Στο Αγρίνιο χρειάστηκαν χρόνια διαμαρτυριών, παράπονα επαγγελματιών και καταγγελίες για περιστατικά τραυματισμών, για να φτάσουμε στην ανακάλυψη της… πινακίδας!
Ο πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Αγρινίου Κ. Μποκώρος τάχθηκε υπέρ της σχετικής πρότασης, η Δημοτική Κοινότητα γνωμοδότησε θετικά και τώρα η μπάλα περνά στο Δημοτικό Συμβούλιο. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, αφού στην κεντρική πλατεία φαίνεται πως το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να αποφασίσουν οι αρμόδιοι πώς θα σταματήσει.
Ο πρόεδρος γνωρίζει τα παράπονα των καταστηματαρχών, επικαλείται περιστατικά με μπάλες που χτύπησαν πολίτες και αναφέρεται ακόμη και σε δικαστικές διαμάχες.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν το πρόβλημα είναι τόσο γνωστό, γιατί χρειάστηκαν τόσος χρόνος και τόσες διαμαρτυρίες για να φτάσουμε σε μια πρόταση για πινακίδες; Μετά από δυόμισι θητείες, το αυτονόητο δεν θα έπρεπε να χρειάζεται ειδική σήμανση για να γίνει αντιληπτό.
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά που συχνά βολεύει να μένει έξω από τη συζήτηση: οι ευθύνες των γονέων. Η πλατεία είναι δημόσιος χώρος, όχι ιδιωτική αυλή ούτε παιδότοπος χωρίς κανόνες. Το να θέλει ένας γονιός να απολαύσει τον καφέ του στο κέντρο είναι απολύτως θεμιτό. Το να θεωρεί, όμως, ότι μπορεί να αφήνει το παιδί του να παίζει ποδόσφαιρο ανάμεσα σε πεζούς, ηλικιωμένους και τραπέζια καταστημάτων, επειδή εκείνος θέλει να πιει τον καφέ του με την ησυχία του, είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση.
Η γονεϊκή ευθύνη δεν σταματά στο να συνοδεύεις το παιδί σου στην πλατεία. Συνεχίζεται στο να του μαθαίνεις ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους και ότι η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η ασφάλεια και η ηρεμία του άλλου. Η μπάλα δεν φταίει, ούτε το παιδί που θέλει να παίξει. Οι μεγάλοι, όμως, οφείλουν να γνωρίζουν πού, πώς και με ποιους κανόνες μπορεί να γίνει αυτό.
Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη δημοτική αρχή. Θα τοποθετηθούν οι πινακίδες και θα μείνουν διακοσμητικές; Θα εφαρμοστεί η απόφαση από τη Δημοτική Αστυνομία ή θα διστάσει μπροστά στις αντιδράσεις; Και πώς θα αντιμετωπιστούν οι γονείς που ενδεχομένως θα θεωρήσουν ότι οι κανόνες αφορούν όλους τους άλλους εκτός από τους ίδιους;
Γιατί μια πινακίδα μπορεί να γράφει τι απαγορεύεται. Δεν μπορεί να υποκαταστήσει ούτε τη δημοτική ευθύνη ούτε την οικογενειακή αγωγή.
Στο Αγρίνιο, λοιπόν, δεν αρκεί να μάθουμε πού απαγορεύεται το ποδόσφαιρο. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη: ο Δήμος να εφαρμόζει τους κανόνες και οι γονείς να μην περιμένουν από τη Δημοτική Αστυνομία να κάνει τον παιδαγωγό στη θέση τους. Γιατί, αν χρειάζονται πινακίδες για να θυμίζουν στους μεγάλους τα αυτονόητα, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από μερικές μπάλες στην πλατεία.
