Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
«Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός»
Το «μέσον της νυκτός» (μεσονύκτιο) είναι η στιγμή κατά την οποία η ημέρα φτάνει στο τέλος της και μία νέα ημέρα αρχίζει. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, το μεσονύκτιο γίνεται το «σύμβολο» του χρόνου, στον οποίο ζούμε ως χριστιανοί. Γιατί η Εκκλησία από την μια πλευρά, ζει μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο συμμετέχοντας στις αδυναμίες του και στις τραγωδίες. Από την άλλη πλευρά, η αληθινή της ύπαρξη δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου», γιατί είναι η Νύμφη του Χριστού και η αποστολή της είναι να αναγγείλει και να αποκαλύψει την Βασιλεία του Θεού και την «καινή ημέρα».
Η ζωή της Εκκλησίας είναι μία αιώνια αναμονή, μία συνεχής και άγρυπνη προσδοκία αυτής της νέας Ημέρας. Αλλά, όμως, ο δεσμός μας με την «παλαιά ημέρα», δηλαδή, με τον κόσμο, με τα πάθη του και τις αμαρτίες, είναι πολύ ισχυρός. Ξέρουμε πόσο βαθιά ακόμα ανήκουμε στον «κόσμο τούτο». Είδαμε το φως, γνωρίσαμε τον Χριστό, ακούσαμε για την ειρήνη, την χαρά, την νέα «εν Χριστώ ζωή» και παρ’ όλα αυτά, ο κόσμος μας κρατάει σκλάβους του. Αυτή η αδυναμία, αυτή η συνεχής προδοσία του Χριστού, αυτή η ανικανότητα να δώσουμε ολόκληρη την αγάπη μας, στο μόνο πραγματικό αντικείμενο αγάπης, εκφράζονται τέλεια στο Εξαποστειλάριο των τριών αυτών ημερών: «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον, και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ· λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, Φωτοδότα και σώσον με».
Κατά την Μεγάλη Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση της, περί των δέκα παρθένων, παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία μας καλεί να είμαστε έτοιμοι για να υποδεχθούμε, κρατώντας τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιο Νυμφίο, τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο Οποίος θα έλθει αιφνιδίως, είτε ειδικώς κατά την στιγμή του θανάτου μας είτε γενικώς κατά την Δευτέρα Παρουσία. Επίσης, μας καλεί φέρνοντας ενώπιόν μας και την παραβολή των ταλάντων, ώστε να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός.
Την παραβολή των δέκα παρθένων, την είπε ο Κύριος για να μας παρακινήσει όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και για να μας διδάξει, ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Για να μην βρεθεί, λοιπόν, κάποιος, που κατορθώνει αυτή την μεγάλη αρετή, δηλαδή την παρθενία κατά Χριστόν, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη – γιατί μόνο μ’ αυτήν λάμπει ζωηρότερα η λαμπάδα της παρθενίας – γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το Ιερό Ευαγγέλιο μας προβάλλει σήμερα αυτήν την παραβολή.
Το Κοντάκιο της Μεγάλης Τρίτης, μας θέτει στην πορεία της αληθινής, εν Χριστώ, ζωής. «Μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού», μας καλεί ο υμνογράφος. Ποιός είναι ο νυμφώνας; Ο ίδιος ο Χριστός και η σχέση μας μαζί Του. Εκείνος είναι ο νυμφίος και ο κάθε πιστός η νύμφη ψυχή. Σκοπός μας είναι να παραμένουμε πάντοτε ενωμένοι μαζί Του, όπως συμβαίνει στην σχέση του νυμφίου με την νύμφη. Αυτό, συνιστά και τον Παράδεισο και την Βασιλεία του Θεού.
Γι’ αυτό τον λόγο αυτό, άλλωστε, ήλθε και έγινε άνθρωπος ο Χριστός. Για να μας παραλάβει, να μας ενσωματώσει στο Άγιο Σώμα Του, την Εκκλησία και να μας μεταμορφώσει σε κλαδιά του δέντρου που είναι Εκείνος. «Εγώ ειμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα». Ο κάθε πιστός συνιστά, μετά το Άγιο Βάπτισμα, με το οποίο ενδύθηκε τον Χριστό, μία προέκταση Εκείνου, μία άλλη παρουσία Του μέσα στον κόσμο.
Ποιά είναι η ευθύνη, λοιπόν, του πιστού, για να μην μείνει εκτός νυμφώνος της Βασιλείας των Ουρανών; Να φυλάττει το ένδυμα της ψυχής, που ενδύθηκε στο Βάπτισμα, τον ίδιο τον Χριστό, καθαρό και αρρύπωτο. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». Αυτός είναι και ο σκοπός όλης της χριστιανικής ζωής, κατά τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, «να κρατήσουμε το Άγιον Πνεύμα στην ζωή μας, με το οποίο γίναμε χριστιανοί».
