Υπάρχουν προβλήματα που απαιτούν εκατομμύρια ευρώ για να λυθούν. Υπάρχουν όμως και προβλήματα που απαιτούν μόνο πολιτική βούληση.
Η οδός Γοργοποτάμου, ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του Αγρινίου, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας καθημερινότητας που για έναν άνθρωπο με αναπηρία μετατρέπεται σε πραγματικό Γολγοθά.
Η Δήμητρα Λαοπόδη βρέθηκε στο σημείο και κατέγραψε μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί.
Φθαρμένα πεζοδρόμια, σπασμένες επιφάνειες, καπάκια υδρομέτρων της ΔΕΥΑ που προεξέχουν ή έχουν υποχωρήσει και ανύπαρκτη προσβασιμότητα συνθέτουν ένα σκηνικό που μόνο ασφαλές δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.Στο ίδιο σημείο ζει η κ. Ντίνα, μια γυναίκα που μετακινείται καθημερινά με αναπηρικό αμαξίδιο. Όπως καταγγέλλει , εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο απευθύνεται στις υπηρεσίες του Δήμου Αγρινίου ζητώντας μια απλή παρέμβαση…
Την κατασκευή μιας ράμπας που θα της επιτρέπει να διασχίζει τον δρόμο χωρίς να θέτει τη ζωή της σε κίνδυνο.
Η απάντηση που, όπως η ίδια αναφέρει, λαμβάνει διαρκώς είναι η ίδια: «Θα το φτιάξουμε». Μόνο που ο χρόνος περνά, η ράμπα δεν κατασκευάζεται και η καθημερινότητα παραμένει ίδια.
Η κ. Ντίνα περιγράφει ότι δεν μπορεί να κινηθεί αυτόνομα. Τα καπάκια των υδρομέτρων και οι έντονες φθορές στα πεζοδρόμια λειτουργούν ως εμπόδια, ενώ για να περάσει απέναντι χρειάζεται τη βοήθεια άλλων ανθρώπων. Σε αρκετές περιπτώσεις, όπως λέει, αναγκάζεται να κατέβει στο οδόστρωμα, καθώς δεν υπάρχει ασφαλής δίοδος για το αμαξίδιό της.Το ερώτημα που τίθεται εύλογα είναι ποιος θεωρεί ότι αυτή είναι μια φυσιολογική εικόνα για μια σύγχρονη πόλη;Κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ καταγράφονται επίσης τα σημεία όπου βρίσκονται τα υδρόμετρα της ΔΕΥΑ Αγρινίου.
Η κατάσταση γύρω από αρκετά από αυτά δημιουργεί, σύμφωνα με όσα φαίνονται στο βίντεο, πρόσθετες δυσκολίες στην κίνηση των πεζών και ιδιαίτερα των ατόμων με κινητικές δυσκολίες.Δεν πρόκειται μόνο για ένα αισθητικό πρόβλημα. Πρόκειται για ζήτημα ασφάλειας.
Ένας ηλικιωμένος μπορεί να σκοντάψει. Ένα παιδί μπορεί να πέσει. Ένας άνθρωπος που κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο μπορεί να ακινητοποιηθεί ή να αναγκαστεί να βγει στον δρόμο.
Μπορείτε να δείτε την πτώση ηλικιωμένης στο ίδιο σημείο περίπου ένα χρόνο πριν.
Η εικόνα αυτή βρίσκεται σε έναν δρόμο με έντονη καθημερινή κίνηση, δίπλα στην πλατεία Δημοκρατίας, από όπου διέρχονται συνεχώς πολίτες και επισκέπτες της πόλης. Κι όμως, η προσβασιμότητα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν μια υπόθεση που μπορεί να περιμένει.
Η Δήμητρα Λαοπόδη θέτει το ερώτημα που απασχολεί κάθε πολίτη, πόσο δύσκολο είναι να κατασκευαστεί μια ράμπα;
Αν η συνολική ανακατασκευή των πεζοδρομίων απαιτεί μελέτες, χρηματοδοτήσεις και μεγάλα έργα, μια στοιχειώδης παρέμβαση για να μπορεί ένας άνθρωπος με αναπηρία να μετακινείται με αξιοπρέπεια δεν θα έπρεπε να παραμένει σε εκκρεμότητα για περισσότερο από έναν χρόνο.
Το θέμα, άλλωστε, δεν αφορά μόνο την κ. Ντίνα.
Αφορά όλους εκείνους που καθημερινά διαπιστώνουν ότι η προσβασιμότητα στο Αγρίνιο εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο και όχι δεδομένο.
Γιατί οι πόλεις δεν κρίνονται από τις μεγάλες εξαγγελίες ούτε από τις μακέτες των έργων. Κρίνονται από το αν ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να διασχίσει με ασφάλεια το πεζοδρόμιο της γειτονιάς του.
Και στην οδό Γοργοποτάμου, η εικόνα που καταγράφει η κάμερα δείχνει ότι το αυτονόητο εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο.
