν τον τελευταίο λόγο.
