Τη δική του απάντηση για την πολιτική διαδρομή που ακολούθησε, αλλά και για την απόφαση ανεξαρτητοποίησής του, δίνει ο Γιώργος Βαρεμένος, μέσα από δήλωση στην οποία επιχειρεί να εξηγήσει τη σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερά και την πολιτική πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί.
Ο πρώην βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας υπενθυμίζει ότι επέλεξε να είναι υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια περίοδο κατά την οποία οι δημοσκοπήσεις έδιναν στο κόμμα μόλις 2,6%, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι τότε πανηγύρισαν όταν κατάφερε να μπει στη Βουλή. «Δεν έψαχνα κάποια εύφορη κοιλάδα για να τρυγήσω, σώνει και καλά, βουλευτική έδρα», αναφέρει, θέλοντας να υπογραμμίσει ότι η πολιτική του παρουσία δεν συνδέθηκε με την προσδοκία μιας εύκολης εκλογικής διαδρομής.
Αναφερόμενος στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφει μια εντυπωσιακή διαδρομή προς την εξουσία, η οποία, όπως σημειώνει, ακολουθήθηκε από μια σταδιακή υποχώρηση και μια «απότομη κατηφόρα» κατά την περίοδο της αντιπολίτευσης. Παραδέχεται, μάλιστα, ότι τα αίτια αυτής της εξέλιξης είναι τόσο σύνθετα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο ολόκληρου βιβλίου.
Ο Γιώργος Βαρεμένος ξεκαθαρίζει ότι, παρά την ανεξαρτητοποίησή του, παραμένει προσηλωμένος στις αρχές της Αριστεράς, τις οποίες, όπως τονίζει, ακολουθεί από τη μετεφηβική του ηλικία. Υποστηρίζει ότι η Αριστερά δεν μπορεί να είναι κλεισμένη στον εαυτό της, αλλά οφείλει να έχει ουσιαστικό αποτύπωμα στην κοινωνία και στους πολιτικούς συσχετισμούς, συμβάλλοντας σε μια διαφορετική προοπτική για τη χώρα και τον λαό.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην κατάσταση της υπαίθρου και της πρωτογενούς παραγωγής, επαναφέροντας την προειδοποίησή του για τον κίνδυνο ερημοποίησης της ελληνικής περιφέρειας. Εστιάζει ειδικότερα στην κτηνοτροφία, εκτιμώντας ότι η κατάσταση έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια συναγερμού.
«Σε λίγα χρόνια ο ήχος των κουδουνιών στα πρόβατα θα αποτελεί μια νοσταλγική ανάμνηση», αναφέρει χαρακτηριστικά, ασκώντας παράλληλα σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, την οποία κατηγορεί ότι ωραιοποιεί την πραγματικότητα.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η διάσωση της υπαίθρου και της παραγωγικής δραστηριότητας απαιτεί αγώνα, είτε μέσα στο Κοινοβούλιο είτε έξω από αυτό, καθώς η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού.
Κλείνοντας, στρέφει το βλέμμα στη νέα γενιά, εκφράζοντας την ευχή οι νέοι να αφυπνιστούν και να δείξουν στους μεγαλύτερους έναν δρόμο που οι προηγούμενες γενιές δεν κατάφεραν να χαράξουν.
Δεν παραλείπει, ωστόσο, να αφήσει αιχμή και για τη συζήτηση γύρω από την ηλικία στην πολιτική, κάνοντας λόγο για «ηλικιακό ρατσισμό» στη δημοκρατική παράταξη. Όπως σημειώνει, σε μια χώρα όπου η πολιτική εξουσία εξακολουθεί να συνδέεται με οικογενειακά πολιτικά τζάκια που έχουν τις ρίζες τους ακόμη και στον 19ο αιώνα, τέτοιες αντιλήψεις αποτελούν, κατά την άποψή του, ιστορικό ανέκδοτο.
Δήλωση του βουλευτή Γιώργου Βαρεμένου μετά την ανεξαρτητοποίησή του.
Να μου επιτραπεί, εισαγωγικά, να σημειώσω ότι υποψηφιότητα για βουλευτής έθεσα για πρώτη φορά όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν τον ΣΥΡΙΖΑ στο 2,6% και πανηγυρίσαμε όταν μπήκε τελικά στη Βουλή. Θέλω να πω ότι δεν έψαχνα κάποια εύφορη κοιλάδα για να τρυγήσω, σώνει και καλά, βουλευτική έδρα.
Έκτοτε, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε απίστευτη διαδρομή προς την εξουσία και, ως αντιπολίτευση, μια επικλινή πορεία που έγινε απότομη κατηφόρα, με τη γνωστή κατάληξη.
Ως προς τα αίτια αυτής της ιστορίας, θα μπορούσε να γράψει κανείς βιβλίο και δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν στα στενά όρια μίας δήλωσης.
Ασκώντας ως ανεξάρτητος βουλευτής τα καθήκοντά μου και σε πείσμα των καιρών, παραμένω σε αυτό που με συνεπήρε από τη μετεφηβεία μου, η πίστη δηλαδή στις αρχές της Αριστεράς, που αποκτούν τεράστια αξία στις μέρες της βαρβαρότητας και της πολεμικής αγριότητας, στα πλαίσια μίας πρωτοφανούς γεωπολιτικής αναταραχής.
Μιας Αριστεράς όχι κλεισμένης στον εαυτό της, αλλά με αποτύπωμα στην κοινωνία, αλλά και στους πολιτικούς συσχετισμούς, ώστε να συμβάλει σε κάτι καλό για τη χώρα και τον λαό.
Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, εδώ και καιρό, μιλούσα για τον κίνδυνο επερχόμενης ερημοποίησης της υπαίθρου. Μιλάμε για μια ύπαιθρο που κράτησε όρθια την Ελλάδα σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας.
Τα λόγια μου εκείνα προφανώς εκλαμβάνονταν από πολλούς ως μέρος μιας συνήθους πολιτικής τακτικής.
Η πρωτογενής παραγωγή δέχεται βάναυσα πλήγματα και, ειδικότερα στην κτηνοτροφία, η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα όρια συναγερμού και σε λίγα χρόνια ο ήχος των κουδουνιών στα πρόβατα θα αποτελεί μια νοσταλγική ανάμνηση.
Ειλικρινά, δεν ξέρω αν αυτή η κατάσταση, την οποία η σημερινή κυβέρνηση της σήψης και της παρακμής ωραιοποιεί προκλητικά, μπορεί να αναταχθεί.
Είτε μέσα στο Κοινοβούλιο είτε έξω από αυτό, πρέπει να δοθεί αγώνας για να σωθεί οτιδήποτε αν σώζεται.
Ως προς τη γενικότερη πορεία, μακάρι οι νέοι —αυτή η αδικημένη γενιά— να αφυπνιστούν και να δείξουν στους παλαιότερους τον δρόμο που αυτοί δεν μπόρεσαν να χαράξουν.
Επιτρέψτε μου, όμως, να σημειώσω καταληκτικά ότι, στη χώρα της κληρονομικής δημοκρατίας, όπου τα σημερινά κυβερνητικά τζάκια ανάγονται στον 19ο αιώνα, αποτελεί ιστορικό ανέκδοτο να εμφιλοχωρεί ο ηλικιακός ρατσισμός στη δημοκρατική παράταξη.
