Υπάρχουν άνθρωποι που όταν φεύγουν, νιώθεις ότι ο τόπος έχασε κάτι από την ψυχή του. Η Μαρία Τσούτσου ήταν τέτοιος άνθρωπος.
Δεν την γνώρισα μόνο μέσα από το έργο της. Την γνώρισα μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που μιλούν γι’ αυτήν. Στα μάτια τους δεν βλέπεις απλώς σεβασμό, βλέπεις ευγνωμοσύνη. Το είδος ανθρώπου που δεν χωράει σε λόγια.
Η ζωή της ήταν μια επιλογή που επανελάμβανε κάθε μέρα. Θα μπορούσε να κλειστεί στον δικό της πόνο και κανείς δεν θα την κατέκρινε. Αντ’ αυτού, τον πήρε στα χέρια της και τον μετέτρεψε σε ελπίδα για άλλους. Το «Παναγία Ελεούσα» ήταν η ίδια η αγάπη της, η επιμονή της, η ανθρωπιά της.
Σκέφτομαι τις οικογένειες που βρήκαν εκεί μια πόρτα ανοιχτή όταν παντού αλλού έβρισκαν κλειστές. Σκέφτομαι τα παιδιά που μεγάλωσαν νιώθοντας ότι ανήκουν κάπου. Αυτό είναι το αληθινό μέγεθος αυτής της γυναίκας.
Σήμερα η Αιτωλοακαρνανία πενθεί.
Στην οικογένεια της, σε όλους όσοι την αγάπησαν και εργάστηκαν δίπλα της στέλνω από καρδιάς τα συλλυπητήρια μου. Το κενό που αφήνει δεν γεμίζει. Αλλά η παρακαταθήκη της θα συνεχίσει να μας οδηγεί.
Η μνήμη της ας είναι αιώνια.
