Χωρίς νερό το Σαββατοκύριακο, δρόμοι σε τραγική κατάσταση, σχολικά που δυσκολεύονται να κάνουν αναστροφή και άνθρωποι με αναπηρία που για να μετακινηθούν κρατιούνται από… σύρματα
Στα λόγια όλα είναι όμορφα.
Συμπερίληψη, προσβασιμότητα, ενεργοί πολίτες, ασφαλείς γειτονιές.
Στα Κοκκινοπύλια Αγρινίου, όμως, οι κάτοικοι περιγράφουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα στην οποία το νερό μπορεί να κόβεται μέσα στο Σαββατοκύριακο, οι δρόμοι να παραμένουν σε κακή κατάσταση και άνθρωποι με αναπηρία να δυσκολεύονται ακόμη και να μετακινηθούν έξω από το σπίτι τους.
Και το πιο εντυπωσιακό;
Οι κάτοικοι λένε ότι τα προβλήματα δεν είναι άγνωστα στον Δήμο. Έχουν ενημερώσει, έχουν στείλει έγγραφα, έχουν γίνει αυτοψίες και, όπως καταγγέλλουν, ακόμη περιμένουν λύσεις.
Από το Σάββατο χωρίς νερό
Το περασμένο Σαββατοκύριακο κάτοικοι της περιοχής έμειναν χωρίς νερό από το μεσημέρι του Σαββάτου μέχρι το πρωί της Κυριακής.
Η πίεση είχε αρχίσει να μειώνεται από το πρωί και στη συνέχεια η υδροδότηση σταμάτησε εντελώς.
Όπως περιγράφει η Μαρία Σωτηροπούλου, χρειάστηκαν αλλεπάλληλες επικοινωνίες με τις αρμόδιες υπηρεσίες, ακόμη και προσωπική μετάβαση στη δεξαμενή, μέχρι να κινητοποιηθεί συνεργείο.
Το συνεργείο τελικά έφτασε και η βλάβη αποκαταστάθηκε την επόμενη ημέρα.
Μόνο που, όπως αναφέρουν οι κάτοικοι, δεν ήταν η πρώτη φορά.
Αντίστοιχα προβλήματα, σύμφωνα με τις καταγγελίες, έχουν παρουσιαστεί επανειλημμένα.
Για έναν άνθρωπο με αναπηρία, ο δρόμος είναι άλλο πράγμα
Και μετά έρχεται ο δρόμος.
Ένας δρόμος που για κάποιον μπορεί να είναι απλώς «δύσβατος».
Για έναν άνθρωπο με αναπηρία, όμως, μπορεί να είναι εμπόδιο που ουσιαστικά αποκλείει την καθημερινή μετακίνηση.
Στο ρεπορτάζ κάτοικος ΑμεΑ περιγράφει ότι δυσκολεύεται να κινηθεί και σε σημεία αναγκάζεται να κρατιέται ακόμη και από σύρματα για να μπορέσει να περάσει.
Για να κάνει μια απλή καθημερινή δουλειά, όπως να πάει για ψωμί, χρειάζεται βοήθεια.
Και κάπου εδώ η λέξη «συμπερίληψη» ακούγεται τουλάχιστον παράταιρη.
Γιατί συμπερίληψη χωρίς πρόσβαση δεν υπάρχει.
«Είμαι εδώ από το 1995»
Η Μαρία Σωτηροπούλου ζει στην περιοχή από το 1995.
Και όπως λέει, τα προβλήματα δεν εμφανίστηκαν χθες.
Αντίθετα, υποστηρίζει ότι εδώ και χρόνια έχει ενημερώσει επανειλημμένα τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Μάλιστα, αναφέρει ότι έχει αποστείλει έγγραφα και ηλεκτρονικά μηνύματα στην Τεχνική Υπηρεσία, ακόμη και με τις υπογραφές κατοίκων της περιοχής.
Όπως λέει χαρακτηριστικά, έχουν γίνει αυτοψίες και οι υπηρεσίες γνωρίζουν την κατάσταση.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν γνωρίζουν. Το ερώτημα είναι γιατί δεν έχει λυθεί.
«Να κάνουμε μόνοι μας και τα χόρτα;»
Η αγανάκτηση των κατοίκων έχει φτάσει πλέον σε τέτοιο σημείο ώστε, όπως αναφέρουν, συζητούν ακόμη και τη δημιουργία εθελοντικής ομάδας.
Να καθαρίζουν μόνοι τους τα χόρτα.
Να μαζεύουν σκουπίδια και χαρτιά.
Να πλένουν ακόμη και κάδους σε δημόσιους χώρους.
Όχι γιατί θεωρούν ότι αυτή είναι η δουλειά τους.
Αλλά γιατί, όπως λένε, θέλουν να βοηθήσουν την περιοχή τους και να είναι ενεργοί πολίτες.
Με μια σημαντική όμως διευκρίνιση:
Δεν μπορούν οι κάτοικοι να πάρουν γκρέιντερ για να φτιάξουν τον δρόμο.
Αυτό είναι δουλειά του Δήμου.
Και αυτή ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα στον ενεργό πολίτη και στην υποκατάσταση της Δημοτικής Αρχής.
Ούτε τα σχολικά δεν μπορούν να γυρίσουν
Το πρόβλημα, μάλιστα, δεν αφορά μόνο τους κατοίκους.
Στο συγκεκριμένο σημείο, σύμφωνα με όσα περιγράφονται στο ρεπορτάζ, κινούνται οχήματα του Δήμου αλλά και σχολικά οχήματα που μεταφέρουν παιδιά.
Η αναστροφή, όπως καταγγέλλεται, είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Σε σημείο μάλιστα όπου τα οχήματα έχουν βρεθεί πάνω στην περίφραξη και στον τοίχο.
Κάποιες φορές, όπως περιγράφουν οι κάτοικοι, χρειάζεται να ανοίγουν τις πόρτες των σπιτιών τους ώστε να μπορέσουν τα οχήματα να μπουν και να κάνουν αναστροφή.
Αυτό δεν είναι απλώς ταλαιπωρία. Είναι ζήτημα ασφάλειας.
Για τους οδηγούς.
Για τα παιδιά.
Για τους κατοίκους.
Και φυσικά ακόμη περισσότερο για έναν άνθρωπο με αναπηρία που προσπαθεί να κινηθεί στην ίδια περιοχή.
«Είμαστε πολίτες κατώτερου Θεού;»
Κάπου εδώ βρίσκεται και η πιο σκληρή φράση του ρεπορτάζ.
«Είμαστε πολίτες κατώτερου Θεού», αναφέρει η κάτοικος.
Μια φράση που συμπυκνώνει την αγανάκτηση ανθρώπων που υποστηρίζουν ότι έχουν ενημερώσει επανειλημμένα, έχουν στείλει έγγραφα, έχουν ζητήσει παρεμβάσεις και βλέπουν τα ίδια προβλήματα να παραμένουν.
Και είναι ίσως το σημείο όπου πρέπει να σταθεί η Δημοτική Αρχή.
Όχι για να απαντήσει στους δημοσιογράφους.
Αλλά για να απαντήσει στους κατοίκους.
Γιατί η συμπερίληψη δεν είναι σύνθημα
Το 2026 δεν μπορεί να θεωρείται πολυτέλεια ένας ασφαλής δρόμος.
Δεν μπορεί να θεωρείται πολυτέλεια το νερό.
Δεν μπορεί ένας άνθρωπος με αναπηρία να χρειάζεται να κρατιέται από σύρματα για να μετακινηθεί.
Δεν μπορεί ένα σχολικό να δυσκολεύεται να κάνει αναστροφή.
Και δεν μπορεί οι κάτοικοι να σκέφτονται ότι πρέπει να οργανώσουν μόνοι τους εθελοντικές ομάδες για να κάνουν πράγματα που κανονικά ανήκουν στις υπηρεσίες του Δήμου.
Ο ενεργός πολίτης μπορεί να βοηθήσει. Δεν μπορεί όμως να γίνει ο Δήμος.
Και κυρίως:
Η συμπερίληψη δεν μετριέται στις ανακοινώσεις. Μετριέται στην καθημερινότητα.
Μετριέται στο αν ο άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να βγει από το σπίτι του.
Να περπατήσει.
Να πάει στο σούπερ μάρκετ.
Να πάει στο σχολείο ή στη δουλειά του.
Να επιστρέψει στο σπίτι του χωρίς να φοβάται μήπως πέσει.
Στα Κοκκινοπύλια, σύμφωνα με τις καταγγελίες των κατοίκων, αυτά ακόμη δεν είναι αυτονόητα.
Και όταν ένα πρόβλημα έχει καταγραφεί, έχει καταγγελθεί, έχει επισημανθεί και έχει γίνει αντικείμενο αυτοψιών, τότε η επόμενη κίνηση δεν μπορεί να είναι άλλη μία καταγραφή.
Πρέπει να είναι η λύση.
