Πέντε χρόνια μετά την αδιανόητη απώλεια της 14χρονης κόρης του, Γωγώς, ο πατέρας Βησσαρίων Καντούνης εξακολουθεί να ζει με την ίδια πληγή στην καρδιά.
Μιλώντας στον ΔΥΤΙΚΑ FM 92,8 και στη Δήμητρα Λαοπόδη, ο ιερέας άνοιξε την ψυχή του, περιγράφοντας με λόγια που συγκλονίζουν τις τελευταίες στιγμές του παιδιού του, αλλά και τον πολυετή αγώνα της οικογένειας για δικαίωση.
Η Γωγώ, μόλις 14 ετών, έχασε τη ζωή της λίγες ημέρες μετά από επέμβαση τοποθέτησης γαστρικού δακτυλίου, στην οποία υποβλήθηκε με σκοπό την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Ο πατέρας της θυμάται πως η οικογένεια αναζήτησε βοήθεια με μοναδικό στόχο να προσφέρει στο παιδί της μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
«Μας έδωσαν ελπίδες ότι σε δέκα ημέρες θα είχε επιστρέψει στην καθημερινότητά της. Αντί γι’ αυτό, μέσα σε λίγες ώρες χάσαμε το παιδί μας», λέει με σπασμένη φωνή.
Η περιγραφή των τελευταίων στιγμών της μικρής Γωγώς είναι σπαρακτική. Όπως αποκάλυψε, μετά το χειρουργείο το κορίτσι δεν μπορούσε καν να μιλήσει.
«Η μόνη φράση που έλεγε ήταν “πονάω παντού”. Όμως μας έλεγαν ότι ήταν φυσιολογικός μετεγχειρητικός πόνος. Τρεις ημέρες αργότερα το παιδί μας έφυγε από τη ζωή.»
Ο π. Βησσαρίων αναφέρθηκε και στη δικαστική διαδρομή που ακολούθησε η οικογένεια, επισημαίνοντας ότι ο αγώνας τους δεν γίνεται από εκδίκηση, αλλά για να προστατευθούν άλλα παιδιά.
«Προσπαθούμε να περιφρουρήσουμε τη μνήμη του παιδιού μας και να μην υπάρξουν άλλες οικογένειες που θα ζήσουν αυτό που ζήσαμε εμείς.»
Παρά το αβάσταχτο πένθος, εκείνο που συγκινεί περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο η οικογένεια επέλεξε να μετατρέψει τον πόνο σε προσφορά. Ο ιερέας αποκάλυψε ότι τα πρώτα χρήματα που είχε μετά τον θάνατο της κόρης του τα διέθεσε για να κατασκευαστεί πηγάδι σε χωριό της Αφρικής, δίνοντάς του το όνομα της Γωγώς.
«Έγραψα επάνω “Γωγώ”. Να πίνουν νερό τα παιδιά. Δεν υπάρχει καλύτερο μνημόσυνο από την ελεημοσύνη.»
Ίσως όμως η πιο συγκλονιστική στιγμή της συνέντευξης ήταν όταν μίλησε όχι ως ιερέας, αλλά ως πατέρας που κάθε μέρα επιστρέφει σε ένα σπίτι όπου λείπει ένα παιδί.
«Εμείς μετράμε κάθε μέρα το άδειο κρεβάτι της Γωγώς. Τα αδέλφια της μετρούν την απώλεια. Η μάνα της άδειασε την αγκαλιά της. Αυτή είναι η πραγματικότητα.»
Παρά το αβάσταχτο βάρος, δηλώνει πως η πίστη είναι εκείνη που κρατά όρθια την οικογένειά του.
«Η προσευχή, η Εκκλησία και η πίστη στον Χριστό είναι αυτά που μας κρατούν ζωντανούς. Αν ξαναγεννιόμουν, πάλι ιερέας θα γινόμουν.»
Κλείνοντας τη συγκινητική του κατάθεση ψυχής, ο π. Βησσαρίων απηύθυνε μία ευχή που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο οποιονδήποτε γονιό:
«Εύχομαι σε όλους όσοι έχουν παιδιά να τα βλέπουν να μεγαλώνουν και να γερνούν. Αυτό είναι η μεγαλύτερη ευλογία που μπορεί να χαρίσει ο Θεός σε έναν άνθρωπο.»
