Στους μήνες που μεσολάβησαν από το κλείσιμο των σχολείων η κοινωνία παρακολούθησε την απραξία της κυβέρνησης στο χώρο της παιδείας όσον αφορά την προετοιμασία για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Πρωθυπουργός και Υπουργός Παιδείας αν και έβλεπαν ότι η πανδημία αναζωπυρώνεται είχαν μια παθητική στάση χωρίς να ενεργοποιηθούν εγκαίρως, να σχεδιάσουν και να βρουν λύσεις ώστε τα σχολεία το Σεπτέμβρη να ξεκινήσουν με τους λιγότερους δυνατούς κινδύνους.
Και η απαραίτητη συνθήκη σύμφωνα με την επιστημονική κοινότητα αλλά και με άλλες χώρες είναι τα σχολεία να ξεκινήσουν με μειωμένο αριθμό μαθητών ανά τμήμα ώστε να τηρούνται οι στοιχειώδεις αποστάσεις ασφαλείας ανάμεσα στους μαθητές. Ένα μέτρο που κρίθηκε αναγκαίο και εφαρμόστηκε και στα δικά μας τα σχολεία τον Μάιο όταν μάλιστα η πανδημία ήταν σε ύφεση.
Τώρα με την αναζωπύρωση της πανδημίας αυτό το μέτρο θεωρείται περιττό. Έτσι τα σχολεία θα ξεκινήσουν με τον ίδιο αριθμό μαθητών ανά τμήμα που είχαν και προ πανδημίας, που ειδικά για τις μεγάλες πόλεις όπως το Αγρίνιο σημαίνει 27 με 28 μαθητές ανά τμήμα.
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα με τους ιδιαίτερα αυξημένους κινδύνους που συνεπάγεται για την υγεία μαθητών και εκπαιδευτικών αλλά και των οικογενειών τους.
Προφανώς η κυβέρνηση δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί σοβαρά με αυτά τα θέματα.
Άλλες ήταν οι προτεραιότητες της.
Πρώτη της δουλειά αυτό το κρίσιμο διάστημα εν μέσω πανδημίας ήταν να αλλάξει τους Διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και να βολέψει τα δικά της παιδιά στις θέσεις κλειδιά με διαδικασίες που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα.
Η Νέα Δημοκρατία θυμίζουμε ότι βρίσκεται στην κυβέρνηση πάνω από ένα χρόνο. Είχε επομένως όλο το χρονικό διάστημα που χρειάζονταν για να θεσμοθετήσει ένα αξιόπιστο και αξιοκρατικό σύστημα για την επιλογή των στελεχών της Εκπαίδευσης ώστε να επιλέγονται οι άριστοι όπως έλεγε πριν τις εκλογές.
Αντί για αυτό η κυβέρνηση των «αρίστων» επέλεξε χωρίς καμιά διαφάνεια και χωρίς ουσιαστικά καμιά διαδικασία αυτούς που ήθελε, τους αρεστούς δηλαδή για «προσωρινούς» Διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Το μοναδικό κριτήριο τους ήταν: ποιος θεωρούσαν ότι μπορεί να γίνει πειθήνιο όργανο στις επιδιώξεις τους στο χώρο της εκπαίδευσης.
Για αυτό είναι μεγάλη η ευθύνη όχι μόνο αυτών που διορίστηκαν αλλά και όλων όσων συμμετείχαν και νομιμοποίησαν αυτή την ειλημμένη απόφαση που έγινε εν κρυπτώ και παραβύστω.
Η αντιμετώπιση κοινωνικών αγαθών όπως η παιδεία ως λάφυρο του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας γίνεται πλέον χωρίς προσχήματα.
Είναι όμως μια αναμενόμενη εξέλιξη γιατί τελικά η νοοτροπία που μας οδήγησε ως εδώ όχι μόνο δεν άλλαξε αλλά κυριαρχεί πλέον παντού.
Δυστυχώς ο κομματισμός, ο παραγοντισμός, οι πελατειακές σχέσεις, η αναξιοκρατία, το βόλεμα των δικών μας παιδιών ζουν και βασιλεύουν.
Το χειρότερο όμως είναι ότι καθορίζουν και τις προτεραιότητες της κυβέρνησης.
Για τη «Συμμαχία Πολιτών»
Γιώργος Δ. Καραμητσόπουλος
