Οι συμφωνίες, οι υποσχέσεις και τα «χέρια» κάτω από το τραπέζι – Ποιοι σπεύδουν να εξασφαλίσουν θέση στην επόμενη ημέρα και το μεγάλο ερώτημα: ποια αλλαγή ακριβώς κομίζει ο «μεταβατικός» όταν κρατά δίπλα του τα ίδια πρόσωπα;
Στον δήμο Αγρινίου μπορεί επισήμως να μην έχει αλλάξει ακόμη τίποτα, στο παρασκήνιο όμως φαίνεται πως γίνεται… χαμός.
Οι πολιτικές «κολεγιές» δίνουν και παίρνουν και οι επίδοξοι πρωταγωνιστές της επόμενης ημέρας φαίνεται πως έχουν αρχίσει να μοιράζουν ρόλους πριν ακόμη ανοίξει επίσημα η αυλαία.
Ο «μεταβατικός», σύμφωνα με όσα κυκλοφορούν στους πολιτικούς διαδρόμους, έχει ήδη αρχίσει να φέρνει κοντά του πρόσωπα της παράταξης.
Όχι βεβαίως για να συζητήσουν τον καιρό του Αυγούστου!
Η λογική είναι απλή και απολύτως πολιτική…
Nα δημιουργήσει από τώρα τον δικό του κύκλο ανθρώπων, ώστε όταν έρθει η ώρα να αναλάβει, να μην βρεθεί μόνος του μέσα στην παράταξη.
Με άλλα λόγια, να έχει από πριν τους δικούς του ανθρώπους.
Τους δικούς του συμμάχους.
Τη δική του ομάδα.
Και, φυσικά, τη δική του εσωτερική ισορροπία.
Μόνο που εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να προσπαθείς να ενώσεις μια παράταξη και άλλο να χτίζεις προσωπικό μηχανισμό.
Και η διαφορά μεταξύ των δύο είναι τεράστια.
Και υπάρχει και ο… πρόθυμος
Την ίδια ώρα, πρόσωπο της παράταξης φέρεται να επιχείρησε, με τρόπο μάλλον «πονηρούτσικο», να θέσει εαυτόν στη διάθεση του κόμματος.
Το επιχείρημα;
Να μη χαθεί ο δήμος Αγρινίου.
Να μη διαλυθεί η παράταξη.
Να υπάρξει λύση.
Και, φυσικά, να υπάρχει και ο ίδιος μέσα στη λύση.
Γιατί στην πολιτική, όπως λένε οι παλιοί, όταν κάποιος σπεύδει να δηλώσει ότι «πρέπει να σωθεί η παράταξη», καλό είναι να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά ποιος κρατάει τη… σωσίβια λέμβο.
Το συγκεκριμένο πρόσωπο, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, διαθέτει προσβάσεις στο κόμμα.
Μόνο που, όπως λέγεται, αυτή τη φορά οι προσβάσεις δεν ήταν αρκετές.
Δεν φαίνεται να το πήραν και τόσο σοβαρά υπόψη.
Και ο λόγος, σύμφωνα με πολιτικούς κύκλους, ήταν τα μάλλον… πτωχά πολιτικά προσόντα που του αποδίδονται.
Εδώ όμως υπάρχει ένα χαρακτηριστικό της πολιτικής που δεν πρέπει να υποτιμάται:
Η απόρριψη δεν σημαίνει απαραίτητα και αποχώρηση από το παιχνίδι.
Κάθε άλλο.
Όταν δεν σε διαλέγουν, κάνεις… κολεγιά
Το συγκεκριμένο πρόσωπο, λέγεται, δεν πτοήθηκε.
Άλλωστε, φαίνεται πως θέλει ντε και καλά να έχει θέση και ρόλο στα κοινά του δήμου.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται η πολιτική… κολεγιά.
Σύμφωνα με όσα κυκλοφορούν, εδώ και αρκετό καιρό φέρεται να έχει κάνει συμφωνία με τον «μεταβατικό».
Η συμφωνία, όπως λέγεται στους πολιτικούς διαδρόμους, είναι απλή:
Στήριξη στον «μεταβατικό» και παραμονή του ίδιου στη θέση του.
Λέγεται μάλιστα ότι οι δύο πλευρές έδωσαν και τα χέρια.
Εάν επιβεβαιωθεί, πρόκειται αναμφίβολα για μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πολιτική συμφωνία.
Γιατί το ένα χέρι μπορεί να κρατάει τη στήριξη και το άλλο την… καρέκλα.
Και κάπου εδώ έρχεται το ερώτημα που αρχίζει να ψιθυρίζεται όλο και πιο δυνατά:
Τι ακριβώς αλλαγή κομίζει ο περί ου ο λόγος «μεταβατικός», όταν φέρεται να έχει ήδη συμφωνήσει να κρατήσει στις θέσεις τους πρόσωπα της σημερινής κατάστασης;
Αλλαγή με τα ίδια πρόσωπα γίνεται;
Γιατί εάν η μεγάλη κουβέντα είναι ότι ο δήμος χρειάζεται μια νέα αρχή, μια νέα δυναμική, μια διαφορετική λειτουργία της παράταξης και ένα νέο πολιτικό μοντέλο, τότε η πρώτη δοκιμασία είναι απλή:
Ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν;
Εάν μένουν όλοι οι ίδιοι, τότε τι αλλάζει;
Εάν παραμένουν στις ίδιες θέσεις οι άνθρωποι που σήμερα προκαλούν γκρίνια μέσα στην παράταξη, τι ακριβώς σημαίνει «νέα εποχή»;
Εάν οι πολιτικές ισορροπίες του σήμερα μεταφέρονται αυτούσιες στην επόμενη ημέρα, τότε μήπως δεν μιλάμε για αλλαγή αλλά για… αλλαγή πινακίδας;
Γιατί η αλλαγή προσώπου στην κορυφή από μόνη της δεν συνιστά αλλαγή πολιτικής.
Και σίγουρα δεν συνιστά ανανέωση.
Το μεγάλο τεστ για τον «φωτισμένο»
Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο στοίχημα για τον «φωτισμένο» μεταβατικό.
Εάν τελικά αναλάβει, θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς ο άνθρωπος που θα κρατήσει προσωρινά την καρέκλα.
Θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να χαράξει δική του πορεία.
Να πάρει αποφάσεις.
Να κάνει αλλαγές.
Να απομακρύνει ό,τι θεωρεί ότι έχει φθαρεί.
Να φέρει νέα πρόσωπα.
Να ανοίξει την παράταξη.
Και κυρίως να αποδείξει ότι δεν θα λειτουργήσει ως διαχειριστής των σημερινών ισορροπιών.
Γιατί εάν το πρώτο του μέλημα είναι να εξασφαλίσει συμμαχίες και να κρατήσει στις θέσεις τους εκείνους που τον στηρίζουν, τότε η ερώτηση θα είναι απολύτως εύλογη:
Μεταβατικός προς την αλλαγή ή μεταβατικός προς τη διατήρηση;
Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι ολόκληρη η ουσία.
Γιατί στον δήμο Αγρινίου δεν χρειάζεται απλώς κάποιος να καθίσει στην καρέκλα.
Χρειάζεται κάποιος να πείσει ότι αξίζει να παραμείνει σε αυτήν.
Και μέχρι στιγμής, το παρασκήνιο δείχνει περισσότερο… καρέκλες, συμμαχίες και συμφωνίες παρά αλλαγές.
Βέβαια, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο.
Και όπως όλοι γνωρίζουμε, στην πολιτική οι σημερινές συμφωνίες δεν είναι πάντα και αυριανές δεσμεύσεις.
Μπορεί τα χέρια να δόθηκαν.
Μπορεί οι υποσχέσεις να ειπώθηκαν.
Μπορεί οι συμμαχίες να κλείστηκαν.
Αλλά μέχρι να ανοίξει η πόρτα του δημαρχείου, υπάρχει χρόνος για πολλές ανατροπές.
Το μόνο σίγουρο είναι ένα:
Όποιος θέλει να εμφανιστεί ως φορέας της αλλαγής, καλό είναι να μην ξεκινήσει την πορεία του κουβαλώντας στις αποσκευές του τις ίδιες παλιές ισορροπίες.
Γιατί τότε ο κόσμος δικαιούται να ρωτήσει:
«Αλλαγή μας είπατε ή απλώς αλλάξατε… τον άνθρωπο που κάθεται στην καρέκλα;»
