O Ιωάννης Καραβίας (1899 – 1994) ήταν Έλληνας ανώτατος αξιωματικός του πεζικού του ελληνικού στρατού που διακρίθηκε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 καθώς και στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στη Μέση Ανατολή και στην Ιταλία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γεννήθηκε το 1899 στο Μερδένικο, σημερινή Παναγούλα Ξηρομέρου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Η οικογένειά του καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια Καραβία της Ιθάκης και της Ακαρνανίας, με κύριους εκπροσώπους τον ιερομάρτυρα και δάσκαλο του γένους Ευγένιο Καραβία, τον αξιωματικό του Υψηλάντη Βασίλειο Καραβία και τον αγωνιστή Δημήτριο Καραβία (Μισόλιτρο).
Το 1922 ο Ιωάννης Καραβίας αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στη στρατιά Θράκης και συμμετείχε στην προσπάθεια για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης τον Ιούνιο του ίδιου έτους.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ημέρα κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) ο Ιωάννης Καραβίας έφερε τον βαθμό του ταγματάρχη και υπηρετούσε στο 3ο γραφείο του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ). Στις 30 Οκτωβρίου, με εντολή του διοικητού του υποστράτηγου Βασίλειου Βραχνού, αναχώρησε προς το Επταχώρι προκειμένου να αποκαταστήσει την επικοινωνία ανάμεσα στο ΤΣΔΜ και το “Απόσπασμα Πίνδου”, το οποίο διοικούσε ο συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης. Το Απόσπασμα αντιμετώπιζε με πολύ μεγάλη δυσκολία την επίθεση της επίλεκτης ιταλικής μεραρχίας αλπινιστών «Τζούλια», που κατευθυνόταν προς το Μέτσοβο, προκειμένου να υπερκεράσει την ελληνική αμυντική γραμμή του Καλπακίου.
Στις 2 Νοεμβρίου, μετά τον τραυματισμό του συνταγματάρχη Δαβάκη και του αντισυνταγματάρχη Μεσίρη, ο Καραβίας ανέλαβε τη διοίκηση του Αποσπάσματος. Υπό την ηγεσία του δόθηκαν οι σκληρότερες μάχες του αγώνα με κατά πολύ υπέρτερες ιταλικές δυνάμεις που στέφθηκαν από επιτυχία. Μετά την ελληνική νίκη, η οποία ήταν η πρώτη ελληνική νίκη στη Μάχη της Πίνδου, οι Ιταλοί αλπινιστές βρέθηκαν αποκομένοι από τον υπόλοιπο στρατό και οπισθοχώρησαν σε μεγάλη αποδιοργάνωση. Υπό την ηγεσία του Καραβία στα βουνά της Πίνδου συνετρίβη ουσιαστικά η πανίσχυρη Ιταλική 3η Μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια» αποδυναμώνοντας καθοριστικά την κάθοδο των Ιταλών στον ελληνικό χώρο.
Η τακτική του Καραβία στο πεδίο, με την εισαγωγή της «αντεφόδου», δηλαδή της επίθεσης πάνω στην επίθεση αντί της στατικής άμυνας, έφερε ανατροπές στο πεδίο της μάχης και έγινε μάθημα για τις επόμενες γενιές στρατιωτικών ενώ χαρακτηρίστηκε ως μία από τις πιο επαναστατικές και ανορθόδοξες τακτικές πολέμου.
Μετά την οπισθοχώρηση των Ιταλών ο Καραβίας ηγήθηκε στρατιωτικών σωμάτων που πολέμησαν μέχρι τον Απρίλιο του 1941 τους Ιταλούς εντός του Αλβανικού εδάφους απελευθερώνοντας πλήθος χωριών και πόλεων.
Κατά την επίθεση των Γερμανών στην Ελλάδα και την συνθηκολόγηση, ο Καραβίας διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Εκεί διακρίθηκε στις επιχειρήσεις των Συμμάχων και στην Δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν ως υποδιοικητής τάγματος της 1ης Ταξιαρχίας.
Στη συνέχεια, διετέλεσε διοικητής του 1ου Τάγματος της 3ης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας του Ελληνικού Στρατού υπό τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο στη Μάχη του Ρίμινι, στην Ιταλία. Ο Καραβίας ηγήθηκε της επίθεσης στο Μοντιλιάνι και τη Μπελαρία και κατόρθωσε να καταλάβει το στρατιωτικό αεροδρόμιο του Ρίμινι ύστερα από σκληρή μάχη, συμβάλλοντας στην κατάληψη της πόλης στις 21 Σεπτεμβρίου 1944. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1944 ανέλαβε πάλι επιθετικές πρωτοβουλίες εναντίον της Γοτθικής Γραμμής και μετά από σκληρό αγώνα κατόρθωσε να περάσει τον ποταμό Ρουβίκωνα και να προωθηθεί αρκετά χιλιόμετρα εντός του γερμανοκρατούμενου εδάφους. Για τις νίκες αυτές η 3η Ορεινή Ταξιαρχία έλαβε το όνομα Ταξιαρχία Ρίμινι.
Ο Ιωάννης Καραβίας ενεπλάκη και στον εμφύλιο πόλεμο ως αξιωματικός του ελληνικού στρατού και πολέμησε στα Δεκεμβριανά, ως Διοικητής Ταξιαρχίας στα βουνά της Πελοποννήσου και εν συνεχεία κατά διαταγή του Αρχιστρατήγου Αλ. Παπάγου, μετακινήθηκε στη Ρούμελη.
Μετά το τέλος του πολέμου ο Ιωάννης Καραβίας διετέλεσε επιτελάρχης της 3ης Ταξιαρχίας (1945), υποδιοικητής και διοικητής της Σχολής Ευελπίδων (1947), διοικητής της 72ης Ταξιαρχίας (1948-1949) και διοικητής της 5ης Μεραρχίας Κρήτης (1953), διετέλεσε επίσης συντονιστής μεγάλων Νατοϊκών Ασκήσεων. Αποστρατεύθηκε το 1958 με τον βαθμό του στρατηγού. Επί δικτατορίας του προτάθηκε η ανάληψη της διοίκησης του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης την οποία όμως για προσωπικούς λόγους αρνήθηκε.
Ο Ιωάννης Καραβίας, τιμήθηκε με σειρά διακρίσεων, προάχθηκε δύο φορές «επ’ ανδραγαθία», πήρε τρεις φορές το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας», το μεγαλύτερο ελληνικό παράσημο, ενώ οι Βρετανοί τον τίμησαν με το παράσημο «D.S.O.», που είναι το μεγαλύτερο παράσημο που απονέμεται σε ξένους, και τον ονόμασαν «Επίτιμο Αξιωματικό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας».
Σήμερα, υπάρχει προτομή του σπουδαίου Ξηρομερίτη ήρωα στην παραλιακή οδό του Μύτικα, μεγάλα πορτραίτα του στο Πολεμικό Μουσείο και τη Σχολή Ευελπίδων ενώ κάποιοι οδοί φέρουν το όνομα του.
Εκ του Γραφείου Τύπου «Οινιαδών Ανάπτυξις» – ΑΜΚΕ
