Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί και πώς να δεχτείς ότι το «χαμογελαστό» προσωπάκι του πανέξυπνου ΔΙΑ, δεν θα το ξαναδούμε στο κέντρο της πλατείας. Ο ΔΙΑΣ έφυγε από την ζωή και η είδηση που κυκλοφόρησε άμεσα έφερε θλίψη. Την ώρα που στην πλατεία Δημοκρατίας, το κέντρο του Αγρινίου γίνονταν χαμός, εκδηλώσεις του δήμου, απεργιακές κινητοποιήσεις, πολιτικές ομιλίες, ο ΔΙΑΣ άραζε, συνήθως πάνω στον Ηρακλή που παλεύει με τον Αχελώο και κοιμόταν…
Κοιμήθηκε για πάντα…
Έχω ένα κόμπο στο λαιμό την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές και δακρύζω γιατί έχασα ένα φίλο. Λίγα χρόνια πριν όταν είχε ανοίξει ο ΒΡΕΚΟΣ πήγαν να πιω καφέ…
Περνώντας από την πλατεία ο ΔΙΑΣ είχε χαπλάρει φαρδύς πλατύς στη μέση της πλατείας και γω έσκυψα και του χάιδεψα το κεφάλι του…
Με κοίταξε τεντώθηκε για λίγο και σηκώθηκε…
Έφυγα και λίγα μέτρα μετά κάθισα να πιω τον καφέ μου…
Ο ΔΙΑΣ λίγη ώρα αργότερα κατέβαινε τον πεζόδρομο… Αργά νωχελικά πέρασε ανάμεσα από τους θαμώνες ήρθε δίπλα μου και μου έκανε την τιμή να βάλει το κεφάλι του στα πόδια μου και να μείνει εκεί για κάμπος ώρα… Κανείς δεν ενοχλήθηκε…
Και ποιος θα μπορούσε να ενοχληθεί από το ΔΙΑ το πιο άκακο αδέσποτο φιλαράκι της πόλης μας;
Άντε ρε ΔΙΑ στο καλό και μακάρι εκεί που πας τα πράματα να είναι καλύτερα …
Θα μου λείψεις φίλε…
