Μια ακόμη γειτονιά του Αγρινίου εκπέμπει σήμα εγκατάλειψης και οι εικόνες από την πλατεία Μακρυγιάννη, στο τέρμα της Χαριλάου Τρικούπη, μόνο θλίψη και αγανάκτηση προκαλούν.
Αγριόχορτα που έχουν θεριέψει, ξερά φύλλα παντού, βάτα που έχουν καταλάβει τους κοινόχρηστους χώρους και ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο να συμπληρώνει την εικόνα της πλήρους αδιαφορίας. Μια πλατεία που θα έπρεπε να αποτελεί χώρο αναψυχής και συνάντησης των κατοίκων, έχει μετατραπεί σε έναν χώρο που θυμίζει περισσότερο εγκαταλελειμμένη έκταση παρά δημοτικό χώρο.
Οι κάτοικοι της περιοχής καταγγέλλουν ότι η πλατεία έχει αφεθεί στην τύχη της και αναρωτιούνται αν υπάρχουν γειτονιές δύο ταχυτήτων στο Αγρίνιο.
Γιατί, όπως φαίνεται, ο Δήμος Αγρινίου φροντίζει με ιδιαίτερη επιμέλεια ό,τι βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και ό,τι προσφέρεται για φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις. Τα υπόλοιπα σημεία της πόλης; Οι συνοικίες και οι γειτονιές που βρίσκονται μακριά από τη βιτρίνα; Αυτές φαίνεται πως δεν αποτελούν προτεραιότητα.
Άραγε, οι δημότες που κατοικούν εκτός κέντρου πληρώνουν λιγότερα δημοτικά τέλη; Έχουν λιγότερα δικαιώματα; Ή μήπως η καθημερινότητά τους δεν χωρά στις πανηγυρικές ανακοινώσεις και στα δελτία Τύπου της δημοτικής αρχής;
Την ώρα που η δημοτική αρχή προβάλλει έργα και παρεμβάσεις, η πραγματικότητα σε πολλές γειτονιές του Αγρινίου είναι διαφορετική. Και η πλατεία Μακρυγιάννη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένας δημόσιος χώρος παραδομένος στα χόρτα, στην εγκατάλειψη και στην αδιαφορία.
Γιατί η καθαριότητα, η συντήρηση και η φροντίδα της πόλης δεν μπορεί να σταματούν εκεί που τελειώνει το κέντρο. Το Αγρίνιο δεν είναι μόνο οι κεντρικοί δρόμοι και οι βιτρίνες. Είναι και οι γειτονιές του. Και οι κάτοικοί τους έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν τα αυτονόητα.
Εκτός κι αν, για κάποιους στο Δημαρχείο, υπάρχουν περιοχές πρώτης κατηγορίας και περιοχές που απλώς… δεν φαίνονται.
