Βασική προσδοκία είναι ότι η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει σε τροχιά σταθερής και διατηρήσιμης μεγέθυνσης, υπεραποδίδοντας σε σχέση με την Ευρωζώνη. Οι προβλέψεις για το 2026 δείχνουν ρυθμό ανάπτυξης άνω του 2% για την Ελλάδα, έναντι περίπου 1% για την Ευρωζώνη. Αυτή η διαφορά στηρίζεται στη δημοσιονομική σταθερότητα και στη βελτίωση κρίσιμων μεγεθών, όπως η απασχόληση και οι επενδύσεις, ώστε η ανάπτυξη να είναι ανθεκτική και να μεταφράζεται σε ενίσχυση των εισοδημάτων και καλύτερη ποιότητα ζωής.

Η βασική προσδοκία για το 2026 είναι η περαιτέρω εδραίωση της εμπιστοσύνης στην οικονομία. Ο βασικός κίνδυνος, είναι να θεωρηθεί δεδομένο ότι οι θετικές εξελίξεις θα συνεχιστούν από μόνες τους. Η εμπειρία δείχνει ότι απαιτείται συνεχής προσπάθεια, μεταρρυθμίσεις και προσαρμογή, ώστε η πρόοδος να έχει διάρκεια.

Οι πολίτες συχνά έχουν την αίσθηση πως η ακρίβεια υπερτερεί των θετικών μέτρων. Πότε θα νιώσουν στην τσέπη τους τις ωφέλειες των παρεμβάσεων;

Καταλαβαίνω απολύτως αυτή την αίσθηση, γιατί ο πληθωρισμός λειτουργεί σωρευτικά. Ακόμη κι όταν ο ρυθμός αύξησης των τιμών υποχωρεί, το επίπεδο των τιμών παραμένει υψηλό και συνεχίζει να πιέζει την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Με βάση τα επίσημα στοιχεία, ο πληθωρισμός τον περασμένο Νοέμβριο διαμορφώθηκε στο 2,4%, γεγονός που δείχνει μετάβαση από το σοκ του 2022 σε μια πιο ελεγχόμενη φάση , όχι όμως επιστροφή στις παλιές τιμές.

Γι’ αυτό και το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι μόνο ο πληθωρισμός, αλλά το αν το εισόδημα τον υπερκαλύπτει. Ο κατώτατος μισθός έχει αυξηθεί πάνω από 35% από το 2019 έως το 2025 και θα ξεπεράσει το 40% έως το 2026. Παράλληλα, οι καθαρές αμοιβές, μετά τις μειώσεις φόρων και εισφορών, έχουν αυξηθεί κατά περίπου 32% σε σχέση με το 2019, υπερκαλύπτοντας τον σωρευτικό πληθωρισμό της ίδιας περιόδου που ήταν στο 19,9%.

Αυτό δείχνει ότι κινούμαστε στη σωστή κατεύθυνση. Όμως δεν αρκεί να το επιβεβαιώνουν οι δείκτες. Πρέπει να το νιώθουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους. Γι’ αυτό και η πολιτική μας δεν εξαντλείται στις αυξήσεις μισθών, αλλά στοχεύει στη συνολική και διαρκή ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και τα μέτρα που ανακοινώθηκαν στη ΔΕΘ από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μείωση φόρων στην Μεταπολίτευση και οι πολίτες  θα δουν τη διαφορά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς από την πρώτη ημέρα του νέου χρόνου. 

Το 2026 θα υπάρξουν νέα μέτρα ελάφρυνσης, εφόσον το επιτρέψουν τα δημοσιονομικά περιθώρια; Ποιες κατευθύνσεις εξετάζετε;

Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι όταν δημιουργείται δημοσιονομικός χώρος, τον επιστρέφει στην κοινωνία με τρόπο στοχευμένο και δίκαιο . Η απάντηση είναι ναι, εφόσον υπάρχουν πραγματικά και μόνιμα δημοσιονομικά περιθώρια. Προτεραιότητά μας είναι να μη γυρίσουμε σε λογικές που γεννούν ελλείμματα και υπονομεύουν όσα με κόπο χτίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια.

Θα συνεχίσουμε να αξιολογούμε κάθε μέτρο με δύο κριτήρια: Αν  βελτιώνει ουσιαστικά την καθημερινότητα των πολιτών και αν αντέχει στον χρόνο. Αυτή είναι η ουσία της ευθύνης και της θεσμικής ωριμότητας που αποτυπώνει ο Προϋπολογισμός του 2026 που μόλις ψηφίστηκε.

Θα υπάρξει στοχευμένο πακέτο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις;

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρειάζονται περισσότερο χώρο να δράσουν και να αναπτυχθούν. Αυτό στην πράξη σημαίνει καλύτερη πρόσβαση στη χρηματοδότηση, ταχύτερη ψηφιοποίηση, διευκόλυνση της φορολογικής συμμόρφωσης χωρίς υπερβολικά βάρη και σύγχρονα εργαλεία ανάπτυξης που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της αγοράς.

Το κριτήριο επιτυχίας είναι απολύτως μετρήσιμο από τις περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας και τη βελτίωση της παραγωγικότητας. Και αυτό αρχίζει να αποτυπώνεται σε μια αγορά εργασίας όπου η ανεργία αποκλιμακώνεται σταθερά και έχει ήδη διαμορφωθεί στο 8,6% τον Οκτώβριο του 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Γι’ αυτό και κάθε παρέμβαση για τις ΜμΕ σχεδιάζεται με στόχο να ενισχύει την ανταγωνιστικότητά τους και τη δυνατότητά τους να επενδύουν, όχι να τις επιβαρύνει. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποτελούν σταθερή προτεραιότητα και βασικό μέρος του συνολικού σχεδιασμού του οικονομικού επιτελείου.

Το Ταμείο Ανάκαμψης ολοκληρώνεται το 2026. Θα προλάβουμε να απορροφήσουμε όλους τους πόρους; Και τι έρχεται μετά;

Το 2026 δεν σηματοδοτεί το τέλος της ανάπτυξης, αλλά την ολοκλήρωση μιας έκτακτης φάσης οικονομικής στήριξης. Το Ταμείο Ανάκαμψης σχεδιάστηκε ως κοινή ευρωπαϊκή απάντηση στην πανδημία και ολοκληρώνεται ταυτόχρονα για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το ίδιο το 2026 είναι, μάλιστα, χρονιά ιδιαίτερα αυξημένων εκταμιεύσεων, με περίπου 7,2 δισ. ευρώ σε επιχορηγήσεις και άνω των 4 δισ. ευρώ σε δάνεια. Οι πόροι αυτοί δεν επαναλαμβάνονται. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η οικονομική δυναμική εξαντλείται με τη λήξη τους.

Η επενδυτική δραστηριότητα συνεχίζεται, με τις ιδιωτικές επενδύσεις να αυξάνονται, ενώ το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ενισχύεται σταθερά έως το 2029. Η αναπτυξιακή προσπάθεια, επομένως, αποκτά πιο μόνιμα χαρακτηριστικά.

 Το 2026 δεν είναι σημείο λήξης, αλλά γέφυρα μετάβασης σε ένα πιο ώριμο και βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο.

Η Ελλάδα υστερεί σε επενδύσεις και παραγωγικότητα έναντι του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Πώς θα κλείσει αυτό το χάσμα;

Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι η ελληνική οικονομία έχει ανακτήσει ουσιαστική αναπτυξιακή δυναμική. Στο Γ’ τρίμηνο του 2025, το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 2,0% σε ετήσια βάση, έναντι 1,6% στην Ευρωπαϊκή Ένωση και 1,4% στην Ευρωζώνη, σύμφωνα με τη Eurostat. Όμως το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη να έχει ποιότητα και διάρκεια.

Το αποτέλεσμα αρχίζει ήδη να αποτυπώνεται στις επενδύσεις. Οι ιδιωτικές επενδύσεις αυξάνονται με ρυθμό 5,7% το 2025 και 10,2% το 2026, καλύπτοντας σταδιακά ένα μεγάλο επενδυτικό κενό της κρίσης. Από 11% του ΑΕΠ το 2019, οι επενδύσεις ανεβαίνουν στο 17,7% το 2026, συγκλίνοντας με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. 

Αυτή η πορεία στηρίζεται σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές : Επιτάχυνση στρατηγικών επενδύσεων σε τεχνολογία, ενέργεια, υποδομές και logistics. Επίσης,  μεταρρυθμίσεις στο κράτος για ταχύτερες αδειοδοτήσεις, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα. Και βελτίωση της λειτουργίας της Δικαιοσύνης, που είναι κρίσιμος παράγοντας για το επενδυτικό περιβάλλον.

Ποιες είναι οι προοπτικές της Θεσσαλονίκης ως επενδυτικού πόλου;

Η Θεσσαλονίκη και συνολικά η Κεντρική Μακεδονία διαθέτουν ήδη ισχυρό οικονομικό αποτύπωμα. Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας παράγει περίπου 14% της ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας της χώρας, γεγονός που την καθιστά τον δεύτερο σημαντικότερο οικονομικό πόλο μετά την Αττική.

Τα τελευταία χρόνια, η πόλη έχει ενισχύσει ουσιαστικά τη συνολική της ελκυστικότητα. Η αναβάθμιση των υποδομών, η ολοκλήρωση μεγάλων έργων ,με πιο εμβληματικό το μετρό, καθώς και η αυξανόμενη παρουσία επισκεπτών έχουν βελτιώσει τη λειτουργικότητα και τη διεθνή εικόνα της Θεσσαλονίκης. Όλα αυτά συνδέονται άμεσα με το επενδυτικό ενδιαφέρον και τη δυνατότητα φιλοξενίας πιο σύνθετων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Η προοπτική της πόλης είναι να εξελιχθεί σε περιφερειακό κόμβο logistics, μεταποίησης, υπηρεσιών και καινοτομίας, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, τα πανεπιστήμια και τις διασυνδέσεις της με τις χώρες των Βαλκανίων. Ο στόχος είναι έργα και επενδύσεις που ενισχύουν πραγματικά την παραγωγική βάση και δίνουν στη Θεσσαλονίκη ρόλο με διάρκεια και στρατηγικό βάθος στην οικονομία της χώρας.

Η Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει η πόλη που θα συμβολίζει το νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Ποιο το χρονοδιάγραμμα για την προκήρυξη του διαγωνισμού και την υλοποίηση της ανάπλασης της ΔΕΘ;

Η ανάπλαση των υποδομών της ΔΕΘ–HELEXPO είναι ένα έργο στρατηγικής σημασίας για τη Θεσσαλονίκη και για τη χώρα. Αφορά τη δημιουργία ενός σύγχρονου, πολυλειτουργικού τοποσήμου στο κέντρο της πόλης, που συνδυάζει εκθέσεις και συνέδρια με πολιτισμό, αναψυχή, αθλητισμό και ποιοτικούς δημόσιους χώρους. Έναν χώρο ανοιχτό στους πολίτες και ταυτόχρονα ελκυστικό διεθνώς.

Η Θεσσαλονίκη ανεβαίνει σταθερά ως συνεδριακός προορισμός. Η HELEXPO έχει ήδη ισχυρό πλεονέκτημα ως διοργανωτής διεθνών εκθέσεων. Το στοίχημα τώρα είναι να αξιοποιήσουμε αυτή τη βάση για να αναπτύξουμε ακόμη περισσότερο τον συνεδριακό τουρισμό, με σύγχρονες υποδομές που ανταποκρίνονται στα διεθνή πρότυπα και στη δυναμική της πόλης.

Σε ό,τι αφορά το χρονοδιάγραμμα, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2026 θα εκκινήσει η διαγωνιστική διαδικασία για την κατασκευή του έργου, με στόχο την ολοκλήρωσή του εντός του 2029. Αυτή την περίοδο επικαιροποιούμε τις αρχιτεκτονικές μελέτες και προχωράμε σε όλες τις απαραίτητες διαδικασίες ωρίμανσης, ώστε ο διαγωνισμός να ξεκινήσει με πλήρη θεσμική και τεχνική ετοιμότητα.

Ο προϋπολογισμός των 120 εκατ. ευρώ αξιοποιείται για παρεμβάσεις που φαίνονται και μένουν στον χρόνο: νέα σύγχρονα εκθεσιακά κτίρια συνολικής επιφάνειας 41.500 τ.μ., ανακαίνιση του Βελλιδείου, 660 υπόγειες θέσεις στάθμευσης και πάνω από 100 στρέμματα πρασίνου και ανοιχτών χώρων για τους πολίτες και τους επισκέπτες. Παράλληλα, γίνονται ενεργειακές και τεχνικές αναβαθμίσεις ώστε το έργο να είναι σύγχρονο και λειτουργικό για πολλά χρόνια.

Η φιλοσοφία μας είναι σαφής. Μια ΔΕΘ ενσωματωμένη στην πόλη, που ενισχύει την οικονομία, την ποιότητα ζωής και τη διεθνή εικόνα της Θεσσαλονίκης. Ένα έργο που δεν μένει στα σχέδια, αλλά υλοποιείται με ρεαλισμό, χρονοδιάγραμμα και φιλοδοξία ,  όπως αξίζει σε μια πόλη με τον ρόλο και τις προοπτικές της Θεσσαλονίκης.

The post Κυριάκος Πιερρακάκης: «Η Θεσσαλονίκη μπορεί να συμβολίζει το νέο παραγωγικό μοντέλο της Ελλάδας» – Συνέντευξη στη «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» appeared first on agrinionet.gr.

Είναι ιδιαίτερη η χαρά που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας. 

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι μου αρέσει πάρα πολύ ο τίτλος του συνεδρίου το «Redefining the Future», επαναπροσδιορίζοντας το μέλλον». Μια καλή αφορμή για να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η οικοδόμηση είτε μιλάμε κυριολεκτικά είτε μιλάμε μεταφορικά για το μέλλον, ταυτοχρόνως είναι τέχνη, επιστήμη, καινοτομία, πίστη και πάθος. Εγώ θα πω ότι είναι πολιτική, γιατί πολιτική σε μια δημοκρατία δεν ασκούν μόνο όσοι έχουν θεσμικές θέσεις και θεσμικά αξιώματα. Στην πραγματικότητα ασκούμε όλοι και όλοι κάνουμε τη διαφορά. 

Με καλέσατε να μιλήσω για την ελληνική οικονομία, τι έχουμε πετύχει, ποιες είναι οι διαδικασίες αλλαγής στις οποίες βρισκόμαστε και προς τα πού θέλουμε να πάμε. Θα προσπαθήσω να το κωδικοποιήσω στεκόμενος περισσότερο στα εξής: 

Νομίζω ότι είναι κεκτημένο, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουμε πετύχει μια πολύ μεγάλη οικονομική αλλαγή, έναν πολύ μεγάλο οικονομικό μετασχηματισμό. Αναφερθήκατε στο κομμάτι το οποίο αφορά τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Εγώ θα σας πω ότι 10 χρόνια πίσω, θυμόμαστε όλοι, η Ελλάδα ήταν έτοιμη να βγει από το ευρώ. 

Αυτή τη στιγμή έχουμε μια από τις καλύτερες δημοσιονομικές επιδόσεις στην Ευρώπη. Καταφέραμε, δηλαδή, τα πρωτοσέλιδα της τότε εποχής να τα αντιστρέψουμε πλήρως είτε μιλάμε για τη φοροδιαφυγή, είτε μιλάμε για τα ελλείμματα εκείνης της εποχής, το χρέος το οποίο μεγάλωνε. 

Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα χρέος το οποίο αποκλιμακώνεται με τρομερά μεγάλη ταχύτητα. Λίγο μετά το COVID-19 είχαμε φτάσει κοντά στο 210% του ΑΕΠ στο χρέος μας. Αυτή τη στιγμή η πρόβλεψη είναι ότι μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα είμαστε κάτω από το 120%. Η πρόβλεψη για τον προϋπολογισμό του 2026 είναι για 138,2%. 

Ο στόχος μας είναι πολύ σύντομα να μην είμαστε η πιο χρεωμένη, η πιο υπερχρεωμένη χώρα με όρους χρέους προς ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτός είναι ένας απολύτως εφικτός στόχος και εγώ θα σας πω ότι είναι και ένας βαθιά κοινωνικός και πολιτικός στόχος. Θεμελιώνει την πεποίθηση ότι δεν πρέπει να περάσεις τον λογαριασμό στην επόμενη γενιά, όπως είχε συμβεί με όλες τις προηγούμενες στο παρελθόν και φτάσαμε σε αυτό το σημείο. 

Ταυτοχρόνως, η Ελλάδα παράγει πλέον πρωτογενή πλεονάσματα, παράγει καθαρά πλεονάσματα. Έχουμε ρυθμό ανάπτυξης ο οποίος είναι μεγαλύτερος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η πρόβλεψη πάλι του προϋπολογισμού είναι 2,4%, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να κινείται κοντά στην περίμετρο του 1%.  Άρα, έχουμε πετύχει μία δημοσιονομική εξισορρόπηση. 

Ταυτοχρόνως έχουμε πετύχει μια πολύ μεγάλη ψηφιακή αλλαγή. Η μία αλληλοεπιδρά με την άλλη. Γιατί όταν μιλάμε για τη φοροδιαφυγή, ένα μεγάλο κομμάτι είχε να κάνει με τη δημιουργία της ΑΑΔΕ και τη θεσμική θωράκιση του μηχανισμού είσπραξης φόρων, αλλά από την άλλη είχε να κάνει με τα μέσα τα οποία χρησιμοποιείς για να μπορέσεις να συλλέξεις τους φόρους αυτούς. Η τεχνολογία εδώ παίζει έναν κεφαλαιώδη, έναν πολύ μεγάλο ρόλο.

Εγώ θα σας έλεγα, όμως, ότι είμαστε και σε μια πολύ μεγάλη μεταρρυθμιστική πορεία που έχει δημιουργήσει αυτόν τον ενάρετο κύκλο. Θα το έβαζα σαν ένα τρίγωνο, το οποίο περιλαμβάνει στη μία του άκρη αυτή τη δημοσιονομική εξυγίανση, στην άλλη ένα τραπεζικό σύστημα το οποίο επίσης εξυγιαίνεται. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια θυμόμαστε πόσα ήταν πριν από κάποια χρόνια και σήμερα έχουν πέσει κάτω από το 5% και πέφτουν διαρκώς. 

Και τρίτον μεταρρυθμίσεις. Πάνω από 100 μεταρρυθμίσεις  έχουν γίνει τα τελευταία έξι χρόνια. Ανέφερα τον ψηφιακό μετασχηματισμό που είναι ένας οριζόντιος καταλύτης πολλών άλλων, αλλά θα σας έλεγα σε κάθε τομέα πολιτικής. Και το βάζω αυτό γιατί στην πραγματικότητα αυτή είναι η πηγή της ανάπτυξης για να μπορέσεις να στήσεις μια χώρα όρθια, να την κάνεις να σταθεί όρθια. Είτε μιλάμε για την Παιδεία, είτε για την Υγεία, είτε μιλάμε για το σύνολο των δραστηριοτήτων του κράτους είτε μιλάμε για τις Υποδομές. Γιατί είναι δεδομένο ότι οι υποδομές στην οικονομία έχουν ένα πολύ μεγάλο πολλαπλασιαστή και αναπτυξιακό και επενδυτικό και περιφερειακό. 

Συνεπώς, είμαστε σε μια θετική διαδρομή. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα δημοσιεύματα της προ κρίσης εποχής που μίλαγαν για το οικονομικό μοντέλο της Ελλάδας που είχε αποτύχει, που μας ώθησε στην κρίση. Το χρέος ήταν ένα κομμάτι αυτής της εξίσωσης. Το ερώτημα είναι πώς παρήχθη το χρέος αυτό.

Πολύ χαρακτηριστικά. Βασικές μελέτες εκείνης της εποχής έλεγαν ότι έχουμε μια οικονομία πάρα πολύ εσωστρεφή και βασισμένη στην κατανάλωση. Δεν εξάγουμε, δεν έχουμε επαρκείς επενδύσεις. Τώρα μιλάμε με όρους 2008-2009. Η αλλαγή και εκεί, πλέον συντελείται. Δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά συντελείται. 

Θα αναφέρω δύο παραδείγματα. Το πρώτο παράδειγμα είναι ο όρος επενδύσεις προς ΑΕΠ, πού είναι οι επενδύσεις στην Ελλάδα σήμερα και πού ήταν το 2019 όταν παραλάβαμε. Το 2019 ήταν στο 11%. Σήμερα είναι στο 17,7% με βάση την πρόβλεψη της επόμενης χρονιάς. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος, όμως, είναι 21%. Συνεπώς είμαστε σε μια διαδρομή αλλαγής, η οποία  ακόμη δεν έχει πλήρως ολοκληρωθεί. 

Δεύτερον, εξαγωγές προς ΑΕΠ ήμασταν στο 20% πριν από την κρίση, το 2008. Τώρα το έχουμε διπλασιάσει αυτό, είμαστε στο 42% και εκεί ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι κάπου στο 51%. Άρα, νομίζω ότι εκεί είναι που θεμελιώνεται και ο στόχος. Ο στόχος μας είναι να φέρουμε ολοένα και περισσότερες επενδύσεις. 

Τα τελευταία χρόνια είχαμε πάρα πολλά έργα και στο χώρο των υποδομών, ο οποίος σας ενδιαφέρει πολύ, έργα τα οποία τα συζητάγαμε πάρα πολλά χρόνια και διαρκώς καθυστερούσαν, είτε είναι η εθνική οδός Πάτρα – Πύργος, είτε είναι το μετρό της Θεσσαλονίκης, είτε πολλά άλλα. Όλα αυτά συνέβησαν και λόγω των κονδυλίων που εισέρρευσαν. Και έχει γεννηθεί το τελευταίο διάστημα ειδικά, εγώ θα σας έλεγα, και μια συζήτηση μετά το Ταμείο Ανάκαμψης τι; 

Γιατί αν δει κανείς τα νούμερα πράγματι το Ταμείο Ανάκαμψης έχει παίξει έναν καταλυτικό ρόλο για να μπορέσουμε να υπερκεράσουμε την αρνητική επίδραση της πανδημίας του COVID-19, έχει παίξει έναν καταλυτικό ρόλο για να μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε όλα εκείνα τα έργα τα οποία θέλαμε να χρηματοδοτήσουμε εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, είτε ήταν ψηφιακά είτε ήταν στον κλασικό χώρο των υποδομών και δεν είχαμε πολύ απλά τα κονδύλια. Θυμάμαι να είμαι Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης το 2019 με το που είχα αναλάβει να φτιάχνουμε ένα κείμενο στρατηγικής που λεγόταν «Ψηφιακή Βίβλος», να αποτυπώνουμε όλα τα έργα τα οποία χρειαζόμασταν και όταν τα αποτυπώσαμε με τους συνεργάτες μου, πριν έρθει το Ταμείο Ανάκαμψης, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι έχουμε στη διάθεσή μας χρήματα για να καλύψουμε μόνο ένα 20% της στρατηγικής. Δεν είχαμε, δηλαδή, τα χρήματα για να υλοποιήσουμε το κείμενο το οποίο εμείς οι ίδιοι είχαμε καταρτήσει πριν έρθει το Τμήμα Ανάκαμψης. 

Ήρθε το Ταμείο Ανάκαμψης, καταφέραμε να υπερκαλύψουμε την περίμετρο του αναγκαίου, μπήκαμε και στη σφαίρα του επιθυμητού με τα χρήματα που είχαμε.

Και αυτή τη στιγμή που το Ταμείο Ανάκαμψης ολοκληρώνεται, τίθεται το ερώτημα: πώς θα έχουμε αναπτυξιακό καταλύτη; Εγώ, λοιπόν, εδώ θέλω να τονίσω τα εξής και να το πω λίγο σχηματικά.

Τα χρήματα δεν υπάρχουν – για να θυμηθούμε μια φράση της προηγούμενης δεκαετίας – τα χρήματα γεννώνται. Η ανάπτυξη γεννιέται, τη γεννάς μέσα από την πολιτική σου, μέσα από το να απελευθερώνεις ανάπτυξη, μέσα από το να κάνεις σωστές στρατηγικές, να έχουν πολλαπλασιαστές τα πράγματα τα οποία επιλέγεις να κάνεις και οι στόχοι στους οποίους επιλέγεις να επενδύσεις,  και να μοχλεύεις και την ευρύτερη ευρωπαϊκή εικόνα. Κονδύλια θα έρθουν στη χώρα μέσα από τα προγράμματα της επόμενης περίοδου.

Δεύτερον, τα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης έχουν την ιδιαιτερότητα ότι δεν είναι απλώς χρήματα τα οποία ήρθαν στην οικονομία χωρίς να έχουν διαρκή επίδραση. Υπήρχε μια αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα στο Ταμείο Ανάκαμψης, η οποία θα μείνει τώρα πλέον σε όλα τα επόμενα ΕΣΠΑ, να το πω έτσι.

Ζητούσε για κάθε ευρώ που επενδυόταν στη χώρα αυτό να συνδυάζεται με μία μεταρρύθμιση. Και με ένα ευρύτερο σχέδιο. Δηλαδή, μην βάλεις απλώς χρήματα εκεί. Εξηγησέ μου αυτά τα χρήματα, σε ποιο ευρύτερο παζλ  τοποθετούνται και τι είδους επίδραση περιμένεις να έχουν στην οικονομία σου. Το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα όλων αυτών των έργων θα είναι πάρα πολύ μεγάλο και πολύ πιο διαρκές από το χρονοδιάγραμμα του 2026-2027. Αλλά εδώ, επίσης, να πω ότι παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο το τι κάνει η κάθε κυβέρνηση και το τι κάνει κάθε αρχιτέκτονας της στρατηγικής, της οικονομικής πολιτικής της χώρας, ευρύτερα, κάθε ομάδα που διαχειρίζεται. Να σας πω ένα παράδειγμα. Τα μέτρα της Θεσσαλονίκης, τα οποία ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός, το κομμάτι το οποίο αφορούσε στην μεταρρύθμιση φορολογικού συστήματος με έμφαση στο Δημογραφικό. Βασικά, η μεγαλύτερη φοροαπαλλαγή σε όρους άμεσων φόρων που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα.

Πριν κάνουμε αυτό το μέτρο, η πρόβλεψη για την ανάπτυξη του 2026 ήταν 1,8%.

Με το που περάσαμε τα μέτρα αυτά ως νόμο από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, αμέσως η πρόβλεψη πήγε στο 2,4%. Συν 0,6%, δηλαδή.

Αυτό το βάζω σαν πρώτο παράδειγμα. Το δεύτερο παράδειγμα το οποίο θα βάλω είναι μια μελέτη της Deloitte η οποία μου είχε δοθεί όταν ήμουν Υπουργός Παιδείας, η οποία έλεγε ότι η στρατηγική που αφορά από τη μία τη διεθνοποίηση των δημοσίων πανεπιστημίων και από την άλλη το γεγονός ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει μη κρατικά πανεπιστήμια, σε σχέση με το πόσους ξένους φοιτητές μπορούμε να φέρουμε στην Ελλάδα και το αποτύπωμά τους, θα δώσει 1% του ΑΕΠ σε βάθος πενταετίας, σε ετήσια βάση.

Το αναφέρω αυτό ως παράδειγμα τρόπου σκέψης, του πως πρέπει να γεννήσει η οικονομία ανάπτυξη, μοχλεύοντας όλα τα διαθέσιμα κονδύλια και κυρίως διεκδικώντας να γίνουν ακόμη περισσότερες διασυνοριακές συγχωνεύσεις και εξαγορές στην οικονομία. Τί εννοώ σε σχέση με αυτό;

Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, η πολύ μεγάλη συζήτηση η οποία υπάρχει έχει να κάνει με την έκθεση Ντράγκι και την έκθεση Λέτα, αλλά κυρίως η έκθεση Ντράγκι τι λέει; Ότι δεν έχουμε μοχλεύσει τις δυνατότητες της ενιαίας αγοράς. Κάναμε μια συζήτηση με τις ΗΠΑ που αφορούσε στους δασμούς που μπορούν να μπουν σε προϊόντα και καταλήγει ο Μάριο Ντράγκι, αξιοποιώντας, μάλιστα, και κάποια νούμερα, κάποιους υπολογισμούς του ΔΝΤ, ότι στην πραγματικότητα τα κράτη-μέλη της ΕΕ είναι σαν να έχουν δασμούς μεταξύ τους, αόρατους. Εμπόδια γραφειοκρατίας που δεν επιτρέπουν σε μια ελληνική επιχείρηση να πάει στην Ιταλία, για παράδειγμα, και να κάνει κάτι που κάνει το ίδιο εύκολα στην Ελλάδα. 110% δασμός είναι το ισοδύναμο που υπάρχει στις υπηρεσίες, 44% στη μεταποίηση, καταλήγει το ΔΝΤ.

Η σύλληψη εδώ ποια είναι; Aς αφαιρέσουμε τα εμπόδια για να μοχλεύσουμε τις δυνατότητες της ενιαίας αγοράς. Άρα ας γεννήσουμε κλίμακα, άρα ας δημιουργήσουμε Ευρωπαίους πρωταθλητές στην Ευρωπαϊκή οικονομία που να μπορούν να ανταγωνιστούν διεθνώς, το λέω σχηματικά. Τι σημαίνει αυτό; Nα πάρουμε ως παράδειγμα το τι κάναμε εμείς.

Ήρθε πρόσφατα η Euronext, έκανε μια πρόταση και θα εξαγοράσει το χρηματιστήριο Αθηνών. Η Euronext είχε ήδη παρουσία σε 7 χώρες. Η Ελλάδα, η Αθήνα γίνεται η όγδοη. Και μπαίνουμε σε ένα ευρύτερο περιβάλλον ρευστότητας, ευρωπαϊκό, που περιλαμβάνει πρωτεύουσες όπως το Παρίσι, το Όσλο, το Άμστερνταμ. Δηλαδή, οι εισηγμένες εταιρείες στο δικό μας χρηματιστήριο στην πραγματικότητα θα είναι εισηγμένες σε ένα δίκτυο που ταυτόχρονα θα βλέπει κανείς όλες αυτές τις πόλεις. Όλες αυτές τις χώρες. Αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό η έννοια της Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, της Ένωσης Κεφαλαιαγορών, όπως λέγαμε παλιότερα, να γεννήσεις ρευστότητα και δυνατότητες χρηματοδότησης στην οικονομία σου πολύ μεγαλύτερες και πολύ καλύτερες. Ένα άλλο τέτοιο κομμάτι είναι να θέλεις να έχεις διασυνοριακές επενδύσεις στις τράπεζές σου. Όπως το έχουμε κάνει ήδη. Και έχουμε δεχτεί επενδυτές και στις ελληνικές τράπεζες  και δικές μας τράπεζες εξαγοράζουν τράπεζες στο εξωτερικό και επενδύουν στην Ευρώπη. Συμβαίνουν και τα δυο. Όλα αυτά μαζί είναι γεννήτριες ανάπτυξης.

Άρα, για να καταλήξω. Ο στόχος μας είναι να συνεχίσουμε να αλλάζουμε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας και της οικονομίας με εξωστρέφεια, και κυρίως με αλλαγή νοοτροπίας. Να συνεχίσουμε να μοχλεύουμε κάθε ευρώ που μπαίνει στην οικονομία μας μέσα από τα διαθέσιμα κονδύλια με αντίστοιχη λογική με εκείνη του Ταμείου Ανάκαμψης. Να ενώνεις, να συνδέεις κάθε ευρώ με μεταρρυθμιστικούς πολλαπλασιαστές που αφήνουν το καλύτερο δυνατό αποτύπωμα στην οικονομία, όχι στο εδώ και στο τώρα μόνο, αλλά μεσοπρόθεσμα. Και τρίτον, να διεκδικήσουμε ένα «boom», μια πολύ μεγάλη άνοδο στις επενδύσεις που θα φέρουμε στη χώρα τα επόμενα χρόνια. Και όσο αφαιρούμε εμπόδια από την ελληνική οικονομία, όσο υπάρχει πολιτική σταθερότητα, όσο υπάρχει οικονομική σταθερότητα, όσο τα πράγματα βελτιώνονται, είσαι σε έναν ενάρετο κύκλο για να μπορέσεις να φέρεις και άλλες επενδύσεις. 

Κι αυτό είναι πολύ πιο σταθερό και πολύ πιο πλήρες ως μοντέλο αναπτυξιακής πορείας για μια χώρα και μια οικονομία από οτιδήποτε άλλο είχαμε στο παρελθόν ως εναλλακτική. Η διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι τώρα αποδεικνύουμε και στους εαυτούς μας και διεθνώς, ότι είμαστε σε θέση όλα αυτά να τα κατακτήσουμε και όλα αυτά τα λέω, χωρίς καμία διάθεση να ωραιοποιήσω την εικόνα. Με ποια έννοια; Είναι σαφέστατο ότι ακόμη υπάρχουν πολίτες που δοκιμάζονται, στοιχήματα που δεν έχουν κερδηθεί. 

Οι οικογένειες πρέπει να στηριχθούν, οι επιχειρήσεις πρέπει να στηριχθούν. Αλλά, ταυτόχρονα, η αλλαγή είναι πάρα πολύ μεγάλη σε σχέση με το τι προηγήθηκε πριν από πέντε και έξι χρόνια πριν. Άρα, πρέπει να συνεχίσουμε να χτίζουμε. Να συνεχίσουμε να είμαστε σε αυτή την πορεία και πιστέψτε με θα τα καταφέρουμε να πετύχουμε πολύ καλύτερα πράγματα από ό,τι έχουμε κατακτήσει μέχρι σήμερα. 

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

The post Κυριάκος Πιερρακάκης: Αλλαγή παραγωγικού μοντέλου με επενδύσεις και εξωστρέφεια | Ομιλία στο Συνέδριο ΤΜΕΔΕ appeared first on agrinionet.gr.