«Και τώρα… τι κάνουμε οι δυο μας;»

Η μέρα που το τελευταίο παιδί φεύγει από το σπίτι έχει μια περίεργη σιωπή.

Κλείνεις την πόρτα του άδειου δωματίου. Τακτοποιείς ένα μαξιλάρι που δεν χρειάζεται πια τακτοποίηση. Και ξαφνικά, γυρίζεις στο σαλόνι και κοιτάζεις τον άνθρωπό σου.

Σχετικά Άρθρα.

Αποκλειστικό: Εικόνες εγκατάλειψης στο πρώην Δημαρχείο Στράτου – Ερωτήματα προς τον Δήμο Αγρινίου για την κατάσταση στον χώρο των Τεχνικών Υπηρεσιών VIDEO FOTO

Θανάσης Μαυρομμάτης: Η δημόσια επιβεβαίωση μιας υποψηφιότητας που είχε ήδη κλειδώσει

Νέο όχημα μεταφοράς ΑμεΑ αποκτά ο Δήμος Αγρινίου

Υποδοχή του διπλού πρωταθλητή Σπύρου Λαχανά από τον Δήμαρχο Μεσολογγίου

Για πάνω από είκοσι χρόνια, ήσασταν η «μαμά» και ο «μπαμπάς». Το πρόγραμμά σας, οι καβγάδες σας, οι χαρές σας, όλα,είχαν ως κέντρο τα παιδιά. Τώρα, ο θόρυβος σταμάτησε. Και η σιωπή αυτού του άδειου σπιτιού μπορεί να μοιάζει τρομακτική.

Είναι το Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς.

Όταν τα παιδιά φεύγουν, πολλοί σύζυγοι συνειδητοποιούν ότι όλα αυτά τα χρόνια λειτουργούσαν κυρίως ως «συνέταιροι» στην ανατροφή και λιγότερο ως σύντροφοι. Η ξαφνική απουσία των παιδιών αφαιρεί το κοινό θέμα συζήτησης και τον κύριο αντιπερισπασμό από τα προβλήματα της σχέσης.

Δεν είναι σπάνιο να νιώσουν οι σύντροφοι σαν δύο ξένοι στο ίδιο σπίτι. Οι ρόλοι «μαμά» και «μπαμπάς» υποχωρούν, αναγκάζοντας το ζευγάρι να κοιτάξει κατάματα τη σχέση του και να απαντήσει στο ερώτημα: «Ποιοι είμαστε εμείς οι δύο χωρίς τα παιδιά;»

Οι Δύο Όψεις του Νομίσματος

Η αντίδραση στο σύνδρομο της άδειας φωλιάς διαφέρει από ζευγάρι σε ζευγάρι:

Η κρίση: Αν ο γάμος ήταν ήδη κλονισμένος και κρατιόταν ζωντανός μόνο «για χάρη των παιδιών», η αποχώρησή τους μπορεί να φέρει στην επιφάνεια την απόσταση, οδηγώντας μερικές φορές σε αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «γκρίζο διαζύγιο» (διαζύγιο σε ώριμη ηλικία).
Η αναγέννηση: Για πολλά άλλα ζευγάρια, η περίοδος αυτή λειτουργεί απελευθερωτικά. Υπάρχει περισσότερος ελεύθερος χρόνος, λιγότερο οικονομικό άγχος καθημερινότητας, μεγαλύτερη ιδιωτικότητα και η δυνατότητα να επικεντρωθούν ξανά στις δικές τους επιθυμίες.

Και πως γίνεται αυτό;

Αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας. Είναι φυσιολογικό να υπάρχει θλίψη ή μελαγχολία. Οι σύζυγοι πρέπει να μοιράζονται αυτά τα συναισθήματα χωρίς ενοχές, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον.
Επενδύουμε στην επικοινωνία: Είναι η στιγμή να μάθουμε ξανά να συζητούμε για τη ζωή μας, τα όνειρά μας και τις φοβίες μας, πέρα από τα θέματα που αφορούν τα παιδιά.
Ανακαλύπτουμε κοινά ενδιαφέροντα: Τα ταξίδια, ένα νέο χόμπι, η γυμναστική ή οι έξοδοι με φίλους μπορούν να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον και να δημιουργήσουν νέες κοινές αναμνήσεις.
Ζωντανεύουμε τη σχέση: Η απουσία των παιδιών προσφέρει τον απαραίτητο αυθορμητισμό και ιδιωτικότητα για να επαναπροσδιοριστεί η ερωτική και συναισθηματική ζωή του ζευγαριού.

Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς δεν είναι το τέλος της οικογένειας, αλλά η αρχή ενός νέου κεφαλαίου. Η απομάκρυνση των παιδιών δεν σημαίνει ότι η αγάπη για αυτά μειώνεται, αλλά ότι δίνεται χώρος στην αγάπη των συζύγων να αναπνεύσει ξανά. Με υπομονή, κατανόηση και διάθεση για εξέλιξη, η «άδεια φωλιά» μπορεί να γίνει το πιο ζεστό και ώριμο καταφύγιο της κοινής τους ζωής.